10.Sözün Bir Tevafuku
Onuncu Sözün kerametkârane letaif-i tevafukiyesindendir ki;
Matbu nüshasında ekseriyet-i mutlaka ile sahifelerin elif adedinde tevafukları olduğu gibi bir iki müstesna olarak mütebakisi medar-ı tevafuk olan (üç, dört, beş, altı) *adetler dahi yine manidar olarak her birisi birbiriyle on üçte tevafuk ettiği misillü çok sırlar var.
Bu kere o matbu nüshadan hiçbir tevafuku takip etmeyerek, Hafız Ali’in (R.H) yazdığı Onuncu Sözde kendi kendine gelen sayfaların satırlar başındaki elifler (yalnız bir tek sayfa müstesna olarak) bütün sayfalar birbirine tevafuk etmek ile beraber eliflerin mecmuu (193) ederek hem bu Onuncu Sözün ismi olan "Onuncu Söz" aded-i ebcedisine tam tamına tevafuk ettiği gibi Onuncu Sözün müellifinin ikinci ismi olan "Bediüzzaman" isminin bir fark ile aded-i ebcedisine tevafukunu gördük ve bu tevafuk manidar olduğuna latif bir emaresi de şudur ki:
Risale-i Nur’un iki talebesi bu sır tezahür etmezden evvel acaba bu eliflerin adedinde bir mana var mı diye düşünürken her ikisinin kalplerinden lisanlarına Onuncu Söz" kelimesi birden aynı anda gelmesi ile iki kalbin ve iki lisanın tevafuku bu tevafuku takviye ediyor.
Bu (193) adedinin ikinci manidar tevafuku da şudur ki:
Haşri ders veren baştaki فَانْظُرْ اِلٰۤى اٰثاَرِ رَحْمَتِ اللهِ ilâ âhire.. âyetin ve ahirinde kıyameti ve kıyametin dehşetini ders veren يَاۤ اَيُّهاَ النَّاسُ اتَّقوُا رَبَّكُمْ ilâ âhire.. âyetin kudsi harflerinin mecmuu adedi olan (193) adedine bu (193) elifin tevafuku elbette tesadüfi değildir.
Latiftir ki: وَالْبَعْثُ بَعْدَ الْمَوْتِ حَقٌّ rükn-i imaniyenin evveli olan dünyanın ölmesini ahirki âyet haber veriyor ve o rüknün ahiri olan ihya-yı emvatı birinci âyet haber veriyor. Öyle de وَالْبَعْثُ بَعْدَ الْمَوْتِ حَقٌّ cümlesinde aynen evvel kelime ahiri, ahir kelime evveli gösteriyor.
Hem yine haşri ve ihyayı ders veren ve hatimede mezkür olan
مَا خَلْقُكُمْ وَلاَ بَعْثُكُمْ اِلاَّ كَنَفْسٍ وَاحِدَةٍ اِنَّ اللهَ سَمِيعٌ بَصِيرٌ
âyetiyle ve kıyametin zelzele-i kübrasını ders veren ve ahirde hem Onuncu Sözün hem Yirmi Dokuzuncu Sözün ahirinde zikredilen اِذَا زُلْزِلَتِ اْلاَرْضُ زِلْزَالَهاَ süresinin melfuz kudsi hurufatının adedi olan (194) de bir tek fark ile bu eliflerin (193) adedine tevafuk etmesi sabık tevafuka tam tevafuk etmekle hem onları teyit ediyor hem de onlarla teeyyüt ediyor.
Yine bu sözün tevafukat-ı latifesindendir ki; elifler ile satırların mecmuu adedi olan (998) رسالت النور şeddeli ن iki ن sayılmak şartıyla aynen (998) de tevafuk ettiği gibi bu iki tevafuk meşhur bir sırr-ı azim-i besmelenin *makam-ı ebcedisi olan (999) adedine bir tek noksan ile tevafuku *Onuncu Söz'ün ne kadar yüksek noktalara baktığını ima ediyor.
Risale-i Nur şakirtleri namına
Refet, Rüştü, Hüsrev, Said Nursî
Notes
- Hashiya *.Merhum Hafız Ali’nin nüshasının medar-ı tevafuku (bir, iki, üç, dört, beş) de galiptir.↩
- Hashiya *.Evet en evvel nazil olan sure-i Alak’ın başında اِقْرَاْ بِاِسْمِ emrinin delaletiyle Kur’ândaki bütün بِسْمِ اللهِ ların kaide-i sarfiyece mütealliki اِقْرَاْ kelimesidir. Bu اِقْرَاْ emri Kur’ân itibariyledir. Biz بِسْمِ اللهِ desek اِقْرَاْ kelimesini اَقْرَاُ olarak mütekellim-i vahde sigasıyle okuyacağız. Okumak işinde her besmelenin başında bu اِقْرَاْ manası mukadderdir. İşte besmele-i şerifenin müteallik mukadderi olan اِقْرَاْ ile ve şedde ve gayr-i melfuzlar sayılmamak şartıyla makam-ı ebcedisi sırlı ve meşhur olan (999) adedidir.↩
- Hashiya *.Hem bu üç tevafukun gâyet manidar diğer iki tevafuku da şudur ki: Onuncu Sözün kuvvetli hakkaniyetini gösteren اِنَّ الْحَشْرَ حَقٌّ وَ صِدْقٌ cümlesinin makam-ı ebcedisi (998) olması gibi [Onuncu Söz] bahir bir bürhan olduğu rükn-ü imaniyeyi gösteren ايمان بيوم الاخر (İhtar) kelamının makam-ı cifrisi yine (998) olmakla her ikisi bu üç tevafuk-u latifeyi beş tevafuk-u mübarekeye iblağ etti.↩
İhtar: يوم mevsuf olsa kaideten اليوم الاخر olur. Muzaf olsa kaideten يوم الاخرة olur. ة vakıfta ه olur. - Hashiya *.İ’caz-ı Kur’âninin yüz cüz’ünden bir cüz’ünün şuaı tevafuk suretinde Kur’ân’ın bir tefsiri olan Risale-i Nur’un eczalarına verildiğinin pek çok emaratından bir küçük emaresi de şudur ki; iki sayfadan noksan tasdiknameyi tevafukta kalemi muvaffak birisi dikkatle yazdığı halde on beş yirmiye kadar tevafuku ancak gösterdi. Diğeri tevafukta hem hissesi noksan, hem düşünmez, hem gayet süratle yazdığı bu tasdiknamede doksan dokuz tevafuku göstermesidir.