Ahmed Galib ve Binbaşı Asım'ın fıkraları

Sözlerin tebyizinde kıymettar hizmeti sebkat eden

Muallim Ahmed Galib’in fıkrasıdır.

“Elde Kur’ân gibi burhan-ı hakikat varken,

“Münkiri ilzam için gönlüme sıklet mi gelir?”

Sözün özdür, ey can, tekellüf değil.

Ledün ilminin zübde-i pâkidir

Bu, sümmettedarik tasannuf değil.

Bu bir hikmet-i nur-u irfandır

Ki ehvâ ve lâğv ve tefelsüf değil.

Müzekkî-i nefis ve musaffî-i ruh,

Mürebbî-i dildir, tasavvuf değil.

O Sözler bütün marifet şemsidir,

Sözüm doğrudur, bir teellüf değil.

İçin nurudur, lâfza akseylemiş,

Bir iki satırda teradüf değil.

Mutabık lâfızlar birbirine,

Bu asla tasannu, tesadüf değil.

Dizilmiş nizamla bütün harfleri,

Tevafuktur, asla tehalüf değil.

Bu bir cilve-i sırr-ı i’câzdır

Ki Kur’ân’dandır, tecevvüf değil.

Bu hüsn-ü tesadüf güzeldir, güzel,

Bu babda ne dense tezauf değil.

Said-i Bediüzzaman-ı Nursî

Beyanı bedîdir, taattuf değil.

Tesellîye ermemiş elinde kalem,

Eder arz-ı dîdar, taharrüf değil.

Tevafuk, sözünde ona çok mudur?

Tefevvuk onun için teşerrüf değil.

İsabet buna savb-ı Haktan gelir,

Bu kastî değildir, tasarruf değil.

Bunu görmeyen bed nazarlar için,

Telehhüf derim ben, teessüf değil.

Ki var mânevî hayretim galiben,

Beyanım bu yolda tazarruf değil.

Çok işte Hak onu muvaffak ede,

Tevafuk makam-ı tevakkuf değil.

Ahmed Galib

(Rahmetullahi Aleyh)

Merhum Binbaşı Asım Beyin fıkrasıdır.

Kasem ederim, doğrudur sözü özüyle beraber,

Bu hakikati kabul ve tasdik etmeyen bedmâyeler,

Kalır dalâlet ve vâdi-i hüsranda nice seneler.

Bunları irşad edip kurtarmaktır hüner,

Hidayet erişse eğer, o vakit boyun eğer.

Cümlenin ıslahını niyaz edip Hâlıka yalvaralım,

Hep envâr-ı Kur’âniye olan Sözleri okuyup anlatalım,

Bu yolda bizler de feyz alıp dilşad olalım,

Fenâyı bekàya tebdilde rıza-yı Bârîye kavuşalım.

Sad-hezar tahsine lâyık bîbahâ fıkra-i Galib,

Bu hakikatleri söylemekle olur şüphesiz galib.

Binbaşı Asım

(Rahmetullahi Aleyh)