İlem 7: Bir münacat

İ'lem [7]

Ey kardeş bil ki! Benim kalbim, bazan Arabî eninatı arasında, Türkî olan muhitin tehyiciyle Türkçe olarak ağlıyor. Ben de o ağlamalarımı aynen yazıyorum. İşte:

İstemem zail olanı istemem, faniyim fani olanı istemem

Âcizim âciz olanı istemem, ruhumu Rahman'a teslim eyledim, gayr istemem

İsterim, fakat bir yar-ı baki isterim.

Zerreyim fakat bir Şems-i Sermed isterim

Hîç-i der hîçem fakat bu mevcudatı birden isterim.

Beni dünyaya çağırma, ona geldim fena gördüm

Dema gaflet hicab oldu ve nur-u Hak nihan gördüm

Bütün eşya ve dünyayı birer düşman muzır gördüm

Lezaiz ger desen tattım, zevalinde elem gördüm

Vücud desen onu giydim, âh ademde çok azab gördüm

Hayat desen onu onsuz azab ender azab gördüm

Evet vakta onun nuru nazarımdan nihan oldu

Akıl ayn-ı ikab oldu, bekayı bir bela gördüm

Kemal aynı heba oldu, ömür nefs-i heva gördüm

Amel ayn-ı riya oldu, eviddayı adüvv gördüm

Evet onsuz ulûm evhama kalboldu, hikem ayn-ı sakam gördüm

Bu nurlar zulümat oldu, bu ahyayı mevat gördüm.

Bu eşya düşmanım oldu ve herşeyde zarar gördüm

Emel ayn-ı elem oldu, vücudu pür-adem gördüm

Visal ayn-ı zeval oldu, bekasız şey elem gördüm

Eğer Allah'ı bulmazsan, bütün eşya sana zıddır

Zarar ender zarar ayn-ı zarar gördüm.

Eğer bulsan muhakkak terk-i eşyada bulursun sen

O nur ile cenneti dünyada gördüm

Bütün emvat birer zîruh göründü

Bu asvatı birer ezkâr gördüm

Bütün şeyler birer munis göründü

Birer lezzet bütün âlâmda gördüm

Hayat mir'at-ı zat-ı Hak göründü

Fenada bir beka-i baki gördüm

Bütün zerrat birer lisan göründü

Lisan ve gözlerinden akar gördüm

Şehadet şehdini, tevhidi gördüm.

وَ فِى كُلِّ شَيْءٍ لَهُ اۤيَةٌ تَدُلُّ عَلَى اَنَّهُ وَاحِدٌ