Ahmed Feyzi [Son müdafaa]

Son müdafaa

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ

ارجع‮ ‬الى‮ ‬اللّه‮ ‬وتب‮ ‬عن‮ ‬الامر‮ ‬الذى‮ ‬فصلت

Sayın hâkimler!

Sayın savcının baştan başa garaz ve mugalatadan ibaret olan son mütalaasını dinledik. Kendisinden yüksek huzurunuzda şu suali sormak istiyoruz. Bize yaptığı isnadat Denizli beraetinden evvelki zamanımıza mı aiddir? Yoksa o beraetten sonraki zamana mı aiddir? Eğer o beraetten evvelki zamana aid ise, o beraet ve kaziye-i muhkeme onları tamamen silmiş, tasfiye etmiş ve hesabını görmüştür. Yok, ondan sonraki zamana aid ise bu cihetin üzerinde biraz duralım.

Sayın savcının en belirli ithamı olan bu gizli cem’iyet Denizli beraetinden sonra kurulmuş ise, nerede ne zaman kaç kişi tarafından kurulmuştur? Ve müessisleri kimlerdir? Bunlara dair edna bir emare ve delail elde etmişler midir? Bizi mevkuf tutabilmek için bir nakarat halinde bütün mahkemenin devamı müddetince tekrarladığı bu uydurma cem’iyet isnadı, ilk iddianamesinde sarihan mevcud değildi. Zira ondaki itham aynen “İdlâl ve iğfalinin derece-i şümulü de gözönüne alınmak suretiyle hareketi Ceza Kanunu’nun 163. maddesinin birinci fıkrası ile 173. maddenin son fıkrasına uygundur” şeklindedir.

Halbuki cem’iyetçilik hakkındaki itham 163. maddenin ikinci fıkrasına göredir. Mahkemenin devamı müddetince cem’iyetçilik hakkında edna bir delil zahir olmadığı halde, muma ileyhin bu isnadını daha kuvvetli tekrarlaması iddiasının kanuna ve delaile değil sırf hissiyata dayandığını göstermektedir. Sayın savcı bu son talebinde cem’iyet isnadına dair hiçbir delil ve emare elde edilmediğini itirafla beraber, heyet-i celileden delilsiz olsa da cem’iyetin vücudunu kabul etmelerini ister bir tarzda, gizli cem’iyette delil aramağa lüzum olmadığını âdeta bir vâzı’-ı kanun gibi tasrih etmiş ve o yolda talebini yapmıştır.

Sayın hâkimler! Heyet-i celileniz bu takdirde hükmünü neye istinad ettirecektir? Delilsiz nasıl hüküm verecektir? Delile dayanmayan bir hükmün kanunla ve adaletle alâkası kalır mı? Halbuki kanunda “Devletin emniyetini ihlâl edebilecek harekete halkı teşvik veya bu bâbda cem’iyet teşkil edenler ve teşkilatın bir gûna fiilî eseri çıkmamış olsa bile” şeklindedir. Buna nazaran cem’iyetin vücudu için sayın savcının formalite dediği kanunî teşkilatın vücudu şarttır. “Teşkilatın bir gûna fiilî eseri çıkmamış olsa” fıkrası, bu teşkilata dair bir gûna delil elde edilmemiş olsa manasına mıdır? Yoksa bu teşkilatın hariçte bir hâdise-i fiiliyesi zuhur etmemiş olsa manasına mıdır? Fıkranın evvelindeki teşvikat kelimesi maksud manayı tamamen izhar etmektedir. Fıkrayı yalnız teşvikat kelimesi ile okusak, “Teşvikatın bir gûna fiilî eseri çıkmamış olsa” şekline girer. Buna nazaran teşvikat olacak, fakat bunun neticesinde hariçte bir hâdise-i fiiliye zuhur etmeyecek. Aynen teşkilat olacak fakat bu teşkilat sebebiyle hariçte bir hâdise, bir eser-i fiilî tekevvün etmeyecek demektir. Fiilî eser kelimesi de bu manayı ifade eder.

Sayın savcı bizim tesanüdümüze ve bağlılığımıza ve imanî resanetimize ve yekdiğerimize muhabbetimize ve birbirimiz için feragat ve fedakârlığımıza bakarak cem’iyet hükmünü veriyor. Halbuki bunlar evsaf-ı mü’minîndir. İmanı kavî, bid’at ve dalaletlere boyun eğmemiş hakikî ve hâlis ehl-i iman, elbette müslümanlığın bu kabil cevahir-i maneviyesiyle yani hakikî mezaya-yı insaniye ile müzeyyen olacaktır. Şübhesiz dinde alâkası daha menba-yı diyanet olan Kitabullah’ın kaç sure olduğunu fark etmeyecek kadar zaîf olan bir insandan, gayret-i diniye ve hamiyet-i imaniye ve şevk-i iman ve Allah sevgisi gibi hasail-i aliyenin manasını bilmesini ve onların şümul ve tesirlerini anlamasını beklemek abes olur.

Sayın hâkimler! Müslümanın ve müslümanlığın haiz olduğu necaib-i ahlâkiyeyi ve fezail-i kudsiyeyi ve rabıta-i İslâmiye ve uhuvvet-i diniyenin mertebesini sizin yüksek huzurunuzda tekrar zaid olur. Yalnız burada teberrüken birkaç misal vereceğim ki; diyanet bağından ve uhuvvet-i imaniyeden haberi olmayanlar anlasınlar. Hazret-i Kur’an mü’minlerin birbirine karşı sevgi ve merhamet muamelelerini ve yekdiğerine karşı a’zamî bir feragat ve tevazu ile bağlanmalarını ve bilhassa esna-i mücadelede şiddet-i tesanüdlerini ve aralarındaki rabıta-i müştereke olan Allah sevgisinin azamet ve derecesini şu vasıflarla bildiriyor ve emrediyor:

1) أذلة‮ ‬على‮ ‬المؤمنين‮ ‬أعزة‮ ‬على‮ ‬الكافرين

2) أشداء‮ ‬على‮ ‬الكفار‮ ‬رحماء‮ ‬بينهم

3) كأنهم‮ ‬بنيان‮ ‬مرصوص

4) يا‮ ‬أيها‮ ‬الذين‮ ‬آمنوا‮ ‬اصبروا‮ ‬وصابروا‮ ‬ورابطوا

5) والذين‮ ‬آمنوا‮ ‬أشد‮ ‬حبا‮ ‬لله

6) واعتصموا‮ ‬بحبل‮ ‬الله‮ ‬جميعا‮ ‬ولا‮ ‬تفرقوا‮ ‬واذكروا‮ ‬نعمة‮ ‬الله‮ ‬عليكم‮ ‬إذ‮ ‬كنتم‮ ‬أعداء‮ ‬فألف‮ ‬بين‮ ‬قلوبكم‮ ‬ فأصبحتم‮ ‬بنعمته‮ ‬إخوانا

7) إنما‮ ‬المؤمنون‮ ‬إخوة

Ehadîs-i şerifenin sayısız örneklerinden birkaç misal:

1) مثل‮ ‬المؤمنين‮ ‬فى‮ ‬توادهم‮ ‬وتراحهم‮ ‬وتعاطفهم‮ ‬مثل‮ ‬الجسد‮ ‬اذ‮ ‬اشتكى‮ ‬منه‮ ‬عضو‮ ‬تداعى‮ ‬له‮ ‬سائر‮ ‬الجسد‮ ‬بالسهر‮ ‬والحمى

2) مثل‮ ‬المؤمن‮ ‬اذ‮ ‬القى‮ ‬المؤمن‮ ‬فسلم‮ ‬عليه‮ ‬كمثل‮ ‬البنيان‮ ‬يشد‮ ‬بعضه‮ ‬بعضًا

3) مثل‮ ‬المؤمن‮ ‬كمثل‮ ‬العطار‮ ‬ان‮ ‬جالسته‮ ‬نفعك‮ ‬و‮ ‬ان‮ ‬ماشيته‮ ‬نفعك‮ ‬و‮ ‬ان‮ ‬شاركته‮ ‬نفعك

4) مثل‮ ‬المؤمن‮ ‬كمثل‮ ‬اليدين‮ ‬يغسل‮ ‬احدهما‮ ‬الاخرى

5) ليس‮ ‬المؤمن‮ ‬بالذى‮ ‬يشبع‮ ‬و‮ ‬جاره‮ ‬جائع‮ ‬الى‮ ‬جنبه

6) ان‮ ‬المتحابين‮ ‬فى‮ ‬الله‮ ‬لعلى‮ ‬عمود‮ ‬من‮ ‬ياقوته‮ ‬حمراء‮ ‬فى‮ ‬رأس‮ ‬العمود‮ ‬سبعون‮ ‬الف‮ ‬غرفة‮ ‬اذا‮ ‬اشرفوا ‮ ‬على‮ ‬اهل‮ ‬الجنة

اضاء‮ ‬حسنهم‮ ‬الجنة‮ ‬كما‮ ‬تضيئ‮ ‬الشمس‮ ‬لاهل‮ ‬الدنيا‮ ‬فيقول‮ ‬اهل‮ ‬الجنة‮ ‬انطلقوا‮ ‬فلننطر‮ ‬الى‮ ‬المتحابين‮ ‬فى‮ ‬الله‮ ‬عليهم

‮ ‬ثياب‮ ‬من‮ ‬سندس‮ ‬خضر‮ ‬مكتوب‮ ‬على‮ ‬جباههم‮ ‬هؤلاء‮ ‬المتحابون‮ ‬فى‮ ‬الله‮ ‬تعالى

7) افضل‮ ‬الاعمال‮ ‬الحب‮ ‬فى‮ ‬الله‮ ‬و‮ ‬البغض‮ ‬فى‮ ‬الله

8) افضل‮ ‬الاعمال‮ ‬بعد‮ ‬الايمان‮ ‬بالله‮ ‬التودد‮ ‬الى‮ ‬الناس

9) افضل‮ ‬الاعمال‮ ‬ان‮ ‬تدخل‮ ‬سرورًا‮ ‬على‮ ‬اخيك‮ ‬المؤمن‮ ‬او‮ ‬تقضى‮ ‬عنه‮ ‬دينه‮ ‬او‮ ‬تطعمه‮ ‬خبزًا

Ehl-i imanın bir de ilme ve ülemaya muhabbet ve bağlılık ve yekdiğerini ilmen ve hidayeten ıslah ve ikmal etmek ve emr-i bilmaruf ve nehy-i anilmünker vazife-i diniyesini yapmak bakımından ve ilme ve âlime verilen ve âlimin vazife ve memuriyeti noktasından yekdiğeriyle münasebet ve alâkasını ve rabıtasını tedkik edelim:

Emr-i bilmaruf ve nehy-i anilmünker hakkında:

1) ان‮ ‬التارك‮ ‬للامر‮ ‬بالمعروف‮ ‬و‮ ‬النهى‮ ‬عن‮ ‬المنكر‮ ‬ليس‮ ‬مؤمنًا‮ ‬بالقرآن‮ ‬ولانبيا

2) امن‮ ‬امر‮ ‬بالمعروف‮ ‬و‮ ‬نهى‮ ‬عن‮ ‬المنكر‮ ‬فهو‮ ‬خليفة‮ ‬الله‮ ‬فى‮ ‬الارض‮ ‬و‮ ‬خليفة‮ ‬كتابه‮ ‬و‮ ‬خليفة‮ ‬رسوله

Vazifesini yapmayan ülema hakkında:

1) اشد‮ ‬الناس‮ ‬عذابا‮ ‬عالم‮ ‬لم‮ ‬ينفعه‮ ‬علمه

2) من‮ ‬كتم‮ ‬علمًا‮ ‬يعلمه‮ ‬الجم‮ ‬يوم‮ ‬القيمة‮ ‬بلجام‮ ‬من‮ ‬نار

3) اذا‮ ‬ظهرت‮ ‬البدع‮ ‬فى‮ ‬امتى‮ ‬و‮ ‬شتم‮ ‬اصحابى‮ ‬فليظهر‮ ‬العالم‮ ‬علمه‮ ‬فان‮ ‬لم‮ ‬يفعل‮ ‬فعليه‮ ‬لعنة‮ ‬الله

Vazifesini yapan ülema hakkında:

1) فضل‮ ‬العالم‮ ‬على‮ ‬العابد‮ ‬سبعون‮ ‬درجة

2) فضل‮ ‬العالم‮ ‬على‮ ‬غيره‮ ‬كفضل‮ ‬النبى‮ ‬على‮ ‬امته

3) عالم‮ ‬ينتفع‮ ‬بعلمه‮ ‬خير‮ ‬من‮ ‬الف‮ ‬عابد

4) حملة‮ ‬العلم‮ ‬فى‮ ‬الدنيا‮ ‬خلفاء‮ ‬الانبياء‮ ‬و‮ ‬فى‮ ‬الآخرة‮ ‬من‮ ‬الشهداء

İlmin ve talibinin fazileti ve emr-i hidayetin yüksekliği hakkında:

1) العلم‮ ‬ميراثى‮ ‬و‮ ‬ميراث‮ ‬الانبياء‮ ‬قبلى‮ ‬فمن‮ ‬كان‮ ‬يرثنى‮ ‬فهو‮ ‬معى‮ ‬فى‮ ‬الجنة

2) طالب‮ ‬العلم‮ ‬طالب‮ ‬الرحمن‮ ‬طالب‮ ‬العلم‮ ‬ركن‮ ‬الاسلام‮ ‬و‮ ‬يعطى‮ ‬اجره‮ ‬مع‮ ‬النبيين

3) العلم‮ ‬حياة‮ ‬الاسلام‮ ‬و‮ ‬عماد‮ ‬الايمان‮ ‬و‮ ‬من‮ ‬علم‮ ‬علما‮ ‬انمى‮ ‬الله‮ ‬له‮ ‬اجره‮ ‬الى‮ ‬يوم‮ ‬القيمة

4) الان‮ ‬يهدى‮ ‬الله‮ ‬على‮ ‬يديك‮ ‬رجلا‮ ‬خير‮ ‬لك‮ ‬مما‮ ‬طلعت‮ ‬عليه‮ ‬الشمس‮ ‬و‮ ‬غربت

5) من‮ ‬طلب‮ ‬بابا‮ ‬من‮ ‬العلم‮ ‬ليحيى‮ ‬به‮ ‬الاسلام‮ ‬كان‮ ‬بينه‮ ‬و‮ ‬بين‮ ‬الانبياء‮ ‬درجة

6) مَا‮ ‬اَهْدَى‮ ‬مُسْلِمٌ‮ ‬ِلاَخِيهِ‮ ‬هَدِيَّةً‮ ‬اَفْضَلَ‮ ‬مِنْ‮ ‬كَلِمَةِ‮ ‬حِكْمَةٍ‮ ‬يَزِيدُهُ‮ ‬هُدًى‮ ‬وَ‮ ‬يَرُدُّهُ‮ ‬بِهَا‮ ‬عَنْهُ‮ ‬رِدًا

Ülemaya hürmet ve tevkirin ve onları ziyaretin lüzumu ve vücubu hakkında:

1) اَكْرِمُوا‮ ‬الْعُلَمَاءَ‮ ‬و‮ ‬وقروهم

2) اَكْرِمُوا‮ ‬الْعُلَمَاءَ‮ ‬فَاِنَّهُمْ‮ ‬وَرَثَةُ‮ ‬اْلاَنْبِيَاءِ‮ ‬فمن‮ ‬اكرمهم‮ ‬فقد‮ ‬اكرم‮ ‬الله‮ ‬و‮ ‬رسوله

3) من‮ ‬استقبل‮ ‬العلماء‮ ‬فقد‮ ‬استقبلنى‮ ‬و‮ ‬من‮ ‬زار‮ ‬العلماء‮ ‬فقد‮ ‬زارنى‮ ‬و‮ ‬من‮ ‬جالس‮ ‬العلماء‮ ‬فقد‮ ‬جالسنى‮ ‬و‮ ‬من‮ ‬جالسنى‮ ‬فكانما‮ ‬جالس‮ ‬ربى

İlimden murad hakaik-i İlahiye ve ulûm-u Kur’aniye maksud olduğu ve hulefa-i Resulullah kimler olduğu hakkında:

1) حملة‮ ‬القرآن‮ ‬هم‮ ‬المعلمون‮ ‬كلام‮ ‬الله‮ ‬المتلبسون‮ ‬بنور‮ ‬الله‮ ‬والاهم‮ ‬فقد‮ ‬وال‮ ‬الله‮ ‬و‮ ‬من‮ ‬عاداهم‮ ‬فقد‮ ‬عاد‮ ‬الله

2) اَكْرِمُوا‮ ‬حملة‮ ‬القرآن‮ ‬فمن‮ ‬اكرمهم‮ ‬فقد‮ ‬اكرم‮ ‬الله‮ ‬الا‮ ‬فلا‮ ‬تنقصوا‮ ‬حملة‮ ‬القرآن‮ ‬حقوقهم‮ ‬فانهم‮ ‬من‮ ‬الله‮ ‬بما‮ ‬كان‮ ‬

كاد‮ ‬حملة‮ ‬القرآن‮ ‬ان‮ ‬يكونوا‮ ‬انبياء‮ ‬الا‮ ‬انه‮ ‬لا‮ ‬يوحى‮ ‬اليهم

3) العلماء‮ ‬مصابيح‮ ‬الارض‮ ‬و‮ ‬خلفاء‮ ‬الانبياء‮ ‬و‮ ‬ورثتى‮ ‬و‮ ‬ورثة‮ ‬الانبياء

4) الا‮ ‬ادلكم‮ ‬على‮ ‬الخلفاء‮ ‬منى‮ ‬و‮ ‬من‮ ‬اصحابى‮ ‬و‮ ‬من‮ ‬الانبياء‮ ‬قبلى‮ ‬هم‮ ‬حملة‮ ‬القرآن‮ ‬و‮ ‬الاحاديث ‮ ‬عنى‮ ‬و‮ ‬عنهم‮ ‬فى‮ ‬الله‮ ‬و‮ ‬لله

5) رحم‮ ‬الله‮ ‬على‮ ‬خلفاى‮ ‬قيل‮ ‬وما‮ ‬خلفائك‮ ‬يا‮ ‬رسول‮ ‬الله‮ ‬قال‮ ‬الذين‮ ‬يحيون‮ ‬سنتى‮ ‬و‮ ‬يعلمونها

Sayın hâkimler! Hazine-i Kur’aniye ve cevahir-i hadîsiyenin sırf birkaç nümune olarak sıraladığım bu misalleri teemmül buyurduktan sonra, Nur talebeleri arasındaki tesanüdün ve üstadlarına karşı gösterdikleri hakikî alâkanın manasını tamamen anlamış olursunuz ki, bu serapa bir irtibat-ı imaniye ve bir tesanüd-ü diniyedir. Ve böyle bir tesanüd ve rabıta, dinimizin evamir-i kudsiyesindendir. Acaba bu uhuvvet-i diniye ve alâka-i imaniyenin adına bir gizli cem’iyet yaftası yapıştırınca, din rabıtasına nerede yer vermelidir? وَاعْتَصِمُوا‮ ‬بِحَبْلِ‮ ‬اللّه âyet-i celilesindeki i’tisam nerede tecelli edecektir? Yoksa gizli cem’iyet ithamına maruz kalmamak için, muhabbet-i diniyeyi ve uhuvvet-i imaniyeyi ve teavün-ü İslâmiyeyi terk mi edelim? Allah ve Resulünü sevip, emirlerine itaat etmeyelim mi? Hablullah etrafında toplanmayalım mı? Dinde müçtehidlik yapacak kadar ileri ve aşırı ilmî davalara kalkışan ve dine dair kendi kendine hükümler veren sayın savcı bize yol göstersin. Bizim İslâmlık rabıtamızı gizli cem’iyet diye vasıflandırıp mahkûm edecek ise, ondört asırlık bir tarihe mâlik olan bu kudsî ve İlahî cem’iyeti hâşâ biz kurmadık. Onun banisi, bütün cihan-ı beşeriyetin huzur-u kemal ve iclalinde boyun eğdiği Zât-ı Pâk-ı Risalettir. Acaba fezail-i İslâmiyenin kudsî hakikatlarıyla seciyelenen bir mü’min, zararlı siyaset ve saire gibi çirkâba tenezzül eder mi? Ve hâşâ o hakaik-ı âliyeyi süflî, fâni ve dünyevî maksadlara âlet yapar mı? Evet bir mü’min imanından dolayı hakkaniyet ve kudsiyetine inandığı hakaik-ı İslâmiyenin her yönden muta’ olmasını arzu eder. Bundan daha tabiî ne olabilir? Fakat onu muta’ yapmayanlara karşı da icbar ve ikraha aslâ tenezzül etmez. Çünki İslâmiyet âlî ve müstağnidir ve bütün ikrahlardan müteâlîdir. Kimsenin kendi evamir-i kudsiyesine icabet ve ittiba’ etmesine o muhtaç değildir. Bilakis insan ona muhtaçtır. Hakikî bir mü’min ise o hazine-i kudsiyeden aldığı cevher-i fazilet ve terbiye-i asilane dolayısıyla, bu istiğna-yı tammı bir vakar-ı nezahetle labistir. Hele vicdan ve fikir hürriyetine karşı a’zamî bir hürmetle mütehassistir.

Sayın savcıya göre itham edilmekte olduğumuz cem’iyetin siyasî olmasına da ihtiyaç yokmuş. Yalnız dinî topluluk, dinî akide ve fikir birliği cem’iyet ifade edermiş. Acaba a’zamî bir muhabbet ve sevgi ile yekdiğerine alâka, dinin evamir-i kudsiyesinden değil midir? Eğer imanî ve İslâmî ilimleri öğrenmek ve zaruriyat-ı diniyesini ve hakaik-ı imaniyesini tahsile çalışmak ve bundan diğer din kardeşlerini faidelendirmek ve bir inkişaf-ı dinî etrafında toplanmak ve onu genişlendirmek yani dinin evamir-i kudsiyesine tebean izzet-i İslâma çalışmak ve şeref-i İslâmı tebarüz ettirmek ve dinin hakkaniyetini belirtmek ve ilmî inkişaflarını takib etmek, sayın savcının kasdettiği gizli cem’iyet ise; sayın savcı bize açıkça söylesin ki, bu din artık mülgadır, evamirine ittiba’ edilmez. Biz de vaziyeti ona göre anlayalım. Kanun maddesi “dini ve dinen mukaddes tanınan şeyleri âlet etmek ve bu bâbda cem’iyet teşkil etmek” kaydını koyuyor. Yoksa din sevgisi ve ilmî alâka ve imanî inkişaf yüzünden hasıl olan tesanüdü cem’iyet saymıyor. Ve bu maksada göre dine âlet olacak gaye de, devlet emniyetini ihlâl etmek ve devletle uğraşmak gibi siyasî maksadlar olacak. Buna göre kanunun aradığı cem’iyet, din sevgisinden ve uhuvvet-i diniyeden hasıl olan tesanüd değildir. Cem’iyet teşkili hakkında 313. maddenin sarahatı da bunu âmirdir. Bu bâbdaki kayıdda “Adliye veya âmmenin selâmeti aleyhine cürüm işlemek için cem’iyet teşkili” şeklindedir. Acaba otuz seneden beri muhtelif kimseler üzerinde yapılan âni araştırmalar ve resmî tedkiklerde Risale-i Nur faaliyeti içinde adliyenin veya âmmenin selâmeti aleyhinde cürüm işlemek kasdına dair edna bir emareye rastlanmış mıdır? Tenkid ve takbih etmek, menfî görüşe ve düşünceye sahib olmak, dinin kötü dediğine kötü demek, kötülükleri belirtmek ve izah etmek, cürüm işlemek kasdı manasına gelmez. Acaba Risale-i Nur’un sayısız risaleleri, hakaik-ı İslâmı ve envâr-ı tevhidi güneş gibi gösteren birer abide-i hakkaniyet ve samimiyet olmaktan başka bir mana mı taşıyorlar? Yoksa siyaset mevzuları ve fâni îcabların hatırı, hakaik-ı İlahiye ve ezeliyenin fevkinde birer mevzu’ mudurlar ki; İlahî ve ilmî hakikatları serdederken siyaset mevzu’larını ve fâni varlıkları rencide etmemek için fikirlerimize zincir ve lisanlarımıza bukağı vuralım. Fâni insanların fâni karihalarının müsbet veya menfî isabetli veya isabetsiz görüşlerinden ibaret olan siyaset telakkileri, insanlık için son merhale-i tekâmül müdür ki veya son penah-ı saadet midir ki; onları rencide etmemek için ezelî ve ebedî hakikatları, küllî ve nihaî kıymetleri ayak altına alalım ve siyasetin hatırı için ilmin şaşmaz, eğilmez, bükülmez, îcab tanımaz lisanını susturalım. Bunları devlet aleyhine cürüm işlemek kasdı mı diyeceğiz?

Sayın savcı Nurcu, metbu’ ve hizb-i makbul gibi tabirleri de bu bâbdaki iddiasına mesned yapmakta ve çok yaman bir mugalata ile نورك‮ ‬احسن‮ ‬من‮ ‬كل‮ ‬النور tabirini Hazret-i Kur’an ile muaraza eden ve hâşâ onun karşısına çıkan bir cümle şeklinde göstermektedir. Hâşâ Risale-i Nur hiçbir zaman kendini şems-i hidayet olan Hazret-i Kur’anın feyzinden başka müstakil bir varlık iddia etmemiştir ki, böyle bir itham doğru olsun. Bilakis Risale-i Nur daima kendini Hazret-i Kur’anın nuru olarak göstermekte ve hemen her yerinde Kur’anın malı, Kur’anın tefsiri, Kur’anın hikmeti diye dava etmektedir. Onun ahsen olması, nur-u Kur’anın ahsen ve eltaf olduğu manasına gelmez mi? Asr-ı Saadetten bugüne kadar devam eden inkişafat-ı ilmiye hep Hazret-i Kur’anın füyuzatıdır, envârıdır. Kanaatımıza göre ise Risale-i Nur, o envârın şahikasıdır ve eriştiği en yüksek merhale-i kemaldir. Bu itibarla ahsen ve eltaftır.

Risale-i Nur’u siyaset gözlüğü altında seyreden ve onu küçük ve ehemmiyetsiz görmek isteyen sayın savcı, onun dünyaya meydan okuyan çehresini göremiyecek kadar garaz bulutları ile muhat ise bilsin ki, Risale-i Nur her bakımdan eşsiz bir mükemmeliyete mâliktir. Onun bir kemal-i tam teşkil eden mezayası karşısında hiç tereddüd etmeden dava edebiliriz ki, o her sahada gayr-ı kabil-i taklid ve tanzirdir. Onun mehasini kendisinden başka kimsenin medh ü senasına ihtiyaç bırakmıyacak kadar zahir ve barizdir. Onun hüsn ü cemali, aslı olan şems-i Kur’andan nüzul ediyor. Onun kemal ve hakaikı, aslının kemal ve hakaikından nebean etmektedir. Hâyır diyenlere bilâfütur “İşte meydan” diyebiliriz. Kendine güvenenler, onun emsalsiz pırlantalarından birinin nazirini meydana getirsinler. Onun Kur’anın bir mu’cize-i kübrası olan tevafuk mu’cizesinin inkişaf ve tenevvü’ etmiş ve çiçeklenmiş tevafuk gülistanına bir nazire yapsınlar. İlmî ihata ve rüsuhun şahikasını teşkil eden ve hikmet-i İlahiye ve ezeliyenin beyyine ve âbidesi olan âsârını ve meselâ bir Âyet-ül Kübra’sını, bir Otuzuncu Söz’ünü, bir Otuzuncu Lem’asını, bir Yirmiüçüncü Söz’ünü, bir Yirmidokuzuncu Söz’ünü, bir İhlas Lem’asını, bir Münacat Risalesi’ni, bir Onyedinci Lem’asını ve evrada dair Birinci, İkinci, Üçüncü Lem’alar Risalesini meydana getirsinler. Arabçada üstadlık payesine yükselmiş olan zevat-ı kiram, bir Hizb-ün Nuriye vücuda getirsinler. Onun hakaik-i İslâmiyeyi ve desatir-i ezeliyeyi ve nevamis-i İlahiyeyi güneş gibi gösteren ve katıksız ilim ve cevher-i imandan yapılmış ve muzdarib gönüllere iman ve necat revhi serpen, felah ve saadet ışığı getiren ve heyecan-ı hayat aşılayan ve insanlığı ebedî kasvet ve karanlıktan kurtaran ve içinde bulunduğumuz âlemi tabiatçıların kör ve sağır mabudu gibi korkunç ve katı ve hissiz bir mevta-yı camid ve ıssız ve tehlikeli bir beyaban-ı vahşetgâh olmaktan kurtarıp bir Sultan-ı Kerimüşşan’ın, bir Hâmi-i Lütufkâr’ın emr ü fermanındaki behişt-i dilrübaya ve tenezzühgâh-ı ebedîye, bir saray-ı daimeye çeviren ve ölümü ve ebedî yokluğu ifna eden ve dinsizliği ve ilhadı kökünden kazıyan ve anasır-ı küfr ü dalaleti ve vesail-i ye’s ve yevm-i raybı zîr ü zeber eden ve böylece insanlığa en hakikî teselliyi ve en parlak ümid-i saadeti müberhen bir hakikat-ı ilmiye halinde sunan ve bina-yı fazilet ve mes’udiyetin tesisine medar en yüksek bir huzur-u kalb ve emniyet-i vicdan ve en âlî bir istikrar-ı ruh ve itminan-ı tefekkür bahşeden ve en feyyaz bir şevk-i hayat ve aşk-ı vazife hissi ve heyecanını takdim eden ve erkân-ı imanı ilmî berahin derecesinde müsbet hakikatlar meyanına çıkaran ve onları en kuvvetli ve aslâ tezelzül etmez bir zemin-i emniyet ve saadet halinde hayata destek yapan, velhasıl insanlığın kurtuluşu ve dünya ve âhirette huzuru ve vâdi-i helâktan ve vahîm …… ve ebedî şekavetten halası için her nevi’ malzeme-i saadeti bahşeden ve ilmin tebellur ve tecessüm etmiş elmasları halinde bulunan Risale-i Nur’un çehre-i maneviyesine bir örnek göstersinler.

Sayın hâkimler! Meydan açıktır. Safdil halkı manasız yazılarla meşgul ediyor diyenler buyursunlar. Güneşi balçık ile sıvamak isteyenler bilmelidirler ki, Risale-i Nur namıyla ortada duran âlî hakikat, ferman-ı İlahî ve şems-i hidayet eli olan Hazret-i Kur’anın envâr-ı hayatbahşasıdır. O meş’ale-i Samedanî’nin eşi’a-i dilrübasıdır. O âbide-i Rabbanînin pertevleri, nazar karib lem’aları ve sünbüllenmiş çiçekleridir. O doğrudan doğruya Hazret-i Kur’anın hazine-i feyzinden nebean ediyor ve harîm-i hidayetinden fışkırıyor. Onun bizzât kendisi lisan-ı haliyle ve vaz’-ı zîkemaliyle “Ben Kur’andan geldim. Bana insanî tefekkür ve beşerî irade karışmadı.” demektedir. Acaba bunlar günlük ve gelip geçici kıymetler uğrunda feda edilecek hakikatlar mıdır? Sayın savcı bu evsafta bir yüksek eseri, bu Kur’anın en saf ve berrak nurunu, bu en satı’ hakikatını ahsen addedişimizde istiğrab mı buluyorlar? Gulüvv müdür?

Metbu’ kelimesini kullanmak için mutlaka kendilerinin arzu ettikleri gibi bir siyasî cem’iyetin vücudu mu şarttır? Bir ilmî inkişafın, bir felsefî olgunluğun başkanlığını yapmış ve etrafına sayısız fikir kitleleri toplamış bir sürü ilm-i hakikat üstadları, kendilerini sevenlerin ve fikirlerini benimseyenlerin ve ilmî kanaatları arkasına düşenlerin metbu’ları değil midirler? Hârikulâde latif ve metin bir üslûb ve gayet cazibedar ve revnakdar bir selaset-i beyan ve gayet âhenkdar bir seyyaliyetle gönülleri teshir eden ve gayet berrak ve şeffaf bir akışa mâlik bulunan bu hârikulâde şaheserin mazharı olan zât-ı muhteremi metbu’ addetmek ve kendisine ilmen iktida etmek, çok mu büyük bir gaflet ve hata-yı ilmî ve safdillik nişanesidir? Değil böyle bir şaheserin, alelâde bir yazının bile selaset-i beyanını bozmadan ve ifade-i meramını ve maksad-ı beyanını zîr ü zeber etmeden, insan zekâ ve kudretinin tertibine ve tasniine imkân bulamıyacağı tevafuk hârikasının sarih delaletiyle de Kur’anın öz malı olduğu tahakkuk ve tebeyyün eden bir eser-i âlîyi tahsin ve tebcil etmemiz mi gulüvv sayılıyor?

Risale-i Nur’un ketmetmeyen ve hakikatları olduğu gibi açıklayan hakkanî vechesinden müteessir olanlar, bilirkişi profesörlerinin tavsifi gibi “Bazan İslâm akidelerine aykırı taşkınlıklar” diye eşrat-ı saat mesail-i imaniyesine dair risalesini ve bu hususları bildiren mebahisini bahane ederek ona hücum ediyorlar. Ve onun mülhidlerin din-i celil hakkındaki besledikleri âmâl-i müfsidanelerine ve kasd-ı ihanetkâranelerine karşı sırf imandan gelen cevabları muhtevi müdafaat-ı beliganesini ve küfr ü dalal aleyhine giriştiği bîaman mücahedeyi vesile yaparak ona itiraz ediyorlar. Ve yine sırf onun ilmî ve imanî rıza-yı İlahî hedefiyle müteharrik mahiyetini kasden inkâr etmek ve onu siyasî bir faaliyet gibi göstermek suretiyle onu kötülemek ve çürütmek istiyorlar. Halbuki eşrat-ı saat mes’eleleri füruat-ı imandandır ve dinin hakikatları meyanındadır. Onların bîtaraf ve ilmî bir nazarla belirtilmesi, şerh ve izahı ve veche-i makuliyetlerinin iraesi bu ümmet-i İslâmiye için lâzımdır. Bilhassa ilim namına bir zarurettir. Birçok hakaik-ı hadîsiyenin halli ve esrar-ı Kur’aniyenin inkişafı, onların hall ü izahına vabestedir. Zât-ı Pâk-i Risalet’in (A.S.M.) hakkaniyet ve sıdkını ve asırları kucaklayan nazarını ve ihata-i nuraniyesini ve feraset-i mu’cizanesini onların halli ile anlayacağız. Onun tâkat getirilmez bir kudret-i kudsiye olduğunu, o şevahid-i risaletle mertebe-i bedahete çıkaracağız ve içinde yaşadığımız hâdiselerin ve kâinatın seyr ü cereyanının tesadüflerin mahsulü olmadığını ve kâinat yed-i kudretinde bulunan bir Hâkim-i Âlîşan’ın bir kudret-i külliye-i ezeliyenin eser-i tertib ve takdiri olduğunu ve etrafımızı bir irade-i âliyenin muhit bulunduğunu, bu suretle mertebe-i kat’iyyete îsal edeceğiz. Şübhesiz bu neticeler, ehemmiyetsiz şeyler ve umum insanlık için küçük görülecek kazançlar değildirler. Ancak bu tarîk ile bugünkü muzdarib ve sergerdan beşeriyete muhtaç olduğu mesnedli ve müberhen iman ve necat sahası açılabilecektir. Fâni düşüncelerin ve günlük siyaset îcablarının hatırı için ve fâni eşhasın vaziyetlerini rencide etmemek için bu ezelî hakikatları ayak altına almak, her an tasarrufuyla hayatımıza ve istikbalimize ve mukadderatımıza hâkim olan kudret-i Samedaniyeyi hiçe saymak değil midir?

Esasat-ı İslâmiye ve şeair-i diniyeye vaki’ olan tecavüz ve ihanetlere karşı müdafaa mes’elesine gelince: Bu bir vazife-i diniyedir. Bir cihad, hem de çok âlî bir cihad hizmetidir. Ve bilhassa ülema-i din üzerine terettüb eden bir fariza-i İslâmiyedir. Elbette dinsizlerin savletlerine ve din yıkıcı ihanetlerine karşı ehl-i iman boş duracak ve müdafaasız kalacak değildir. Elbette onlar meşru’ haklarını müdafaa edecekler. Gittikleri yolun hakkaniyetini ve taşıdıkları dinin yüksek kıymetini ve ulvî makamını belirtecekler. Ve en aziz hislerinin kaynağı olan ve kayd-ı namus ve haysiyetlerinin menbaı ve mesnedi bulunan cevher-i imanlarının şerafet ve kudsiyetini izhar ve isbat edecekler ve vicdan-ı manevîlerine ve haysiyet-i imaniyelerine uzanan……… tecavüzleri önleyeceklerdir. Şübhesiz bu onların meşru’ ve kudsî bir hakkıdır. Ve elbette onlar bu kudsî vazifeyi yapacaklardır. Ancak bu şerefli vazifeyi îfa ederken a’zamî bir vakar ve sekinet ile ve a’zamî bir nezahet ve asaletle ve en hakikî bir insan tavrıyla hareket edeceklerdir. Ve en yüksek bir centilmenliğin ve en medenî bir insan tavrının nümunesi olacaklardır. İşte Risale-i Nur ve Nurcular faaliyetinin hakikî ve dinî durumu bundan ibarettir. Sayın savcının devlet emniyetini ihlâl edecek hareketlere halkı teşvik damgasıyla yaftalamak istediği vaziyet budur. Ve bu faaliyet-i imaniyeye sırf imanlarından ve merak-ı ilmîlerinden dolayı katılmış olan saf ehl-i imanı cem’iyetçi süsüyle müfsid ve idlâlkâr tavrıyla tecziye ve te’diblerini taleb eylediği vaziyet bundan ibarettir. Acaba bu asil mukabeleye, bu menbaını harîm-i imandan almış hamle-i kudsiyeye haklı olarak hangi kanun müdahale edebilir? Hangi icbar vardır ki, bu ulvî vazifeyi bu necib ve şerefli hizmeti, bu meşru’ ve aslî hakkı, zalim olmadan men’edebilir?

Sayın hâkimler! Huzurunuzda bulunanlar müfsid ve idlâlkâr değildirler. Memleketin emniyetine sû’-i kasd eden bozguncular değillerdir. Dini âlet yaparak makasıd-ı süfliye peşinde koşan sahtekârlar değildirler. Devletle ve idare ile mübarezeye kalkışmış ve milletin huzurunu selbedecek fanalıkları millete telkin etmiş anarşilik unsurları değillerdir. Ve hele bu uğurda cem’iyet mem’iyet kurmuş insanlar aslâ değildirler. Onların böyle süflî şeylerle alâkaları yoktur. Onlar böyle mülevves ve çirkin yollara aslâ tenezzül etmezler. Onların 25-30 sene afîfane ve müstakimane hayatları meydandadır. Onların uzun bir devre esnasında hiçbir cereyan-ı siyasîye karışmamış olmaları ve en küçük bir vak’a ihdas etmemiş bulunmaları meydanda bir hakikattır. Onlar memlekette hakikat ve faziletin barınmasını, insaniyet ve ahlâkiyetin revaç ve tekâmülünü ve hakikî kıymetlerin üstünlüğünü, elhasıl memleketi refah ve saadete…… ve hakikata, hakikî medeniyet ve kemale ulaştıracak değerli kudretlerin elde edilmesini, ruh-u iman ve kemal-i ahlâkînin ve nur-u irfanın yükselmesini isteyen hakikî ve samimî vatan çocuklarıdır. Bu milletin ruhunu benimseyen vatan evlâdlarıdır. Fazileti, birr ü ihsanı ve hayrı meslek edinmiş hakikî insanlık nümuneleridir. Onların bir şeye veya bir mesleğe düşmanlıkları, sadece memleket ve millete ve ruh-u hakikata vaki’ olan zarar ve ihanetler sebebiyledir. Onlar bu yüzden dinsizliğe ve ahlâksızlığa ve keyfî cebirlere düşmandırlar. Onların tek kabahatları, kendilerini din hakikatlarına, İlahî ve ezelî hakaika fazla vücud vermiş olmalarıdır. Onların zamanın sakatlıklarına ve içtimaî redaetlerine ve ihbar-ı vakıanın tahakkuk vechelerine ancak ilim yolunda yürümeleri yüzünden rastlıyorlar. Yoksa onlar kendileri bir kasd-ı mahsusla tesis ve tasni’ etmiş ve o hakikatların o şekilde zahir olmasını istemiş değildirler. İlahî ve ezelî bir ilmin telkin ettiği zaruretlere boyun eğmeleri yüzünden elde ettikleri kanaatlara kabahat bulmak, ilmin şaşmaz ve hatır gönül tanımaz vechesine kabahat bulmak demektir. Onlar bu noktada mazurdurlar. Şübhesiz her ferd saadet ve selâmette olmasını ve istikbalinin emniyetini arzu eder. Bu sebeble mebde’ ve mead mes’elelerini düşünür ve bunlara dair bilgi edinmeğe ve bu bâbdaki ilimleri öğrenmeğe gayret eder. İşte vatanın her köşesinde kendini hissettiren bu öğrenme ihtiyacıdır ki, Risale-i Nur faaliyeti diye kendini göstermektedir. Ve bu sırf bir dinî talim ve taallüm cihetinden başka bir şey değildir. Şübhesiz 25 seneden beri sırf keyfî bir istibdad sebebiyle tatbik edilen din tedrisi memnuiyeti karşısında, dindar halkın kendi cehdi ve kendi gayretiyle hüsn-ü zan ettiği ve ilmine itimad ettiği bir din adamından dinini öğrenmeğe gayret etmesi ve kazandığı servet-i ilmiyeyi memur olduğu emr-i teavün îcabı olarak muhtaç bildiği din kardeşlerine ulaştırması ve o din adamının da imanından aldığı bir mecburiyet ve memuriyetle ilmî hazinesini o muhtaç ehl-i imana bezletmesi, bir cem’iyet faaliyeti sayılamaz. Bu ancak bir dinî tedris ve tederrüs gayretidir. Ve şübhesiz bu gayret-i diniye ve hamle-i imaniye din hürriyeti îcabı olarak ehl-i imanın hem hakkı hem de vazifesidir.

Sayın savcının aslâ vârid olmayan cem’iyetçilik ithamını böylece reddettikten sonra diğer ithamlarına cevab vermeden evvel, kendisinden şu suali sormak istiyoruz. Bizim bugün tekrar sorumlu olduğumuz faaliyet yani kitab yazmak ve neşretmekten ve mektublaşmaktan ibaret olan tek cürmümüz Denizli beraetinin neticesi değil midir? Yani onun îcabatından ve ona müstenid değil midir? Ve âdeta bize orada bahşedilen bir nevi’ müsaade ve salahiyet değil midir? Kitab neşrinden ve dinî talim ve taallüme vasıta olmaktan ibaret olan bu tek cürmümüz orada mahkûm edilse idi, biz tekrar bu faaliyeti yapabilir mi idik? Yahud halen neşrinden dolayı mes’ul edilmek istendiğimiz eser, orada mahkûm edilse idi biz tekrar neşredebilir mi idik? Devlet merkezinin şiddetli alâkası ve bizzât aylarca tedkikatı ve Dâhiliye Bakanlığı’nın ve Heyet-i Vekile’nin Beşinci Şua üzerinde bizzât durması da dâhil olmak üzere dokuz ay en keskin bir dikkatle üzerimizde duran Denizli Mahkemesi bize bu beraeti ne için verdi?

Diyelim ki, Denizli Mahkemesi bizi himaye etti ve devlete ihanet etti ve kanunları ayak altına altı. Ya adaletin kalbi ve re’skârı olan Temyiz Mahkemesi de mi devlete ihanet etti ve kanunları hiçe saydı ve gaflet-i tam içinde bulundu? Ve bizim gibi, bu vatan için hâlâ Afyon savcılığının muzır saydığı insanları himaye etti? Denizli Mahkemesi’ndeki bütün müdafaalarımız ve iddia edilen esrarımız ve bizim müracaatlarımız doğrudan doğruya ayrıca devlet reisi ve bakanlara ve Büyük Millet Meclisi’ne de gönderilmişti. Bütün bir devlet teşkilatı baştan başa mı gaflette bulundu da, bugün Afyon savcısının büyük bir feraset ve dikkatle teşhis buyurduğu gizli cem’iyeti göremedi. Ve 25 senelik a’zamî gayretle sarfeylediğini iddia ettiği devam-ı faaliyetin mana ve mahiyetini anlayamadı. Halbuki Denizli iddianamesi, Afyon’a nazaran daha şiddetli ve ondaki ithamlar daha ağırdı. İddianamede aynen “Bu gizli cem’iyet, medeniyetimize mimsiz medeniyet yani alçaklık medeniyeti diyecek kadar tuğyanını artırmış ve inkılabımıza taarruz etmiştir.” denmekte idi. O halde sayın savcıdan soruyoruz: Bu Denizli beraeti olmasa idi, biz bugün bu yüksek mahkemenin huzurunda bulunacak mı idik? Acaba devletin en yüksek adl cihazı da mı devlet emniyetine hıyanet etti? Sorumlu olduğumuz fiillerden ve eserlerden beraet kazanmamız, bizim onları işlemekte muhtar ve hür olduğumuz manasına gelmez mi? Bizde ne gibi bir kusur var ki, beraet etmiş bir eseri okuyup yazmış olmamızdan ve başkalarının okuyup yazmasına hasbî olarak vasıta olduğumuzdan dolayı mes’ul ediliyoruz? Bize o beraeti veren devlet, başka bir devlet mi idi? Derecattan geçmiş ve kaziye-i muhkeme olmuş bir hükmü tanımamak, devleti ve adliyeyi ve kanunları tanımamak ve hiçe saymak değil midir? Hesabı görülmüş ve suç olmadığına karar verilmiş ef’ali veya onların mümasilini işlemek, bir cürüm müdür? Sayın savcı Denizli Mahkemesi’nde hesabı görülen hâdiselerden maada ve onlardan farklı neyi bulmuşlardır ki, bizi aylardan beri mevkuf tutuyorlar? Hesabı görülmüş ve kanun süzgeçinden geçmiş ef’al ve vekayii işlemenin tekrar suç konusu sayılması kadar, tarih-i adlde eşine rastlanmış bir tezad var mıdır? Madem birtek insanın aleyhinde bulunduğumuz iddia edilerek tecziyemiz taleb ediliyor. O aleyhdarlığın en esaslı kaynağı addedilen Beşinci Şua Denizli’de niçin beraet etti? Ve ortadan kaldırılmadı? Ve niçin en yüksek adl cihazı, o beraeti tasdik etti? Halbuki kavga ve fırtına onun başında kopmuştu, dava o yüzden tahaddüs etmişti. Dokuz ay mahkeme onunla uğraşmıştı. Ankara makamatı onunla meşgul olmuştu. A’zamî bir hiddet ve şiddetle her tarafın tahriki ve her taraftan vatandaşların celbi o sebebden olmuştu. Madem bu suçtu da, devlet devairi bunu cezadide etmekten ne için gaflet etti? Ve mütecasirlerini ne için mahkûm etmedi? Mahkûm edilmeyen eserin ve mahkûm edilmeyen faaliyet-i neşriyenin bugün tekrar bir suç konusu olarak ele alınması, muazzam bir tezaddan başka nedir? Mahkûm edilmeyen bir eserin mümasili, aynı vasfı haiz olduğu iddiasıyla takibe mevzu’ teşkil ediyor.

Beşinci Şua ilmî bir vesika olduğu ve ehadîse dayandığı için beraet etti ise, aynı Beşinci Şua gibi sırf ilmî bir teşhisten ibaret olan ve ifadenin ve objektif bir mahiyette bulunan ve Beşinci Şua gibi aynı ithamın mevzuuna dâhil addedilen ve bürhanı içinde bulunan ve âyât ve ehadîsin riyazî kat’iyyetlerine dayanan ve kimse hakkında sarih bir tevcih yapmayan bir eser yani Maidet-ül Kur’an ne için vesile-i muahaze oluyor? Denizli Beraetindeki kanunlar, bugünkü aynı kanunlar değil midir? Ve aynı vasfı taşıyan bir eseri beraet ettirmiş olan kanunun, mümasilini yeni bir hâdise olarak vesile-i cürüm yapması nasıl mümkün oluyor? Maidet-ül Kur’anın mevzu-u muahaze olan mesaili daha evvel muahazeye ve ithama konu almayı mevzu’ teşkil etmiş olan mesailin aynı değil midir? Halbuki onun kasdettiği mana, küfr ü dalalin ve denaet-i ahlâkiyenin ve cereyanat-ı ilhadiyenin şahs-ı manevîsidir. Ejder-i küfr birtek insanın değil, muazzam bir cereyan-ı küfrînin ve bir savlet-i mülhidanenin remzidir, küfr-ü dalaletin timsalidir. Sonra bu tabir, sırf bu vatandaki hâdisatı da kasdetmiş değildir. Bu tavsif, âyet-i celilenin şümul ü ihatası îcabı olarak, memleket ve milliyet hududu içine sığmayan ve tahsis kabul etmeyen ve ruh-u diyanete saldıran savletlerin kâffesini ifade eden âmm bir tabirdir. Hatırlamak lâzımdır ki, Bolşevizm denilen kızıl küfür salgını aşağı yukarı yüz milyon müslümanın hayat ve mukadderatlarını şiddetle sarmıştır. Garbın ceberut-u kâfiranesi asırlardan beri vücud-u İslâmiyetin üzerinde bir ejder-i hunin halinde çöreklenmektedir. Ve onun mütemadiyen kanını emmekte ve üzerinden gitmek için hiçbir niyeti görülmemektedir. Hakikî bir müslüman ruhu elbette vücud-u İslâmiyetin üzerinde barınan bu müdhiş karhaya karşı lâkayd kalmaz. Ve ferman-ı İlahînin bütün asırları kucaklayan ifadatını elbette nazar-ı itibare alır. İşte Maidet-ül Kur’an sırf İslâmiyet ve din noktasından hâdiselerin teşhisini ele alan ve aslâ siyasetle ve kimsenin şahsî şeref ve resmî tavrıyla alâkası olmayan bir hakikat-ı Kur’aniye adesesidir. Orada Kur’anın ve ehadîsin sesi vardır. Onun bürhanları içinde mevcuddur. Arayanlar orada bulurlar. Orada şahsın rol almağa hisseli Kur’anın envârını ve ehadîs-i Resulullah’ın tevcihini üzerine çeken hâdiselerin “Ve işte Kur’anın ve hadîsin hakikatları bizleriz” diye kendilerini takdim eden vak’aların dillerine sadece ma’kes olmaktan ibarettir. Sayın savcı onun içinde umumî hakikatın birer ferdi ve örneği bulunan birkaç misalini ele almış ve külliyetindeki yüksek ve çok kudretli hakikat-ı İlahiyeyi ihata ceberutu aslâ görmek istememiştir. Kur’anın ve ehadîsin kaide-i mazbuta ve ilmiye ile arzettiği bu manzara-i hakikatta, beşer iradesinin dahli nedir? Riyaziyenin kat’iyyetini hamil olan, mübhemiyetten ârî ve herkes için açık bir kapı bulunan bu manzara-i hakikatı hikmetsiz ve manasız mı addedelim? İrade-i beşeriyenin mahsulü mü telakki edelim? Kur’anın nesc-i ezelîsini manasız ve tesadüfî addetmeğe imkân var mıdır?

Sayın savcı وَالَّذِينَ‮ ‬جَاهَدُوا‮ ‬فِينَا‮ ‬لَنَهْدِيَنَّهُمْ‮ ‬سُبُلَنَا âyet-i kerimesinden çıkan 1372 rakamı hakkında tenkidlerini esirgemezken فَاْتُوا‮ ‬بِسُورَةٍ‮ ‬مِنْ‮ ‬مِثْلِهِ âyet-i celilesinin 1880 rakamını medar-ı mes’uliyet addederken, bu ikinci âyet-i celilenin üst tarafı olan وَاِنْ‮ ‬كُنْتُمْ‮ ‬فِى‮ ‬رَيْبٍ‮ ‬ِممَّا‮ ‬نَزَّلْنَا‮ ‬عَلَى‮ ‬عَبْدِنَا cümle-i kudsiyesinin yine aynen Üstad’ın hayatında çok ehemmiyetli bir rakam olan 1316 ile mevzubahis 1372 rakamını gösterdiğini ve bu suretle her iki âyet-i celilenin menazır-ı kudsiyesini isbat ettiğini ve aslâ bu menazır-ı hakikatta beşer iradesinin dahli olmadığını meydana koyduğunu nazar-ı itibare almıyorlar. Keza يكون‮ ‬فى‮ ‬امتى‮ ‬رجلان hadîs-i şerifini şiddetle itham ederken onunla beraber olan ve yekdiğerinin hakkaniyetini isbat eden onun yanıbaşındaki diğer hadîsleri ve hele Maide’nin başındaki 13 âyetin manidar manzaralarını aslâ mevzubahis etmiyorlar. Acaba bürhanı ve şahidi ortada bulunan ve hiçbir tenkidle tebdil ü tahviline imkân bulunmayan bu İlahî tevcihatı, bu ezelî menazır-ı hakikatı hâşâ biz mi icad ettik ki, bu yüzden sorumlu oluyoruz? Maidet-ül Kur’an’daki birbirini teyid eden Kur’anın adedî ve riyazî vechelerini ve manalarındaki tetabuku ve hâdiselere kat’iyyetle tevafukunu hâşâ biz mi uydurduk? Ve hadîsteki فتنته‮ ‬على‮ ‬هذه‮ ‬الامة‮ ‬اشد‮ ‬من‮ ‬فتنة‮ ‬الشيطان fıkrasını ve keza diğer hadîsteki يبعث‮ ‬يوم‮ ‬القيمة‮ ‬امة‮ ‬وحده cümlesini hadîslere biz mi ilâve ettik ki, Peygamber’in bu kudsî ve İlahî itham ve tevcihleri mevzu-u muahaze yapılarak bu eser siyaset vesikası bir propaganda vasıtası diye ele alınıyor? Davaya mevzu teşkil ediyor? O hesablar bizim eser-i icadımız mı? Rakamları biz mi ihdas ettik? Manalarla rakamların tevafukunu biz mi vücuda getirdik? Bu işde bizim irademizin dahli nedir? Maide’deki âyetler ve hadîsler nazar-ı im’anla görenler için yekdiğerinin bürhanıdırlar. Nazarları ekmeklerine ve maaşlarına bağlı olan kiralık âlimler ise, hakikattan ürktükleri ve izharından çekindikleri için beylik tenkid usûlleriyle kendini gösteren ve karihaları icbar eden bu veche-i hakkaniyeti usûl bakımından inkâr ile işin içinden çıkmayı eslem-üt tarîk addetmişler. Güneşe gözlerini kapamakla güneş zâil olmaz. Onların inkârlarıyla Kur’anın ve hadîsin bu hakkanî manzarasını izale etmek mümkün değildir. Duruşmada bütün dünya ilim âlemi müvacehesinde objektif delillerle isbatına hazır olduğumu dava ettiğim bu veche-i hakkaniyet Kur’anın ve onun fer’i olan ehadîsin en ehemmiyetli bir cebhe-i hakikatıdır. Bunu oyuncak zannedenlere ve yapmacık hesabların ve beşerî irade ve tevcihin mahsulü bilenlere meydan açıktır. Kim isterse âyât-ı celilenin bu manzara-i kudsiyesini tahvil etmeğe çalışsın ve bizim eşhas-ı mahsusaya yönelttiğimiz tevcihleri veche-i makuliyetlerini ve münasebet-i kaviyelerini bildirmek üzere onlar da mümkün ise başkalarına yöneltsinler. Madem biz şahsî fikirlerimizi Kur’anı ve hadîsi âlet yapmışız. Ve Kur’anı hâşâ istediğimiz kalıba sokmuşuz. Ebced hesabı da bizim cebimizde değildir. O halde onlar da bu bâbda bir marifet göstersinler ve Kur’an ve hadîsi kendi arzularına uygun bir şekilde diledikleri eşhasın leh ve aleyhine tevcih edebilsinler. Ve meselâ: Biz nasıl Bediüzzaman’ı sevdiğimiz için onun hakkında tevcihat yapabilmiş isek, onlar da sevmemeleri sebebiyle aleyhinde tevcihat yapabilsinler. Ve başka her hangi bir şahsın ve hattâ tek bir ferdin lehinde tevcihat yapsınlar. Bize bu tarîk ile Kur’an ve hadîsle müeyyed tek bir şahıs göstersinler. Ve mümkünse davaları vechile, Kur’anı âlet yapan ve hâşâ tahrif eden Bediüzzaman’ın aleyhine çevirsinler. Bizim kullandığımız usûlleri aynen kendilerine haber verelim, bu hususta irae-i tarîk yapalım. Buyursunlar, meydan açıktır.

Hâyır! Hazret-i Kur’an -hâşâ, bin kerre hâşâ- şahsî fikir ve maksadlara âlet edilmekten münezzeh ve müteâlîdir. Onun her sahası gibi riyazî vechesi de müstekar bir mahiyete mâliktir. Beşerî iradeye, şahsî maksadlara râm olamaz. Kur’anın bu cebhe-i hakikatı, istenildiği gibi tevcihata tâbi’ olamaz. Sebebsiz ve alel’ıtlak yapılan tevcih ve tevafukun ise aslâ kıymeti yoktur. Tevcihe imkân verebilmek için münasebet-i kaviye ve mana tetabuku ve hâdiselerin onu isbat ve teyidi ve şehadetleri şarttır. Maide’de yapılan tevcihat hep bu kabildendir, bürhanlı ve teyidlidirler. Selef-i sâlihînde bazı cüz’î emarat ve inkişafattan başka bu ilim mevcud değildi. Ve meselâ yalnız İstanbul’un fethine yani liva-i Kur’an altına geçmesine dair olan ve aynen 857 tarihini gösteren بَلْدَةٌ‮ ‬طَيِّبَةٌ cümle-i kudsiyesinin vaziyeti gibi bazı tereşşuhattan maada bir vaziyet malûm değildi. Çünki bu ilim, Kur’anın bu veche-i kudsiyesini haber verecek ve bununla Kur’anın ve hadîsin kat’î mu’cizelerini izhar edecek ve onunla zamanın cihanşümul küfr ü dalaletini istîsal edecek memur-u İlahînin vüruduna ta’lik edilmişti.

Bu mu’cizattan çok şâyan-ı dikkat ve bizi titretmeğe yeter bir misal haber vereyim. O da Hazret-i Kur’anın bizim tarafımızdan terkedileceğini ve terkedecek zümreyi kıt’atı, hüviyeti ile yine Hazret-i Kur’anın haber vermesidir. Sure-i Furkan’ın otuzuncu âyet-i celilesi olan وَ‮ ‬قَالَ‮ ‬الرّسُولُ‮ ‬يَا‮ ‬رَبِّ‮ ‬اِنَّ‮ ‬قَوْمِى‮ ‬اتّخَذُوا‮ ‬هذَا‮ ‬الْقُرْآنَ‮ ‬مَهْجُورًا âyet-i kudsiyesinin هذَا‮ ‬الْقُرْآنَ‮ ‬مَهْجُورًا fıkra-i celilesi 1344 rakamı ile bizim tarîk-i Kur’andan udûl ile ahkâm-ı efrenciyeye ittiba’ tarihimiz olan 1926 rakamının tam karşılığını aynen gösterdiği gibi, اِنَّ‮ ‬قَوْمِى‮ ‬اتّخَذُوا cümle-i kudsiyesi ile 1913-1914 rakamı ile o tarihte umûr-u devleti ele alan zümreyi göstermesidir. Ne kadar şâyan-ı dikkattir ki, tek âyetin yan yana olan iki fıkra-i celilesi hem manalarıyla, hem adedî karşılıkları ile yekdiğeriyle şiddetle alâkadar hâdiseleri şekke yer vermeyecek şekilde ve edna bir ferasete mahal bırakmıyacak derecede ayan-beyan izhar ediyorlar ve birbirinin isbatı ve müeyyidesi oluyorlar. Hazret-i Kur’anın bu i’cazkâr vechesi, öyle yalnız bazı esrarşinas mütebahhirîne de münhasır değildir. O herkes için açık ve her sınıftan halkın tecrübesine küşade bir tarîk-i ilimdir. Ve zâten kıymeti de buradadır. Her yaptığımız tevcihin, daha doğrusu Kur’anın ve hadîsin bizzât izhar ettiği işaratın veche-i münasebetini ve esbab-ı ilmîsini mufassalan izah ve isbata her zaman hazırız. Araştıranlar bunu Maide’de kendileri de görebilirler.

Bu bahsin ana mes’elelerine bilâhere tekrar avdet etmek üzere şimdi sayın savcının tenkid ve ithamlarına geçelim.

(Mâba’di gelecek.)

Sayın savcı son mütalaasını iki bölüme ayırmıştır. Bunlardan birincisi: Bizi behemehal cem’iyetçi yapmak ve o suretle cezalandırabilmek gayret ve hırsı ile bir araya topladığı özenişlerinin yekûnü. Diğeri de: Bizim bu memleket ve millete muzır fikirlere sahib olduğumuzu isbat edebilmek kaygısıyla serdettiği delail.

Birinci kısımda sayın savcı çeşitli mugalataları bir araya getirerek ve emarat-ı lafziyeden istiane ederek ve kelimelerin gölgesine sığınarak bizi behemehal uydurma cem’iyet heyülasına yerleştirmek istemiş ve gizli olan Nurcular cem’iyetinde cem’iyetin belirli olan teşekkül formalitesini aramıyacağız diye verdiği bir hükümle bizi mutlaka cem’iyetçi yapmak ve o tarîk ile cezalandırmak istemiştir. Sayın savcı bizde formalite dediği kanunî teşekkül şartını aramıyabilir ve kendine göre hükmünü verebilir. Çünki öyle arzu etmektedir. Ancak kanun sayın savcının bu istekleri hilafına kanunî bir neticeye varabilmek için behemehal kanunî şeraiti arayacak ve hükmünü ona bina edecektir. Sayın savcının son müdafaasını bir dokuma gibi ördüğü garaz ve mugalatalarından birkaç misal göstereceğiz:

1) Cürmün vücuduna yer verebilmek için cürmün evveliyatı hikâye edilirken onbeş sene evvelki Eskişehir iltizamî mahkûmiyeti yani 120 kişiden birkaç kişiyi suçlandırmak yoluyla zevahiri kurtarmak mahkûmiyete kaydedildiği halde ona mukabil daha dört sene evvel cereyan eden ve adlin ve hakkın sesini ve hükmünü ifade eden Denizli beraeti bil’iltizam meskût geçilmiştir.

2) Bilirkişi raporu “Bu hareket sırf bir ilim ve din gayreti ile değil ve sırf talimi mahiyetinde de değil” kayıdlarıyla ekseriyetin yanında cüz’iyete müteveccih tenkidleri muhtevi olduğu ve tenkidsiz bırakmamak suretiyle zevahiri kurtarmak yoluna gidildiği halde; sayın savcı insafsızca bir mugalata ile bunları mutlak bir itham haline kalbetmiş ve bizi suçlandırmak için bunları kat’î mesned yapmıştır.

3) Sayın savcı bu defaki bilirkişi raporunun yazıcılarının kanaatlarını kıymetlendirebilmek ve istinadını bürhan haline sokabilmek için onlar hakkında Türkiye’nin tanınmış ve seçilmiş din ve ilim adamları dediği halde, Denizli raporunu hazırlayan ve üç aydan fazla bir zaman bütün Risale-i Nur Külliyatı üzerinde tedkikler yapan ve hepsi de “Ordinaryüs Profesör” lakabını taşıyan âlimlere edna bir paye vermemiş ve onların ne kendilerinden, ne de raporlarından aslâ bahsetmemiştir. Halbuki sayın savcının tanınmış ve seçilmiş din ve ilim adamları dediği zevatın ilim âleminde kendilerini tanıttıracak en küçük bir eserleri yoktur. Ve kıymetleri, bir etiket âlim olmaktan ileri geçemiyor.

Bilirkişi raporu güya bizim ilmen ve dinen birçok yanlışımızı çıkararak ve birçok hakikatları, siyaset ve mevki’ hatırı için inkâr ederek sathî ve kıymet-i ilmiye taşımayan tenkidlerinin nihayetinde bizi dinen sorumlu yaptığı halde, sayın savcı bu sorumluluğu kanunî bir sorumluluk haline çevirmiştir.

Denizli beraeti daha evvelki hâdiseleri tasfiye etmiş olduğu halde ona kıymet ve değer vermeyen sayın savcı “Yirmi senedir çok gizli bir faaliyet sarfetmiş” gibi ithamlarla şimdiye kadar âdeta gizli kalmış bir faaliyet-i muzırranın kâşifliği şerefini kendine tahsis etmiş ve kendine gelinceye kadar hakikatı kimsenin anlamadığını ifade eder bir tarzda eski tedkiklerin kâffesini itham altına sokmuştur. Halbuki yirmi seneden beri kanunî tedkiklere tâbi’ kılınmış bir malûmiyet hali ortada duruyor. Kanunî daha birçok mugalatalardan başka sayın savcı, Risale-i Nur’un müemmen ve masun şerefini körletmek ve müellifinin muhterem ve muvakkar değerini küçültmek ve kırmak için, mevkiinin nüfuzuna dayanarak kendini mütebahhir, salahiyetli bir profesör mevkiine çıkardıktan sonra birçok hâkimane ilmî tenkidlere girişiyor. Meselâ: Risale-i Nur bir tefsir değilmiş, onda metn-i Kur’anı görmüyormuş. Okuyucularına bir şey öğretme bakımından ilmî bir kıymet ve mahiyet taşımıyormuş. Said’in (Radıyallahü Anh) risaleleri, mahkemelere aid müdafaalar ve saire gibi bir takım muhaverat-ı lisaniye kabilinden bir şeylermiş. Hattâ 81 yanlış cetveli de ileride bu kabil bir risale olacakmış. Said (Radıyallahü Anh) hâdiseleri kerametlere bağladığı için İlahî ve tabiî tasarrufatı inkâr etmiş ve bu suretle mü’minün bihîden ikisini yani hayır ve şerrin Allah’tan olduğunu inkârla bir tezada düşmüş imiş.

Sayın savcının bütün bu müşkillerini hall için ve şâyan-ı hayret bir eser-i feraset gibi bâlâpervazane meydan okuyan mantığını cevablandırmak için, Hazret-i Kur’anın bir tek âyetini haber verelim. Manasını öğrenerek sorularının toptan cevabını alsınlar. O da Esteîzü billah وَاتَّقُوا‮ ‬فِتْنَةً‮ ‬لاَ‮ ‬تُصِيبَنَّ‮ ‬الَّذِينَ‮ ‬ظَلَمُوا‮ ‬مِنْكُمْ‮ ‬خَاصّة âyet-i kerimesidir. Sonra hayır ve şer, mü’minün bîhin ikisi değil, biridir. Kadere inanmanın tafsili ve izahıdır. İyice öğrensinler de ondan sonra ortaya çıksınlar. Kaza ve kader hakkında sayısız te’lifatı bulunan ve bu hususta en yüksek izah tarzlarını vermiş olan bir zâta karşı böyle âmiyane ta’rizler bir kıymet-i ilmiye ifade etmez. İlk iddianamesinde “İlahî ve tabiî” diyen sayın savcı son mütalaasında “tabiî tasarrufat” tabirini kaldırmıştır ki, bu da 81 yanlış cetveli ile mülzem olduğunu gösterir. Böylece basit bilgilerden mahrum olduğu tebeyyün eden bir zâtın, Risale-i Nur gibi eşsiz bir şaheserin okuyanlara bir şey öğretme bakımından ilmî mahiyet ve kıymet taşıyıp taşımadığı mes’elesini takdir etmesine imkân yoktur. Dinî malûmatları vaktiyle ibtidaî mekteblerinde öğrendikleri beş-on fıkıh kaidesine münhasır olanların ve dini yalnız bazı eşkâl ü merasimden ibaret zannedenlerin ve ilmi sadece ahkâm-ı fıkhiye öğrenmekten ibaret sananların, dinimizin ruh-u hakikatından ve esasat-ı İslâmiye ve maâlî-i Kur’aniyenin bîhudud menazır-ı bediinden ve maarif-i Muhammediyenin (A.S.M.) gûna-gûn pür-ihtişamından haberdar olmamaları gayet tabiîdir. Müslümanlık, din hakkında yalnız hristiyanlık telkinatından başka bir şey bilmeyenlerin zannettikleri gibi eşkâl ü merasim, âdât u zevahir dini değil; bütün insanlığın bilumum ihtiyacatına ekmel bir tarzda cevab veren, manayı madde ile te’lif eden, fâniyi bâki ile birleştiren ve tahkim eden hayatın ve saadet-i beşeriyenin hududunu genişleten bir hakikat ve medeniyet dinidir. Dünyayı uhrâ ile bölünmez bir bütün haline getiren, hayat-ı fâniyeyi hayat-ı bâkiye ile düzenleyen ve küllîleştiren en yüksek bir tarîk-i insaniyet ve en âlî bir idare nizamıdır. Cevahir-i İslâmiyenin en feyizli ve mücella bir âyinesi olan Risale-i Nur gerçi bize ahkâm-ı fıkhiye öğretmiyor. Zira kavaid-i ameliye bazı muhtac-ı hall mesail müstesna olmak üzere onüç asırlık bir tekâmülün son merhalesindedir. Bugünkü müşkilat ise, dinin esasatına taarruzların, ruh-u diyanete saldıran müdhiş savletlerin karşılanması ve şecere-i imanın mel’un ihanetlerden ruh ve vicdanlarını istila eden şeni’ dinsizlik salgınının ve ahlâksızlık vebasının önlenmesidir. İşte Risale-i Nur imandan sonra muahhar olan a’mali değil, a’malin istinad edeceği zemin-i imanı ve menba-yı diyaneti ele alıyor. Yıkmak için sayısız insafsızların üzerine çullandıkları bina-i imana vaki’ mel’un tecavüzleri önlemek, kırmak ve onları tesirsiz bırakmak ve iflas ettirmek için savaşıyor. Hakaik-ı ezeliyeyi ilân ediyor. Desatir-i İslâmiyeyi, felsefe-i hakikiyeyi talim ediyor. Desatir-i fıtratı ve hakaik-ı ezeliyeyi tedris ve neşrediyor. Ve hududsuz bir hararet ve bîintiha bir feyz-i mütezayidle coşuyor ve akıtıyor. Ve âleme meydan okuyor. İslâmiyeti kökünden kaldırmak için iblisane ve sinsi metodlarla saldıran ruh-u habasetle boğuşuyor. Silâh olarak da sadece ilim ve hidayet kılınçlarını, maâlî-i Kur’aniye ve hakaik-ı İlahiye nurlarını kullanıyor.

Yüksek bir din profesörü ve bir ilim şahsiyeti gibi tenkidler savuran ve bize dindeki noksanlarımızı ihtar eden sayın savcı, Risale-i Nur’u kötüleyebilmek için ilk iddianamesinde şu yüksek hikmetleri serdeylemişti:

“140 sureden ibaret olan ve yirmiüç senede inzali tamamlanan Kur’an-ı Kerim’e âdeta bir nazire olarak 140 parçadan ibaret olan Nur Risaleleri…” Ve satırlar birbirinden kopya edilmiş bir halde ilk iddianame ve kararnamede aynen münderiçtir. Hususî ahvalde bile bir ilmî tenkid yapabilmek için az-çok bir salahiyet-i ilmiye lâzımdır. 40-50 seneden beri vatanın ve hattâ İslâm dünyasının âfâk-ı ilminde sayılı bir şahsiyet olarak bir necm-i ziyadar gibi parlamış ve nâmağlub bir hüviyet-i ilmiye olarak kabul ve tasdik edilmiş ve muhiti ve erbab-ı ilim tarafından zamanın örneksiz şahsiyeti diye Bediüzzaman adıyla adı konmuş bir şahsiyet-i ilmiyeyi tenkid etmek ve ilmî değerlerini ölçmek için ise, tebahhur derecesinde bir vüs’at-i ilmiye ve kariha-i kâmile lâzımdır. Daha Hazret-i Kur’anın kaç sure olduğundan bîhaber olarak derin bir cehl ü nâdanî içinde pûyan olan bir kariha ile ve yekdiğerinin cehlini anlamıyacak ve eser-i cehli farkında olmayarak yekdiğerinden aynen kopya edecek derecede koyu bir gaflet ve acz-i mutlakla ilmî işlere karışmak insanı nihayet gülünç yapar. Kaldı ki vatandaşın mukadderatını tayinle muvazzaf resmî makamların mümessili olarak böyle bir hale düşmek sadece fecaattir. Ve bu hal şübhesiz idare mevkiinde bulunanların idare eyledikleri câmianın temayülat-ı ruhiyeleri hakkındaki derece-i alâkalarına ve behre-i ilmiyelerine ve o câmiadan kendilerini ne kadar müstağni ve yabancı telakki eylediklerine bir mi’yar teşkil eder. Kur’an-ı Kerim malûm olduğu üzere 140 sure değil, 114 suredir. Risale-i Nur ise aslî adedi 33 Söz, 33 Mektub, 33 Lem’a, 33 Şua olmak üzere 132 adeddir. Bunların ilâveleri ve zeyilleri ayrıca numara almazlar. Bu rakam Muhammed (A.S.M.) ism-i pâkinin beyan-ı adedîsidir ve Fatiha-i Şerife’nin de Allah ve Rahman ism-i şeriflerinin gayr-ı mektub meddeleriyle aded-i hurufudur. İsm-i pâk-i Muhammed’in (A.S.M.) adedî beyanına iki rakam tekabül etmektedir: Birisi 132 rakamı, diğeri de ortadaki müşedded mim tek hesab edilmek şartıyla 92 rakamıdır. Resul-i Mücteba’nın sinn-i şerifleri rakamı 63, şemsî 62’dir. Buna hadîslerde hilafet-i nübüvvet denilen hakikî ve meşru’ hilafetin müddeti olan 30 adedi de ilâve edilince 92 çıkar ki, böylece ism-i pâk-i Muhammed (A.S.M.) hem sinn-i Resulullah’ı, hem de onun namına hakikî şekilde icra edilen hilafet-i meşruanın müddetini gösterir. Ve böylece Peygamber’in hakikî ve hükmî yaşını yani hayat-ı dünyeviyesinin müddetini ifade etmiş olur. Şu münasebet-i adediye bize şâyan-ı hayret bir mu’cize-i İlahiyeyi göstermekte ve adedî beyanların aslâ tesadüfî ve manasız olmadığına bilakis İlahî irade ve kasdın eseri olduğuna delil teşkil etmektedir. Zira ……… 92 olması Zât-ı Pâk-i Risalet’in hayat-ı kudsiyesi ile onun fer’i olan Hulefa-i Raşidîn zaman-ı hayatının o adede göre zuhur etmelerini iktiza ettirmez. Bu hayatların bu adede göre zuhur etmeleri, onların o adede göre ayarlandıklarını ve bu ayarlanmanın o hayat-ı kudsiyelere tasarruf eden ve onları tanzim eden kudret-i âliyenin eseri olduğunu açıkça gösterir. Bu hal Kur’andaki adedî vecihlerin hakkaniyetine açık bir bürhan ve bu veche-i ilmiyeye miftah olacak beyyinelerden biridir ve gayr-ı kabil-i red bir delil-i kat’îdir. Bu itibarla 92 rakamı hayat-ı maddiye-i Muhammediye’nin (A.S.M.) remzî beyanıdır.

132 adedine gelince: Bu aded bütün teşkilat-ı Kur’aniye içinde mündemiç bulunan ve bu itibarla Ümm-ül Kur’an Fatiha-i Şerife’nin de aded-i hurufu olduğundan hakikat-ı Fatiha’yı ve bu tarîkle hakikat-ı Hazret-i Kur’anı ifade eylediği için bu hakaikın hâmili olan ve envâr-ı Kur’aniyenin ma’kesi ve tecelliyat-ı İlahiyenin mir’atı olan maneviyet-i Muhammediyeyi (A.S.M.) gösterir. Yani erbab-ı hakikat meyanında hakikat-ı Muhammediye tesmiye edilen nur-u risalet ve nübüvveti ve Peygamberimizin tecelliyat-ı İlahiyeye mir’at olan hakikat-ı maneviye ve hüviyet-i nuraniyesini yahud veche-i maneviyesini irae eder. İşte Nur Risalelerinin 132 aded olması, bunların hakikat-ı Muhammediyenin (A.S.M.) tam feyzine mazhar olarak envâr-ı Kur’aniyeye hakikî ve katıksız tercümanlık yapmakta olduklarını gösterir. Ve hakikat-ı Muhammediyenin (A.S.M.) tam ma’kesi ve mir’atı bulunduklarını ve nur-u risalet ve nübüvvetin füyuzat ve inşiaatı olduklarını irae eder. Ve bu hal Risale-i Nur’un hakikî mazhariyet ve hüviyetini izhar etmektedir. Bu itibarla Risale-i Nur, nur-u risalet-i Muhammediyenin (A.S.M.) âhirzamandaki bir in’ikas ve tezahüründen başka bir şey değildir. Şübhesiz her ciheti hârika olan böyle bir hakikat eserinin hakikat-ı Muhammediyenin (A.S.M.) remzi olan 132 adedine tevafuk etmesi, beşerî bir kasd u iradenin tasniine nisbet edilmekten çok uzaktır. Çünki Risale-i Nur’un bizzât kendisi ve şekl-i ifadesi ve tarz-ı tensîkı ve mahiyet-i te’lifi onu ez-her cihet tasni’-i beşerînin çok fevkinde bir hârika olarak göstermektedir. Münasebet gelmiş iken sayın savcının şu sorularını da cevablandıralım:

Ahmed Feyzi şeddesiz iki kerre Muhammed’den (A.S.M.) Bediüzzaman, şeddeli iki kerre Muhammed’den (A.S.M.) El-Kürdî çıkarmıştır. İki kerre Muhammed ne demektir? Muhammed’in şeddelisi, şeddesizi olur mu? Âhirzaman Peygamberi’nin adı Mehmed değil, Muhammeddir.

Sayın savcının bu yüksek ilmî ihtarına doğrusu teşekkür etmek gerek. İlk iddianamesinde de bu mes’eleye şu cümlelerle temas etmişti: “Maidet-ül Kur’anda şeddesiz iki kerre Muhammed’in Bediüzzaman, şeddeli iki kerre Muhammed’in El-Kürdî’ye tevafuk ettiği bulunmuştur. Said-i Kürdî’ye tanınan Bediüzzaman ve El-Kürdî kelimelerini bulmak için, şeddeli ve şeddesiz olarak iki kerre Muhammed kelimesiyle tevafukun bulunmasıyla acaba Said-i Kürdî, Peygamberimiz Muhammed Mustafa’ya mı benzetilmek istenmiştir?”

Elcevab: Lafzatullahın adedî karşılığı 66 rakamıdır. Bunu ikiye katlayınca 132 çıkar ki, yukarıdan beri izah edildiği gibi vechile ism-i pâk-i Muhammed’dir (A.S.M.). Sayın savcı iyi dikkat buyursunlar. Şimdi bu şâyan-ı hayret tevafukun bulunmasıyla Peygamber-i Âlîşan Efendimiz hâşâ Zât-ı Ecell-i A’lâ Hazretlerine mi benzetilmiş oluyor. Lafzatullah yazılı bir levhayı âyinenin karşısına koyar isek, âyinenin içinde aynen bir lafzatullah görürüz. Bu iki Lafzatullahın mecmuu 132 yapar ki, ism-i pâk-i Muhammed’dir (A.S.M.). Bu hakikat bize Zât-ı Pâk-i Risalet’in mir’at-ı İlahî olduğu hakkındaki ehl-i hakikatın beyanlarını izah etmiş olmaz mı?

Sayın savcı dikkat buyursunlar. Aynı mantığı Bediüzzaman hakkında kullanırlarsa, pek hırpalamak istedikleri zâtın âhirzaman Peygamberi’nin (A.S.M.) naziri değil, onun mir’atı olduğu neticesine varmazlar mı? Acaba iki kerre Muhammed’in Bediüzzaman ve El-Kürdî çıkması bizim eser-i icadımız mı? Hele ism-i pâk-i Muhammed’in (A.S.M.) iki nevi hesabının da bir zâtın üzerinde temerküz etmesi bir mu’cize değil midir? Yalnız bu hal, başka hiçbir delil olmasa, bu zâtın mazhariyet-i hakikiyesini isbat etmez mi? O zâtın hem cismaniyet-i Muhammedî’nin (A.S.M.), hem de maneviyet-i Muhammediyenin (A.S.M.) mir’atı olduğunu göstermez mi? Sayın savcı kahr ü tenkil etmek için uğraştığı zâtın kim olduğuna iyi dikkat buyursunlar. Ve bizim kasdettiğimiz manaları biraz daha iyice teferrüs buyurarak üzerimize öyle hücum etsinler. Şeddeli şeddesiz Muhammed olur mu imiş diye bize ders-i fetanet veren sayın savcıya, biz de bilmukabele bir ilim dersi verelim:

Malûm olduğu üzere Arab lisanı mutlaka okunduğu gibi yazılmaz. Yazıldığı halde okunmayan harfler çok olduğu gibi, okunduğu halde yazılmayanlar da vardır. Hemze-i vasıllar ve lâm-ı tariflerin hemzeleri halet-i vasılda okunmayanlara misal olduğu gibi; Allah ve Rahman ism-i celillerinde lâm ve mim’i çeken elifler yazılmadıkları halde okunanlara misaldir. Şeddeli harfler aynı cinsten iki harf oldukları halde tek harf yazılır ve iki harf okunurlar. Bazı harfler ise aslında mevcud olduğu halde hem yazılmaz, hem okunmaz. Meselâ Elhamdülillah cümle-i kudiyesindeki “lillah”, لالله olduğu yani lâm-ı ta’lil ile lafzatullahtan mürekkeb olduğu halde elif hem yazılmaz, hem de okunmaz. Keza lâm-ı ta’lil, lâm-ı tarifin başına gelirse lâm-ı tarifin hemzesi okunmaz. İşte hesabat bu eşkâl nazar-ı itibare alınmak suretiyle bir usûl-ü mazbuta ve muntazama dâhilinde icra edilir. Okunuşa göre hesabat, yazılışa göre hesabat, her ikisinin mecmuuna göre hesabat, aslında mevcud olduğuna göre hesabat (tenvinleri nun saymak, okunuşa göre hesabat meyanındadır). Bu eşkâl-i hesabatın hepsinin de ayrı ayrı ve müstakil manaları vardır. İşte lafz-ı pâk-i Muhammed’in (A.S.M.) bir yazılışa göre, bir de okunuşa göre iki türlü hesabatı buna binaendir. Ve her iki türlü hesabın ayrı ayrı manalara delalet ettiğini ve ayrı ayrı iki veche-i hakikatı gösterdiğini yukarıda gördük.

Bir hakikatı daha ilâve edelim ki, cevablarımız muzaaf bir bürhan halini alsın: Fatiha-i Şerife mektub ve melfuz 132 harfini yukarıda gördük ki, ism-i pâk-i Muhammed’in karşılığıdır. Lâkin “Lillah” kelime-i kudsiyesinde mündemiç hem yazılmayan, hem okunmayan İsm-i Celal hemzesi de vardır ki, bununla Fatiha-i Şerife’nin aded-i hurufu 133 olur. Bu 133 adedinin 132 kısmını ism-i celil-i Muhammed Aleyhissalâtü Vesselâm’ın remzi olarak ayırsak geriye 1 adedi kalır ki, vahdaniyet-i İlahiyenin remzidir. Ve zâten Lafzatullah’ın hemzesi olmak itibariyle Zât-ı Akdes-i Uluhiyet’i gösterir. Bu Lâ ilahe illallah kelime-i kudsiyesinin manasını ifade eder. 132 de risalet-i Muhammediye’nin remzi olunca, bu da Muhammedür Resulullah değil midir? Ve bu itibarla 133 rakamında hem Lâ ilahe illallah, hem Muhammeddür Resulullah cümle-i kudsiyeleri mündemiç olmuyor mu? Yani kelime-i şehadet, Fatiha-i Şerife’nin aded-i hurufuyla da ifade edilmiş olmuyor mu?

Sâniyen: 132 rakamını mir’at-ı Muhammedî (A.S.M.) kabul ettiğimizde 1 rakamı o mir’atta tecelli etmekte olan Zât-ı Vâhid-i Ehad Hazretlerini göstermiyor mu? Ve böylece Peygamberimizin mir’at-ı İlahî olduğu, ikinci bir manzara ile tezahür etmiyor mu?

Sâlisen: Bu 133 rakamı Besmele-i Şerife’nin 19 rakamının yedi mislidir. Yani 133 rakamında yedi defa Besmele-i Şerife mevcuddur. 7 ise Fatiha-i Şerife âyetlerinin adedidir. Demek Fatiha-i Şerife’nin harfleri miktarınca harf alınmış ve Fatiha-i Şerife o suretle inşa edilmiştir. Besmele-i Şerife’nin miftah-ul Kur’an olduğu da hadîs ile sabittir. Demek Fatiha tam tamına 7 Besmele mikdarı harften yapılmıştır. Veyahut Besmele Fatiha’nın 7 müsavi parçasından birine muadildir. Bu da Besmele-i Şerife’nin Fatiha’dan olduğuna dair hadîslerin manasını açıklıyor ve tasdik ediyor. Sonra bütün surelerin adedi 114’tür. Buna Besmele-i Şerife’nin aded-i hurufu olan 19 ilâve edilince mecmuu 133 yapmaktadır ki, böylece surelerin adedi, Besmele-i Şerife’nin aded-i hurufunun tam tamına, eksiksiz ve noksansız altı mislidir. Demek ki bir Besmele mikdarı kadar daha sure olsa idi, sure adedi hem 133 olur, hem de Besmele-i Şerife’nin aded-i hurufunun yedi misli yani Besmele mikdarınca sure olması îcab ederdi. Bu kıyasa göre sure-i celile adedi, Besmele’nin altı misli olmuş; yedinci makamına da âdeta 19 sure yerine geçmek üzere Besmele-i Şerife bizzât oturmuştur. Bu suretle sure-i celile adedi 114, miftah-ul Kur’an olan Besmele-i Şerife 19 sure hesab edilmek veya o makamda kabul edilmek üzere 133 olur ki; kelime-i şehadetin remzi olan bu rakamda hem suver-i Kur’aniyenin mecmuu, hem miftah-ul Kur’an olan Besmele o miftah kaç defa kullanılmak suretiyle bu teşkilatın vücuda getirildiğini bildiren Fatiha-i Şerife’nin yedi âyeti mevcud olmuş olur. Bu manzara-i âli-l âl bize ne müdhiş esrar ve hakaikın ve tertibat-ı İlahiyenin karşısında bulunduğumuzu ve yukarıdan beri izah edilen adedî münasebetlerin nerelere kadar dayandığını ve Kur’anın gelişigüzel bir eser olmayıp, her sahasının birbirine tamtamına mutabık bir tertib-i ezelî olduğunu bedahetle gösterir.

Sure-i celile-i Kur’aniye adedi: 114 Besmele-i Şerife hurufu: 19

114+19= 133

Fatiha-i Şerife’nin aded-i âyâtı: 7 Besmele-i Şerife hurufu: 19

19x 7= 133

Lâ ilahe illallah:1 Muhammedür Resulullah: 132

1+132=133

Sayın savcının yüksek feraset eserlerinden birisi de, “Sellemehullah” tabirini anlayışında ve Üstad’ı, Hasan Sabbah Kefersutî’ye benzetişinde buluyoruz. Güya “Sellemehullah” tabiri Peygamber’e ıtlak edilen salât ü selâmdanmış. Onu Peygamber’in gayrıya ıtlak, onun peygamberliğini iddia demek imiş. Nurcular Said-i Kürdî’yi peygamber yapmışlarmış.

Cevab: Ülema beyninde mütearef ve müstamel bir edeb-i müstahsen olmak üzere Peygamber-i Âlîşan Efendimizin ism-i pâk-i mübarekleri akabince “Aleyhissalâtü Vesselâm” yahud yalnızca “Aleyhisselâm”, Sahabe-i Kiram zikredilince “Allah ondan razı olsun” manasında “Radıyallahü Anh”, Tâbiîn ve ondan sonra gelen rical-i ümmet hakkında da “Allah selâmette kılsın” manasına “Sellemehullah” kullanılır. Salât ü selâm Peygamberimizden maada onun âl-i pâkine de şamil olduğu için Ehl-i Şîa sâdât-ı kiram hazeratına da “Aleyhisselâm” kullanırlar. Hazret-i Gavs-ı A’zam gibi evliyaullahın ve kümmelînine de “Radıyallahü Anh” dendiği çok kerre vaki’dir. Bunlar dinde bir vücub ifade eden nasslar değil, müstahsen teamüllerdir. Bilhassa “Sellemehullah” tabiri tam yerinde kullanıldığı halde, kıllet-i malûmatlarından dolayı bunu da farkedememişlerdir. Ve ganîmet bulmuş gibi, bu vesileyi de bize yüklenmek için bir fırsat telakki etmişlerdir.

Hasan Sabbah mes’elesine gelince: Bu adam İslâm tarihinde sayılı din yıkıcı deccallardan birisidir. Malûm olduğu üzere âhirzamanda bir gözü kör, din yıkıcı hakikî deccal gelmezden evvel lâakal 27 veya 30 deccalın geleceği hadîslerde musarrahtır. Bu hadîslerden ikisini okuyalım:

1) فى‮ ‬امتى‮ ‬كذابون‮ ‬دجالون‮ ‬سبعة‮ ‬و‮ ‬عشرون‮ ‬منهم‮ ‬اربعة‮ ‬نسوة‮ ‬و‮ ‬انى‮ ‬خاتم‮ ‬النبيين‮ ‬لا‮ ‬نبى‮ ‬بعدى

2) ان‮ ‬بين‮ ‬يدى‮ ‬الساعة‮ ‬الدجال‮ ‬كذابين‮ ‬ثلاثين‮ ‬او‮ ‬اكثر‮ ‬فاما‮ ‬آتيهم‮ ‬قال‮ ‬ان‮ ‬يأتوكم‮ ‬بسنة‮ ‬لم‮ ‬تكونوا‮ ‬عليهما يغيرون‮ ‬سنتكم‮ ‬و‮ ‬دينكم‮ ‬فاذا‮ ‬رأيتموهم‮ ‬فاحذروهم‮ ‬و‮ ‬عادوهم‮ ‬غلاة

Şîa’nın en azgınlarından olan ve İslâm tarihinde çok fazla ifsadat yapmış olan İblistıynet bir adamı, sünnet-i Muhammediyenin ve ahlâk-ı Ahmediyenin hâmili ve lâbisi bir zât-ı kerim-üs sıfât ile ve حامل‮ ‬القرآن‮ ‬حامل‮ ‬راية‮ ‬الاسلام‮ ‬من‮ ‬اكرمه‮ ‬فقد‮ ‬اكرم‮ ‬الله‮ ‬و‮ ‬من‮ ‬اهانه‮ ‬فعليه‮ ‬لعنة‮ ‬الله hadîs-i şerifine hâssaten mazhar bir alemdar-ı hidayete nisbet ve teşbih etmek, garaz ve insafsızlığın en üstün şeklidir. Mahkeme günü halk toplanıyorlarsa, bunları bir kimsenin teşvik ile toplamasına acaba imkân var mıdır? Bu toplanma devleti ve adliyeyi bir tehdiddir de, niçin sayın savcı vazifesini yaparak bunları hapishanelere ve mahkemelere sevketmiyor?

Kefersutî teşbihine gelince: O güya ahlâk ve mişvar itibariyle Üstad’a benziyormuş. Devlete isyan etmiş yüz bin kişi baltalı ordusu varmış. Sonra tutulup asılmış. Bunlar tarihte olağan hâdiselerdir. Fakat sayın savcı unutuyor ki, Üstad’ın baltalı ordusu yoktur. Buna mukabil, “Aman sakın siyasî bir cereyana kapılmayın, bir partiye girmeyin, farkında olmayarak siz de garazkârlığa kapılır ve zulümkârlığa taraftar olursunuz. Particilik, tarafgirlik yapmakla siz de zulümkârlık zihniyetine sürüklenirsiniz. Bize hizmet-i Kur’an yeter. Elimizde şimdikinin yüz misli de kuvvet olsa, yine Nur’a sarfedeceğiz. Elimizde Nur var, topuz yok.” diye telkinatta bulunan ve bana zulüm yapanlar eğer Risale-i Nur’la imanlarını kurtarsalar da bid’at ve dalaletten vazgeçseler ve ba’dehu bu yüzden beni i’dam etseler yine onlara hakkımı helâl ederim diyen bir İlahî rahmet müjdecisinin munis ve lütufkâr sesi var. Sonra Kefersutî ve saire gibi insanlardan hangisinin elinde Risale-i Nur gibi feyyaz bir hakikat-ı şamile ve nur-u ilim mevcuddu. Sonra milyonlarca insanın okuduğu tefsirler olabilir. Ve o kütüb-ü diniye etrafında bir müntesib kitlesi toplanmayabilir. Fakat o zaman din tahsil evleri harıl harıl çalışıyor ve halkın vicdanî ve imanî ihtiyaçlarına şifabahş oluyordu. Lâiklik bahanesiyle dinin tedrisi men’ edilen ve Kitab-ı Mukaddese’nin öğrenilmesi Arabça dinî tedrisat yapıyor diye baskınlara uğrayan, mahkeme kapılarına dökülen bir milletin her mihneti göze alarak fedakâr bir fazilet ve hakikat naşirinin etrafında bir hale-i muhabbet ve vefa ve muavenet teşkil etmişlerse, bunu bir gizli cem’iyet formülü ile boğmak ve ifna etmek için yapılmadık tertibler bırakılmazsa, bu millet hukukunu kime arz edecektir? Bunlar Nurcuyum demişler, Medrese-i Nuriye demişler, mahkemenin yargılamasıyla alâkası olmayan bir insana Medrese-i Nuriyemize kaydedilen dediği için sanıkların gizli cem’iyet kurdukları anlaşılmış. Metbu’ demek, gizli cem’iyetin başı demek imiş. Said Nurculara Nur talebesi dediği için, müntesibler kendinin değil, Nurcular cem’iyetinin talebeleri imiş. Said’e Mehdi demişler, Peygamber demişler. Cennet’in kapısını başkalarına kapamışlar. Bunlar milletimiz içinde ayrı varlıklar imiş. ilh… Vatandaşın cibillî ve aslî hukukunu ayak altına almak için ne plânlı ve ustalıklı hücumlar ve ithamlar… Dünyada kelimelerin kalıbı o kadar mı katıdır ki, behemehal sayın savcının istediği manaları ifade etsin. Cinas, istiare, kinaye, teşbih artık insanların karihalarından tamamen silindi mi? Denizli Mahkemesi sandıklar dolusu kitab ve evrakı tedkik etti. İçlerinde belki yüz milyon kelime vardı. Bunların içinde suç olarak bir tek cem’iyet kelimesi bulunmuş mu? Cinaslardan ve teşbihlerden faidelenerek bir cem’iyet heyulası ihdas etmek, kanunşinaslığın ve vatandaş hukukunun şerefine çıkar mı? Bu devletin emniyeti dinsizlik ile mi kaimdir ki, dindarlığımız ve dinî hakikatları öğrenmek ve öğretmek cehdimiz devlet emniyetini ihlâl sayılıyor? Acaba bu devlet, dinsizlerin devleti midir? Veya dinsizliği ve dinsizleşmeyi kendine gaye edinmiş midir? Madem ki devlet lâiktir, bizim dinimize ne karışıyor? Bizim eşrat-ı saat mes’elelerini öğrenmemiz, dilediğimize Mehdi ve saire dememiz, onu ne alâkadar ediyor? Zât-ı Uluhiyet’in alenen inkâr edildiği ve erkân-ı dinin müftehirane tezyif edildiği ve onun yerine fâniler …… edilerek kendilerine hâşâ yaratıcılık isnad edildiği bir devirde, bizim bir insana Mehdi dememiz çok mu büyük bir cürümdür? Mehdi, peygamber değildir. Fevk-al beşer de değildir. Din-i celil-i İslâm’ı i’zaz ve i’lâya ve neşr-i hidayete memur bir insandır. Fakat teyid-i Muhammedî’ye (A.S.M.) mazhar bir insandır. Mehdi kelimesi, mervi mebni gibi ism-i mef’uldür. Hidayete nail olmuş manasınadır. Bunda ne gibi fevkalâdelik var da tehaşî buyuruluyor? Mehdiyim diye dava eden yok. Ortada Menemen’in esrarkeşleri de yok. Ortada bir hakikat-ı ulyâ, bir nur-u kudsî meydandadır. Eğer Mehdi insanların hidayetine sebeb olan bir insan demek ise, bu kadar evsaf-ı bergüzide ile neşr-i hidayet yapan bir insana ve esere Mehdi demek, ne gibi bir tezad ve eblehliği îcab ettiriyor? Sayın savcının bütün suallerine cevab vermek için cildler doldurmak lâzımdır. Fakat zamanın müsaadesizliği bizden bu imkânı almaktadır. Yalnız kemal-i tehevvürle serdettiği sualleri de cevablandırmak bir zarurettir.

“Mevzu ile ilgisi olmadığı halde millî inkılabın bazı tarîklerini dinsizlik göstermek isteyen Said-i Kürdî, hükûmetin kanunlarına tecavüz etmeyi ve millî inkılabı dinsizlik gibi göstermeyi hedef tutmak suretiyle hareket eden Said-i Kürdî inkılab hareketlerini münafıklık, zındıklık, dinsizlik ve zalim olarak tavsif eden ve yurdumuzda böyle bir zümre olduğunu ileri süren Said-ül Kürdî… “Bu ithamlara göre biz millî inkılabı, hâssaten şapka giymeyi dinsizlik addediyormuşuz. Kılık kıyafet mes’elesi olan, kalbdeki iman ile alâkası olmayan böyle sathî mes’eleler yüzünden devleti kötülüyor ve muzır telkinler yapıyormuşuz. Halbuki memlekette ne dinsizlik varmış, ne de dinsiz bir zümre mevcud imiş. Herkes câmilerde istediği gibi namaz kılabiliyormuş. Din ve dindar aleyhine hiçbir şey yokmuş.

Cevab: Eğer dinsizliğin cismanî bir mevcudiyeti olsa idi, işe geldiği zaman böyle şimdiki gibi inkâr o kadar kolay olmazdı. Yahut din yıkıcılığı maskeli ve kurnazca formüllerle aldatıcı ve şaşırtıcı plânlarla yapılmasa idi, o zaman dindarı tenkil ve onun hakk-ı itirazını boğmak o kadar kolay olmazdı. Sayın savcıya soruyoruz: Umûr-u maneviyeden olan ve vicdanlarda barınan dini yıkmak ve onu unutturmak ve vicdanlardan silmek için onun tedrisini men’ etmekten daha müessir bir tarîk var mıdır? Din tedrisatı, dinin yegâne medar-ı beka ve zıman-ı mevcudiyeti değil midir? Ve onun üsare-i hayatı değil midir? Din tedrisatının men’i, dinin belkemiğine indirilen en kahhar bir ölüm darbesi değil midir? Biz bu vartalara dinimizi öğrenmek, imanımızı kaybetmemek endişesiyle düşmüş değil miyiz? Memleketimizde lâikliği barındırmak bahanesiyle İslâm dinine ve müslüman halkın vicdanına indirilen müdhiş ve kahhar darbe ve elîm sû’-i kasd ve tahakküm olmamış olsaydı, bugün biz burada mevcud bulunacak mı idik?

Bugün 40 yaşına kadar yetişen nesil hangi imanın sahibi ve hangi dinin sâlikidir? Koca bir nesli dinden, imandan soymak, bir milleti tam mürted bir hale getirmek için bundan daha kurnazca plân ve tarîk mevcud mudur? Bolşevik diyarında “Din afyondur” diye alenen men’ edildi. Fakat bu açık darbe, dini kaldıramadı, vicdanlardan din hissini sökemedi. Fakat bizim memlekette dinin bazı eşkâline müsaade edilir gibi hareket edilerek esas plân gizlendiği için tesir daha kahhar oldu. Bugün münevver gençlik dinsizliği medar-ı şeref, dindarlığı zillet ve meskenet sayıyor. Devlet reisliği makamından “Dinin tabiat kanunları dışındaki hayaller” olduğu ilân edilmemiş midir? Devlet idaresi makamından dinin zehir olduğu söylenmedi mi? Beş-on safdil müslümanın câmilerde merasim kabilinden ibadet yapmasına müsaade edilmesi, zevahiri kurtarmak ve aks-ül amele meydan vermeyerek plânı daha kuvvetle tatbik etmek ve müessir kılmak için değil midir? Madem lâiklik Kanun-u Medenî’nin esbab-ı mûcibe-i layihasına göre dinin hüküm halinde kanunlara girmemesi demekti ve madem ki din, devlet nazarında ve vicdanlarda kaldıkça muhteremdi ve masundu. Ve madem ki lâiklik dine hakikî müebbed bir taht olarak vicdanları tahsis ediyordu. O halde dini vicdanlardan söküp çıkarmağa, din tedrisatının men’ine ve onu unutturmağa ne lüzum vardı? Ve madem ki eski ve yeni Anayasa Kanunu Türk’e aslî ve cibillî hak olarak din ve vicdan hürriyetini tanıyordu. Dinin tenkil ve tezyifi için 25 sene bilâ-ârâm çalışmanın ve gayretin ve dinsizleşmek için a’zamî bir taassubla faaliyet sarfetmenin manası ne idi? Demek ki yukarıdaki parlak va’dler, bir iğfal ve aldatma formülünden başka bir şey değildir. Din yıkıcılığı nasıl olmalı? Allah akidesi yeminlerden ve mahkemelerden dahi kaldırılmakla, bu milletin terakki teceddüdü ne kazanmıştır? Çocuklarımızın masum gönüllerine, âmentü yerine “Türküm, doğruyum, yasam büyüklerimi saymak, küçüklerimi korumak, yurdumu, ulusumu özümden çok sevmek” gibi ölü ve …… formüller doldurmakla bu milletin fazileti ne kazanmıştır? Sayın savcı hangi dinden ve dinî mevcudiyetten bahsediyor? Ölü ve şekilden ibaret olan isimden mi bahsediyor? Dinin üsare-i hayatı kurutulduktan sonra kalan posadan mı bahsediyor? Azlıklara Lozan Sulhu îcabınca bahşedilen her nev’ din ve vicdan hürriyetinin Türk ve Müslüman câmiasından esirgendiğinden mi bahsediyor? Bu hal imansızlığın ve imansızlık metodunun takib edildiğinin bir delili ve bariz bir alâmeti değil midir?

Sayın savcıya soruyorum: Bu millete 25 seneden beri dinini öğrenmesinin men’ edilmesi, hangi kanuna dayanılarak yapılmıştır? Vatandaşın aslî ve cibillî haklarından olan ve Anayasa ile teyid edilen bu hakk-ı hürriyeti milletin elinden alanlar hangi salahiyete dayanmışlardır? Bu haklı şekvayı yükselten bir insana inkılab düşmanı, vatan ve rejim aleyhdarı demeğe kimin hakkı var? Haklarımızı aramamak ve söylememek mi fazilettir?

Sayın savcı bizi duruşmada mevzu-u bahs edilen bir mes’ele hakkında şiddetle sıkıştırmaktadır. Memleketin nizam ve ahengini bozmamak için, bu hususta tamamen açıklama yapmamayı bir vatan borcu bildiğimizden savcının açık ithamlarını kısmen kapalı olarak cevablandıracağız. Fakat bu hususta kendimiz sahadan çekilerek, sayın savcının tabiriyle İlahî ve kudsî makamın sahibi olan Zât-ı Pâk-i Risalet’e vekalet vereceğiz.

Savcının ithamı: Millete ve memlekete hizmet, dine hizmettir. Atatürk hayatı boyunca bu yurda ve Türk Milletine hizmet etmiştir. Onun bir cihan-ı husumete karşı gelerek Türk vatanını düşman çizmesinden, Türk Milletini zincir-i esaretten kurtarması, istisgar edilecek bir hizmet midir?

Cevab-ı Risaletpenahî:

1) انه‮ ‬ستفتح‮ ‬لكم‮ ‬مشارق‮ ‬الارض‮ ‬و‮ ‬مغاربها‮ ‬و‮ ‬ان‮ ‬عمالها‮ ‬فى‮ ‬النار‮ ‬الا‮ ‬من‮ ‬اتقى‮ ‬الله‮ ‬و‮ ‬اوفى‮ ‬الامانة

2) ستفتح‮ ‬مشارق‮ ‬الارض‮ ‬و‮ ‬مغاربها‮ ‬على‮ ‬امتى‮ ‬الا‮ ‬و‮ ‬عمالها‮ ‬فى‮ ‬النار‮ ‬الا‮ ‬من‮ ‬اتقى‮ ‬الله‮ ‬وادّى‮ ‬الامانة

İtham: Süfyan adında bir İslâm Deccalı zuhur edeceğine dair bir hadîs yoktur.

Cevab:

احذركم‮ ‬سبع‮ ‬فتن‮ ‬تكون‮ ‬بعدى‮ ‬فتنة‮ ‬تقبل‮ ‬من‮ ‬المدينة‮ ‬و‮ ‬فتنة‮ ‬تقبل‮ ‬بمكة‮ ‬و‮ ‬تقبل‮ ‬من‮ ‬اليمين

‮ ‬و‮ ‬تقبل‮ ‬من‮ ‬الشام‮ ‬و‮ ‬فتنة‮ ‬تقبل‮ ‬من‮ ‬المشرق‮ ‬و‮ ‬فتنة‮ ‬تقبل‮ ‬من‮ ‬المغرب‮ ‬و‮ ‬فتنة‮ ‬تقبل‮ ‬من‮ ‬بطن‮ ‬الشام‮ ‬

و‮ ‬هى‮ ‬فتنة‮ ‬السفيانى

Sayın hâkimler! Süfyan hadîslerindeki kayıdlar, Süfyan değil, yâ-yı nisbî ile Süfyanî’dir. Sonra Şam mes’elesinden murad, bildiğimiz vecihle Suriye’deki Dımışk şehri değildir. Kamus’un kaydına göre Şam, Kâ’be’nin sol ve şimal tarafına düşen ülkelerin adıdır. Dımışk şehri, Şam ülkesinin şehirlerinden biridir. Kâ’be’nin canib-i yeminine Yemen denildiği gibi, Şam lügatta sol ve şimal taraf manasına gelir. “Batn” kelimesi ise, Batn-ı Mekke tabirinde görüldüğü gibi, karib-i Mekke yani bir şehrin civarı ve ahalisi ve şehre yakın yerler manasınadır. Bu kelimeyi, bugün kullandığımız “banliyö” kelimesi ifade eder. Tabiî bir şehrin havalisiyle, bir ülkenin veya ülkelerin havalisi vüs’at ve imtidad bakımından aynı şeyler değildir.

Sayın savcının en kuvvetli ve bütün davanın merkez-i sıkleti ve baş mahreki olan ithamına gelince: Bu hususta yüzde yüz bürhan teşkil edecek her nev’ ilmî vesaike mâlikiz ve bunları arz u izaha da hazırız. Lâkin duruşmada bu cihet mevzu-u bahs edilmediği için sayın savcının kuvvetli tahrik ve ithamlarına rağmen, memleket nizam-ı içtimaîsinin selâmeti bakımından bu hususta ihtiyar-ı sükût ediyoruz.

Sayın hâkimler! Eğer bir insanın menfî düşünüşü, ilmî ve samimî kanaatları, idarî cihazın hatalarını belirtmesi, tenkid etmesi, umumî kanaatlara aykırı fikirler taşıması, hâmili olduğu ilmin îcablarını kayıdsız şartsız açıklaması, bir insanın cezalandırılması için kâfi bir sebeb ise; huzurunuzda bulunanların en çok mûcib-i ceza olanı benim. Benim kanaatlarım hakikata menfîdir. İçinde bulunduğumuz durumu aslâ iyi görmeyen ve beğenmeyen bir adamım. Bu itibarla bana ne kadar ceza verirseniz haklısınız. Lâkin kanaatlarımda samimiyim. Zira kanaatlarımda ilmîyim. İlmin berrak sesinin arkasına düşmüşüm. Yanlış olabilirim, fakat bütün varlığım hüsn-ü niyetten yapılmış bir insanım. Elinizde iki ilmî kitab da benim nihayet ilim endişesi peşine düşmüş mahiyetimin bürhanıdırlar. Bir ilim yolcusu menfî görüşe sahib olabilir. Bunun siyasî manası olamaz. Eğer ilmî araştırmalar muayyen çenberler içinde sıkıştırılırsa, onun ilim olmasına ve hakikî feyzini vermesine imkân yoktur. Beni yazdığım kitabdan ve taşıdığım menfî kanaatlar yüzünden mahkûm edebilirsiniz. Fakat bu hükmünüz, Sure-i Maide’nin 45, 46, 47’inci âyetleri olan:

ومن‮ ‬لم‮ ‬يحكم‮ ‬بما‮ ‬أنزل‮ ‬الله‮ ‬فأولئك‮ ‬هم‮ ‬الكافرون

ومن‮ ‬لم‮ ‬يحكم‮ ‬بما‮ ‬أنزل‮ ‬الله‮ ‬فأولئك‮ ‬هم‮ ‬الظالمون

ومن‮ ‬لم‮ ‬يحكم‮ ‬بما‮ ‬أنزل‮ ‬الله‮ ‬فأولئك‮ ‬هم‮ ‬الفاسقون

âyet-i celilelerini okuyan ve onlara inanan ve bu âyet-i celilelerin manalarını söyleyen bir adama ceza vermeğe benzer. Son sözümü Hazret-i Kur’ana terkediyorum:

حَسْبُنَا‮ ‬اللّهُ‮ ‬وَ‮ ‬نِعْمَ‮ ‬الْوَكِيلُ

Ahmed Feyzi