2. Mesele

İkinci mesele

İmani meselelerin fevkalhadı azametini çok kolay kabul ettirip, hatta avamın kalblerine güzelce yerleştiren çok azametli ve çok kuvvetli ve çok kesretli bürhanları ve delilleri vardır.

Aynen öyle de, bu kâinatın her bir nev'i ve o nev'in ferdleri, o ferdlerin azaları lisan-ı hal ile لاَۤ اِلٰهَ اِلاَّ اللهُ diyorlar. Birbiri içindeki bu büyük zikir daireleri misalimizdeki yalnız üç dört mertebe değil, belki üçyüz mertebeden geçer. Hem büyük ve külli zikirleri yalnız küçük ferdlerin zikirlerinden neş'et etmiyor. Belki her bir büyük ve külli mevcut büyüklüğü nisbetinde bizzat zikreder. Büyük bir şahıs gibi لاَۤ اِلٰهَ اِلاَّ اللهُ der. Hatta bu Yedinci Şua'nın İkinci Makamında ondokuz daireden altıncı bir daire olan eşcar ve nebatatın şehadetlerini ramazanda dinlerken hayal gözüyle gördüm ki, ağaç ve nebatlardan her birinin yaprak ve çiçek ve meyveleri kendilerine mahsus lisanlarıyla لاَۤ اِلٰهَ اِلاَّ اللهُ dedikleri gibi ağaçların dahi kendi lisanlarıyla ve onları şahid gösteren daha yüksek bir لاَۤ اِلٰهَ اِلاَّ اللهُ söylediğini ve umum ağaçların nev'i dahi kendi lisanıyla kelime-i şehadet getirdiğini "hayalimle gördüm ve işittim" desem "bir hayâldir" denilmez. Belki o derece parlak bir hakikattir ki, hayali dahi kendine meftun edip hakikat hesabını çalıştırdı.

Ben kendi kendime namazın arkasında her bir لاَۤ اِلٰهَ اِلاَّ اللهُ dedikçe fikrime o dairelerden her birisinin büyük ve külli ve en kuvvetli tarzda getirdi ki, şehadet kelimesini ve لاَۤ اِلٰهَ اِلاَّ اللهُ tevhidini dinler,belki müşahade eder. Güya her bir dairenin, mesela: Arzın şehadeti arz kadar kuvvetli ve büyük ve zahir bir surette hayâle görünür.

Bu Şuanın Birinci ve İkinci Makamları, bu gelen ayet-i muazzama ve muhteşem olan

hazinesinin haşmetli bir nüktesi ve geniş bir tefsiri ve ramazan-ı şerifin bir hediyesi, bir nuru ve çok benzediği Risale-i Münacaatın ve o münacaatın menba'ı olan Münacat-ı Aleviye ve onun menba'ı olan Münacat-ı Cevşeniye-i Ahmediye ve onun menba'ı olan

in ilhamı bir ziyası ve tevhidi bir feyzi olarak hem zikir, hem fikir suretinde zuhur eden aynı kelimat-ı arabiyeyi ramazan-ı şerifi ve bir hatırası için aynı mükerrer kelimeleri yazıyorum.

Kim isterse mükerrer kelimelerine "ve hakeza" deyip okuya ve yazabilir. Bu hediye-i ramazaniye bende zikir ciheti ve zikir manası fikre galebe ettiğinden sair zikirler gibi aynı kelime tekrar ediliyor. Hem umum neticeleri bir tek bürhan olduğundan ve bürhanların vücuhları birbirine benzediğinden cümleleri aynen tekrar edilmiş ve bu tekrar bana usanç vermiyordu. Çünkü her bir mertebede başka bir alemin kapısı açılıyordu. Ve o mahsus mertebe-i bürhaniyenin haricinde ve kâinatın yüzünde bulunan şehadetleri ve o şehadetleri harici meydan-ı hayalime görünüyordu. O hâlde değil usanç belki gayet ulvi bir zevk-i imaniyi veriyordu. Kur'an-ı Mu'ciz-ül Beyan'da zikir manası ve teravet ciheti dahi bulunduğundan gayet tatlı tekraratı belagatına belagat katmış noksaniyet vermemiş her ne ise...Ondokuz nurdan, evet Otuzüç Mukaddime ve Mertebeden terekküp eden bir tek burhan olan bu Yedinci Şua kadar vücudu, Vacib-ül Vücudu vahdaniyetin isbatından daha kuvvetli bir delil ve daha kafi bir burhan tasavvur edilemez. Ve hiçbir hükmü, hiçbir cümlesi ve hatta hiçbir kaydı yoktur ki, Risale-i Nur'da isbat olunmamış olsun. Hususan Münacaat ve İkinci Şua risalelerinde ve onun kat'iyetli ve kıymetli ve lezzeti için ben her ne vakit sıkılsam veya sıkıntıya düşsem veya yorgunluk ve usanç getirsem bir kere mütefekkirane okusam hiçbir sıkıntı ve usanç kalmaz. Manidar bir tevafuktur ki, namazın tesbihatında ve tesbihat gibi otuzüç defa tekrar ettiğim لاَۤ اِلٰهَ اِلاَّ اللهُ zikrinde otuzüç mertebe ayrı ayrı nurları gördüm. Sonra o mertebelerdeki isbat-ı vucudiyle isbat-ı vahdaniyete baktım. Gördüm ki, isbat-ı vücud burhanlarının adedi Risale-i Nur'da gayet ehemmiyetli bir adet olan ondokuz adedi, hem ondokuz harfli ve ondokuz defa okunan İsm-i A'zam'ın tılsım-ı makamı olan ondokuz adedine tevafuk sırrıyla ondokuz alemde tezahür etmiş. Ve İsm-i A'zam'ın mazhan olduğuna bir emare göstermiş. Ve isbat-ı vahdaniyet ise bir defa Risale-i Nurda gayet sırlı ve mübarek bir rakamı olan onüç ve bir defa da ondört ve bir defa da ondokuz adediyle zahir oldu. Kasdım olmadan uzunlaşmış olan mukaddime nihayet buldu.