Bediüzzaman Said Nursi’s First AI-Generated Series - Episode 1

Bediüzzaman Said Nursi'nin Yapay Zekalı İlk Dizisi - Bölüm 1

Subtitle language:

Speed

Transcript: AI transcription

Scroll automatically

Savaşın ortasında bir adam.
Bu kafirlerin güllesi beni öldürmeyecek.
Omzunda ümmetin hüküm.
Bediüzzaman, emir veriyorum!
İleri!
Habib!
Yaz!
İşaretü'l-Ecaz'ı yaz!
Oysa her şey burada başlamıştı.
Van'ın Edremit kıyısında.
Hayali büyük bir medreseydi.
Medreset-ü Zehra.
Yıl 1913.
Hayallerin ilk adımı atılır.
İlmin ve fennin beraber okutulacağı bir İslam üniversitesi.
Bir gaye-i hayal.
Çünkü ertesi yıl 1914'te insanlık büyük bir yangına uyanır.
Birinci Dünya Savaşı.
Yazıyor!
Dünya Savaşı başladı!
Şehit düşenler, kanları toprağa karışan kahramanlar.
Savaş, her cephede kol geziyordu.
Aslanlarım!
Bir adım geri atmak yok!
Çanakkale geçilmez!
Geçilmez komutanım!
Bu milletin iman dolu gölgesi!
Çanakkale!
Çanakkale göğsü siperdir!
Siperde kalın yiğitlerim!
Düşman ateşi devam ediyor!
Vatan sağ olsun komutanım!
Bu yolda şehit olmaya geldik!
Kafkas ve Çanakkale cephelerinde verilen destansı mücadelenin gölgesinde,
Ege üzerinde beklenmedik bir hava muharebesi yaşanıyordu.
Bir Türk uçağı ve Fransız uçağı meydana gelen hava muharebesinde.
Türk pilotu, yerindeki tek makineli tüfeği kullanarak,
düşman uçağını yakıt deposuna vurdu ve Fransız uçağı yanarak düşüş yaptı.
Üstad hazretleri, savaşın başladığını öğrenir öğrenmez kararını verir.
Talebeleriyle birlikte gönüllü bir alay kurar.
Artık cepheye gitme vaktidir.
Üstadım, ne olur siper alın!
Kurşunlar!
Habib!
Yaz!
İşaretul ecazi yaz!
Üstadım ama...
Ama öyle bilirsiniz.
Bu sözler yazılmazsa,
nice gönüller,
Kur'an'ın ışığından mahrum kalır.
Savaşın ortasında bir tefsir.
Kurşun sesleri arasında kelimeler bir bir kağıda düşer.
O sırada dört gülle isabet eder.
Biri tütün tabakasına, biri ise hançerine.
Bediüzzaman!
Emir veriyorum, derhal siper alın!
Bu kafirlerin güllesi beni öldürmeyecek!
Cephe daralır, düşman ilerler.
Üstad ve talebeleri, Van'dan Bitlis'e doğru çekilirler.
Bitlis düşecek, bırakmamız gerek.
Gidelim.
Siz gidin Paşa Hazretleri.
Ben talebelerimle kalıp Bitlis'i müdafaa edeceğim.
Gece vakti bir duvardan atladığında ayağı kırılır.
Kırık ayağıyla bir suyun içinde bekler ve sonunda yakalanır.
Ve işte orada, kostürmaya yolculuğu başlar.
Medreset-ü Zehra'nın temelinde başlayan bu yolculuk,
savaşın kıyısında ilimle, cesaretle ve teslimiyetle örülür.
Bir hayat, bir direniş ve bir dava.
Yıl 1916.
Bir cihan harbinin tam ortası.
Ruslar tarafından alıkonulan Üstad Hazretleri,
Volga Nehri kıyısındaki kostürmaya doğru yolculuk yapar.
Bu yolculuk, onun tam iki buçuk yıl sürecek esaret hayatının da başlangıcıdır.
Ama bu sıradan bir olay değildir.
Kostürmada onu bekleyenler, bitkin ve yılgın bir adam göreceklerini sanır.
Ama hayır, karşılarında bambaşka biri vardır.
Sedyede kırık bacağını uzatmış, sağlam bacağını bağdaş kurmuş.
Dimdik, onurlu bir duruşla gelir.
Bir gün, Nikola Nikolaviç isimli Rus kumandan,
esirlerin önünden geçerken herkes ayağa kalkar.
Herkes ama biri hariç.
Sen!
Diğerleri gibi neden ayağa kalkmadın?
Saygısızlık kastım yoktur.
Ama yerimden kalkmadım, doğru.
Tanımadı mı yoksa?
Tanımadı mı yoksa?
Tanıdım, siz ünlü kumandan Nikola'sınız.
Ayağa kalksana o zaman, neden oturuyorsun?
Fakat ben bir İslam alimiyim.
İlmimin izzeti size kıyam etmeme müsaade etmez.
Bu söz üzerine, idam kararı verilir.
Yanındaki arkadaşları ise büyük bir telaş içindedir.
Üstadım, lütfen özür dileyin.
Bu bir yanlışlıktı deyin.
Sizi kaybetmeyelim.
Özür dilenecek bir şey söylemedim.
Sizi idam edecekler.
Hayatınız tehlikede.
Siz ne diyorsunuz?
Ben Muhammed Mustafa aleyhisselatu vesselam'a kavuşacak bir pasaport arıyordum.
İşte onu buldum.
Bu benim için yokluk değil,
efendimize kavuşmaktır.
Artık idam mangası hazırdır.
Üstad hazretleri iki rekat namaz kılar.
Gözlerini bağlamak isterler ama reddeder.
Gözlerinizi bağlamam gerek.
Hayır, gözlerimi bağlamayın.
Gideceğim güzel yerleri temaşa etmek isterim.
Hiç korkmuyor musunuz?
Korkmuyorum.
Çünkü ölüm bir vuslattır.
Sevgiliye kavuşmaktır.
Üstad hazretleri tam idam edilecekken,
komutan Nikola Nikolaviç gerçeği anlar.
Üzgünüm.
Sizin bu duruşunuzun inançlarınızdan geldiğini bilmiyordum.
Affedin.
Ve Üstad hazretleri idamdan kurtulur,
Kosturma'daki Tatar Camii'ne gönderilir.
Orada ibadet etmesine izin verilir.
Üstadım,
izin verirseniz,
sizleri misafir etmek isteriz.
Madem kabre tek gireceğim,
o halde şimdiden,
onun antrenmanını yapmak gerek.
Ve bir gün fırsat doğar.
Bolşevik ihtilali tüm Rusya'yı sarstığında,
Üstad hazretleri harekete geçer,
Kosturma'dan kaçar.
Petersburg,
Varşova,
Viyana,
Almanya,
Sofya
ve sonunda İstanbul.
İşgal altındaki başkent,
tarihin en çalkantılı dönemlerinden birini yaşıyor.
Bu kargaşanın ortasında,
42 yaşında bir ilim adamı,
Üstad hazretleri,
hayatında yeni bir döneme doğru ilerliyor.
Aynı yıl,
İstanbul'da kaleme aldığı Arapça eseri,
Mesnevi-i Nuriye'yi,
işgal altındaki bir başkentte,
hakikat arayışı içindeki alimlere,
bir ilim ve iman meşalesi olarak takdim eder.
Aynı zamanda,
dönemin önemli ilmi kurumlarından biri olan,
Darül Hikmet-i İslamiye'ye,
aza olarak seçilir.
Bu kurum, bir nevi İslam akademisi gibidir.
Üyeleri arasında,
Mehmet Akif Ersoy,
Elmalılı Hamdi Yazır
ve İzmirli İsmail Hakkı gibi büyük isimler vardır.
Ancak gönlünde,
sessiz bir değişim baş göstermeye başlamıştır.
Dünyaya karşı ilgisi azalır,
maddi vasıtalar artık onu çekmemektedir.
Bir gün, bu ruh haliyle,
Çamlıca Tepesi'ne çıkar.
Sessizliğin ortasında,
bir ziyaretçi belirir.
Sizin bu ilim yolundaki gayretiniz malum.
Servetin bu uğurda feda olsun.
Bunu düşünmem gerek Paşa hazretleri.
Bu hemen karar verebileceğim bir mevzu değil.
İç dünyasında yaşanan büyük dönüşümün sonucunda,
Üstad hazretleri,
şu manalı cümleyi söyler.
Üstadım, son kararınız nedir?
Medrese hayaliniz için,
hemen çalışmalara başlayabiliriz.
Beni dünyaya çağırma Paşa.
Ona geldim,
fena gördüm.
Ve ardından,
İstanbul'un kalabalığından uzaklaşarak,
Sarıyer'e çekilir.
Burada inzivaya yönelir,
seslizliği ve yalnızlığı tercih eder.
Zihnini ve kalbini arındırmak için,
manevi kaynaklara yönelir.
Abdülkadir Geylani hazretlerinin,
Fütuhul Gayb adlı eserini okumaya başlar.
Kitabı okumaya başladığında,
Üstad hazretlerine,
sen kendin hastasın.
Kendine tabi para, diye bir cümle tevafuk eder.
Üstad hazretleri bu cümleyi üstüne alır.
Bıçak gibi, keskin kayalar gibi ağır bir cümledir onun için.
Hemen kapatır kitabı ve düşünmeye başlar.
Bir cümle karşısında adeta sarsılır.
Derin bir sessizlik olur.
Ve ardından dudaklarından şu söz dökülür.
O halde sen bana tabip olsan ya.
Sonra bir kitap gelir aklına.
İmam Rabbani hazretlerinin kitabını açar.
Karşısına çıkan başlık dikkatini çeker.
Mirza Bediüzzaman'a mektup.
Sanki bana yazılmış gibi.
Ve o cümle, tevhidi kıble et.
Bu ifade, aradığı yolu ona gösterir.
Artık yol bellidir.
Bundan böyle, yalnızca Kur'an'dan doğrudan beslenerek,
asrın anlayışına uygun hakikatleri kaleme alacaktır.
Yanında artık başka hiçbir kitap yoktur.
Yalnızca Kur'an.
Osmanlı'nın son demleri,
Cumhuriyet'in ilk adımları.
Tarihi bir eşikte,
Ankara'dan İstanbul'a,
dikkat çeken bir davet gelir.
Davetin muhatabı ise Üstad Hazretleridir,
milletin imanını takviye ve meclise manevi destek için.
Üstad Hazretleri, bu davetle birlikte,
hayatında yeni bir döneme adım atar.
Talebesi Fırıncı Ağabey,
bugünleri anlatırken,
onun Sarıyer'deki evde,
2. Said dönemine geçtiğini söyleyecektir.
1. Said döneminde,
siyaset gibi dünyevi yollarla dine hizmet etmeye çalışan Üstad Hazretleri,
artık bu yoldan vazgeçer.
Dine yönelen tehditler,
sadece iman hakikatleriyle bertaraf edilebilir.
Bu karar, o büyük hizmetin temelini atar.
Üstad Hazretleri,
vekillerin çoğunun manevi vazifelerini yapmadığını görür
ve büyük bir üzüntü içine girer.
Milletin manevi kalkınması namaz ile olur.
Bunun için bir beyanname kaleme aldım.
Bu bildirinin ardından,
yaklaşık 60 milletvekili namaza başlar.
Meclis mescidi genişletilir.
Aynı dönemde,
Üstad Hazretlerinin Van'da kurmak istediği
Medreset-ü Zehra projesi,
mecliste karşılık bulur.
163 milletvekili,
projeye destek verir.
150 bin banknot yardım sözü verilir.
Ancak, karşı görüşün faaliyetlerini gören Üstad,
kalemi eline alır ve tabiat risalesini yazar.
Ona milletvekilliği,
diyanet azalığı,
şark umum vaizliği gibi görevler teklif edilir.
Ancak Üstad, hiçbirini kabul etmez.
Bu dönemde Üstad Hazretleri,
Hubab Risalesi'ni yazar
ve Trabzon mevzusu Ali Şükrü Bey'in makbasında bastırır.
Kısa bir süre sonra,
Ali Şükrü Bey'in ölüm haberi alınır.
Bu olay, Üstad'ın Van'daki medrese hayalini
yeniden düşünmesini sağlar.
Kararını verir.
Ondan, Van'a döner.
Artık ikinci sahip dönemi başlamıştır.
İlimle, imanla ve sabırla,
yeni bir mücadelenin ilk adımları atılmaktadır.
O an, sadece bir dönüm noktasından ibaret değildi.
Bu kırılma, bir hakikat yolculuğuna gebeydi.
Risale-i Nur'un sönmez ışığına.