Yaşatma Mefkûresi

Yaşamanın gerçek değeri, yaşatma mefkûresiyle derinleşir, uhrevîleşir; semavîlerin hayat seviyelerine denk bir hâl alır. Böyle bir gaye-i hayale bağlı yaşama, şahsî hayatı birkaç kat hâline getirip geleceğe ve daha ötelere emanet etme, ona öyle bir derinlik kazandırır ki, hüşyâr bir vicdan, birkaç ömrü birden yaşamış gibi kendini hep bir zevk u târâb içinde hisseder ve bu dar âlemi, ebediyetlerin ferah feza iklimleri gibi duymaya başlar. Koşar sürekli herkese hayat üfleme yolunda.. vesile olduğu her dirilişle kendi de yeni bir “ba’s ü ba’de’l-mevt” yaşıyormuşçasına kalbi durasıya şahlanır canlara can olma güzergâhında; şahlanır, zira Kur’ân’ın, bir insanın dirilişini bütün insanlığın ihyasına denk tutması “tın tın”dır onun kalbinin kulaklarında.

Muvakkat dünya hayatı itibarıyla tek bir insan hayatı bu ölçüde önem arz ediyorsa, âlemşümul bir “ba’s ü ba’de’l-mevt” himmet ve gayretinin âhiret terazilerini kıracak keyfiyette olduğunu söylemek mübalağa olmasa gerek. Evet, bir diriliş eri, dudağında hayat üfleme sûru, oturup-kalktığı her an “ahsen-i takvîm”e mazhariyetinin şuuruyla, kalbî ve ruhî hayat meflûçlarının hâllerini bir hazan manzarası hissiyle duyar.. ve “Gayrı durmak bana haram!” diyerek can çekişenlerin imdadına yetişme adına, yoğun bakımdan yoğun bakıma koşarcasına, ney nağmeleriyle diriliş besteleri sunar kalbinin dilinden.

Büyütmez gözünde bu çatlayasıya koşuşu ve mahmuzlar iradesini gerçek insan olmanın gereği gaye-i hayal ufkuna doğru. Böyle biri, “mefkûre” deyip çıktığı güzergâhta yol-yöntem bilmeyenlere rehberlik yapar.. yürüme yorgunluğu yaşayanlara enerji üfler.. hedefsiz yığınlara pusula olur.. güneşe sırt dönüp gölgesine takılıp gidenlere hep o ziya kaynağına dönmelerini fısıldar.. devrilme zaafı gösterenlere destek ve dayanak olur.. değişik dâhiyelerle sürüm sürüm hâle gelmiş olanlara kol-kanat açar.. dört bir yanda yankılanıp duran ağlamaları dindirmeye çalışır.. çekilen acı ve ızdıraplarla bîtâp düşmüş olanlarla dert paylaşımına gider.. gariplere yoldaş olma azm u ikdamıyla türlü türlü gurbetlere katlanır.. zalimlerin hay-huyuyla mazlum iniltileri arasına girer.. tulumbası elinde, sürekli yangın söndürmeden yangın söndürmeye koşar.. vicdanının derinliklerinde duyarak sergilediği bu yaşatma hissini, îsâr ruhunu, hep ihlâs-rıza yörüngeli götürme gayreti içinde olur ve her zaman bir ruhanîlik tavrı ortaya koymaya çalışır.

“Seyr anillâh” mazmun ve ufkunu hatırlatan bu duygu bu düşünce ile o sürekli metafizik gerilim içindedir ve sevinmenin yerine sevindirme nağmeleriyle inler durur.. gülme-eğlenme yerine gönüllerde huzur hâsıl etme arkasından koşar.. yaşamaya hep başkalarının ızdırap ve sevinci zaviyesinden bakar.. karanlıkta yol almaya çalışanların sağında solunda meşaleler oluşturur.. hedefe varmayı, vardırmaya bağlı görür.. sağda-solda duyulan âh u zâr ve iniltilere karşı alâkasızlığı dilsiz şeytanlık sayar ve canlı kalmayı, canlara can olmaya bağlar, yürür peygamberler güzergâhında Hazreti Rehber-i Şehinşâh vesayetine.

Diriliş erlerindeki bu hamle ve hareket, mevsimi gelince öyle sürpriz semereler verir ki, yirmi-otuz başağa yürüyen bir tohum gibi bir tane olarak toprakla kucaklaşır, yüzbinlere “Toprak ol, toprak!..” mesajları sunar.. ve bir taneyken yüzlerce ile çevresine tebessümler yağdırır.

Tarihî bütün pozitif oluşumların arkasında hep bu irade kahramanı diriliş erleri bulunmuştur. Bunlar birer “ba’s ü ba’de’l-mevt” süvarisi olarak gaye-i hayalleri istikametinde çatlayasıya koşturunca ilahî inâyet sürprizleri de onları yüz üstü bırakmamıştır.. dün bırakmamıştı; bugün de yarın da bırakmayacaktır. İşte size şimdiye dek hiç yanıltmamış olan bir şâhid-i sâdık: وَأَن لَّيْسَ لِلْإِنسَانِ إِلَّا مَا سَعَى * وَأَنَّ سَعْيَهُ سَوْفَ يُرَى “İnsan, emek ve gayretinin hâsıl ettiğinden başka bir şeye mâlik olamaz.. onun bu gayretinin neticesi ise daha sonra ortaya çıkacaktır.” (Necm suresi, 53/39-40)

Günümüzde dinden soğuma ve ona karşı alakasızlaşmaya, inançzedelerden daha ziyade, dine davetçilerin hâl ü kâl ve temsil boşluğu, inandırıcılıktan uzak laf ebeliği yapmaları, kalbî ve ruhî hayata bütün bütün kapalı bulunmaları sebebiyet vermiştir. Onların din adına yapılıyor gibi görünen gürültülü eylemleri, mahrûtî bakıştan mahrum cahil yığınları sürükleyip götürmüş ve din adına taklidin azat kabul etmez köleleri haline getirmiştir. Zannediyorum, bundan sonra dinî hayatı bir kültür, bir gelenek şeklinde algılayan bu yığınları, hayvaniyet ve cismâniyetin kahreden mahbesinden kurtararak kalbî ve ruhî hayatla serfirâz mü’minler durumuna getirmek çok kolay olmayacaktır. Ama zor da olsa -Allah’ın izniyle- bu mutlaka gerçekleştirilmelidir.

Eğer toplumda/toplumlarda yeniden bir “ba’s ü ba’de’l-mevt” düşünülüyorsa, bunu dünyevî zaaflarıyla dize gelmiş mürde gönüller değil, deyip ettiklerini birkaç katıyla yaşayan ruh ve mana erleri gerçekleştirecektir.. iç ihsasları derin, Allah’la münasebetleri ihsan eksenli, himmetleri ihlas yörüngeli, dünyevî beklentilere sonuna kadar kapalı, peygamberler yolunun îsâr kahramanları, ruh ve mana erleri... Aksine, kalb kapıları ötelere bütün bütün kapalı ve kaskatı, duyguları bohemlik ve beşerî garîzelerle kirlenmiş, nefis ve hevâ zebunu, yol-yöntem bilmeyen, nefsine söz dinletemeyen ve hayatını şeytanın güdümünde sürdüren kimselerden bir şeyler beklemek beyhude olsa gerektir.

Biz yıllar ve yıllar boyu düşünce ufkumuzu karartan, yığınlara beyin felci yaşatan dünyaperest tali’sizlerin aldatan fecr-i kâzipleriyle avunup durduk. Bu itibarla da, bugün bizim şuna buna değil, “ahsen-i takvim”e mazhariyetinin farkında, öteler ve öteler ötesiyle irtibatı fevkalade kavî hakikat erlerine ihtiyacımız var.. gerçek keyfiyetiyle insanı/insanlığı doğru okuyacak, iç içe yokluklar karşısında mü’mince hayatın unutulmuş/unutturulmuş derinliklerini bir ney inceliğiyle ruhlara duyuracak, iç dünyasındaki duygu-düşünce söndürücüleriyle berd ü selam soluklayan, iman, islâm, ihsan ruhunun temsilcisi, yaşatmak için yaşayan âbide ruhlara...

Allah-Peygamber sevgisinin, gerçek iman ruhunun ve millî-manevî değerlerimizin bütün gönüllerde otağ kurması için ölüp ölüp dirilen hakikat sevdalısı hizmet mecnunlarının bir sürpriz zuhurla ufkumuzda belireceği beklentisiyle yıllar var gözlerimiz yollarda. Senelerdir,

“Ne dünyada safa bulduk, ne ehlinden recâmız var,

Ne dergâh-ı Huda’dan mâadâya ilticamız var!” (Nef’î)

deyip inledik ve nazarlarımız hep inayet maşrıklarında “Fecr-i sâdık!” intizarına durduk.. durmaya da devam edeceğiz. Cenâb-ı Erhamü’r-Râhimîn daha fazla bekletmesin!..