Nebi Misyonu

Sadüddin Teftâzânî, imanı şöyle tarif ediyor: “İman, insanın aklını kullanması veya âfâkî ve enfüsî tefekkür neticesinde Allah’ın, insanın içinde yakacağı bir meşaledir.”¹ Öyleyse Nebi’nin ve dava-yı nübüvvetin vârisleri olan tebliğ ve irşad erlerinin esas vazifesi bu meşaleyi tutuşturmak olmalıdır. Şöyle de düşünebiliriz: Nebi, bütün kâinatı bir kitap hâline getirse, sonra bir “mâ-i zülâl” gibi insanların içine akıtsa, münhasıran bu cehd ve gayretle insanda iman hâsıl olur mu? Sizin aklınıza gelebilir ki, Nebi’nin bu çalışması karşısında olmalı. Hayır, Allah o meşaleyi yakmadıktan sonra olmaz. Onun için Nebi’nin niyeti, gayreti müsellem olmakla beraber, Allah’ın meşîet ve iradesine, O’nun o buudda tecellîsine ihtiyaç vardır. Öyleyse günümüzde bu vazifeyi yüklenen dava erleri de “kîl ü kal” ile, abes uğraşılarla vakit geçireceklerine bir zamanlar nebilerle temsil edilen ve onların diliyle tebliğ edilen o yüce hakikatleri kabul ettirmek için önce Allah ile irtibatlarını kuvvetli tutmaya bakmalılar; bakmalılar ki, irşatlarında müessir olsunlar.