Üstadın Ankara'ya gelişi

Ankara’ya bu defa geldiğimin mühim bir sebebi, İslâmiyete ciddî taraftar Dahiliye Vekili Namık Gedik’i görmek ve İslâmiyetin kahramanı olan Adnan Beye ve Tevfik İleri gibi mühim zatlara bir hakikatı söylemektir ki:

Hem Demokrata ezan-ı Muhammedî gibi çok kuvvet vermek ve Risale-i Nur’un neşrine müsaadesi gibi çok taraftar olmak ve âlem-i İslâmı, hattâ bir kısım Hıristiyan devletlerini de memnun etmek için, Ayasofya’yı muzahrafattan temizleyip ibadet mahalli yapmaktır. Bu ise, bu mesele için otuz sene siyaseti terk ettiğim halde, bu nokta hatırı için Namık Gedik’i görmek istedim ve geldim. Adnan Bey, Namık Gedik ve Tevfik İleri gibi zatların hatırı için başka yere gitmedim.

Hem Risale-i Nur, Kur’ân’ın kanun-u esasiyesiyle bütün Anadolu ve vilâyât-ı şarkiyede âsâyişi temin eden Risale-i Nur’un beş yüz bin nüshası komünistliği susturduğu gibi, âsâyişi temin ettiğine bir delili budur ki:

On küsur sene evvel Afyon Müddeiumumîsi “altı yüz bin fedakâr talebesi var; beş yüz bin nüsha Risale-i Nur’dan neşretmiş. Belki âsâyişe zarar gelir” dedi.

Ona karşı Said demiş ki: “Mâdem altı yüz bin fedakâr talebesi var. Bu on beş senedir bana bu kadar zulmediliyor. Birtek vukuatı hiçbir zabıta ve mahkeme gösteremedi.”

Hem dedim: “Ey müddeiumumî! Eğer bin müddeiumumî, bin emniyet müdürü kadar âsâyişin teminine Risale-i Nur hizmet etmemişse, Allah beni kahretsin. Siz de bana ne ceza verirseniz verin” dedim. O bu sözüme karşı hiçbir çare bulamadı.

Yalnız bir iki sene sonra Nurun bir küçük talebesi Risale-i Nur’a zarar gelecek zannıyla kendini intihar edecekti ki, tab’ ettiği bir küçük risaleye zarar gelmesin. Sonra Üstadı onu men etti ve küçücük bir hâdise oldu ve ikisi de barıştırıldı.

Halbuki bir Üstadın on tane fedakâr talebesi bulunsa—hattâ biri selâm etmiş tokat vurulmuş, biri elini öpmüş tahkir edilmiş—hiçbir fedakârı, âsâyişe ilişmemek için sükût etmişler. Said’den işitmişler ki, “Benim yüz ruhum olsa âsâyişe feda ediyorum.” Onun için

kanun-u esasiyesiyle, beş câni yüzünden doksan mâsuma zarar gelmemek, bir câni yüzünden on mâsum çoluk çocuk, peder ve validelerine zulüm etmemek için, Risale-i Nur iman hizmetiyle beraber âsâyişi tamamıyla temin edip herkesin kalbinde fenalığa karşı bir yasakçı bırakıyor. Ben de bin ruhum olsa, Kur’ân’ın bu kanun-u esasiyesine feda ettiğimi Tarihçe-i Hayat ispat ediyor ve meydandadır. Ve mahkemeler de kabul etmişler.

Hattâ tezahüre bir riyakârlık, bir hodfuruşluk, bir enaniyet mânâsını verip halklarla görüşmeyi de terk ettiği ve rahmet-i İlâhînin ihsanıyla sesi de kesilmiş ki, dostlarla görüşmeye mecbur olmasın ve hatırları da kırılmasın. Hattâ Konya’da bir tek akrabası ve bir tek kardeşiyle kırk senede bir defa görüştü ve evine de çıkmadı.

Bir ikinci mes’ele şudur ki: Madem Risale-i Nur hakiki asayişi temin ediyor, madem Demokrat büyük bir kuvvete muhtaçtır ve komünistlik gibi dinsizliklere karşı dayanan bir iktidar partisidir ve madem Ezan-ı Muhammedî’nin ilânıyla galebe çaldı, efkâr-ı ammeyi kendi lehine çevirdi ve Risale-i Nur’un tab’ına müsaade etti, onunla Ezan-ı Muhammedî kadar tarafdar buldu. Şimdi dinsizliğe karşı avam-ı nasın pek çok muhtaç olduğu ve hiçbir feylesof karşısına çıkamadığı ve bu zamanın Kur’an-ı Hakîm’in bir mu’cize-i maneviyesi ve ondördüncü asrın mühim bir tefsiri olduğuna beş mahkemenin karar verdiği bir eserdir. Madem her câmide dershaneler açılmış, (bazı müfrit evhamcıların bahanelerine bakılmasın) dersini teşvik etmek lâzım ve elzemdir.

Ben de Ankara’ya geldim, 30-40 senedir siyaseti terkettiğim halde, Adnan Bey’in ve Namık Gedik’in ve Tevfik İleri’nin hatırları için bu hakikatı yazdım.

Said Nursî

(Konya’da bir ehemmiyetsiz hâdise münasebeti ile yazıldı.)

Şimdi tahakkuk etti ki; millet ve vatan ve İslâmiyet’e en dehşetli zarar veren komünistlik, masonluk ve dinsizliktir. Kur’an-ı Hakîm’in bu zamanda bir mu’cizesi olan Risale-i Nur’un onları mağlub ettiğini, dindar Demokratlar elbette hissediyorlar. Bu nokta için Risale-i Nur’un neşrine, intişarına teşvik edip; bazı Nur talebelerinin hususi hataları bahaneleri ile Nurculardan, Risale-i Nur’dan evham gelmesin. Çünki insan hatasız olamaz. Bazı Nur talebelerinin hususi yanlışlarını, umum millete milyonlar iyiliği yapan Risale-i Nur’a mal etmemeli, isnad etmemeli, onunla evhama düşmemeli… Çünki hususi yanlış, Risale-i Nur’un kanun-u esasîsi olan istikametle, a’zamî ihlas ile, a’zamî fedakârlık ile selâmet-i umumiyeye hizmet eden milyonlar Nur talebelerini lekedar edemez ve tesir yapamaz.