... Ve Şeytan Feryat Ediyor

6. … VE ŞEYTAN FERYAT EDİYOR

Mü’minin inandıklarını yaşaması, şeytanı şirazeden çıkarır ve feryada boğar. Allah’ı hoşnut edecek her tavır ve davranış şeytana ölüm sancıları çektirir. İlâhî gadabı celbeden bütün sebepler, nasıl şeytanı sonsuz sürur ve sevince garkediyorsa, lâhut âlemini memnun eden sebepler de onu ızdırabın uçsuz-bucaksız gayyalarına iter ve kıvrandırır.

Kulun, Allah’a en yakın olduğu yer secdedir.438 Secde, mü’mini miraca erdirecek ölçüde bir kurbet vesiledir.. ve kulun her secde edişi, şeytanı bin feryada boğar. Eğer cin ve insanlar bu sesi duysalardı, belki kulaklarının zarı patlar, belki de sesin şiddetinden bayılıp yere düşerlerdi. Şeytan, “Secde ile emrolundum, etmedim ve kovuldum. O ise etti, kurtuldu!”439 der ve çığlık çığlık dövünür.

Kullar içinde Allah’a en yakın olan İnsanlığın İftihar Tablosu’nun (sallallâhu aleyhi ve sellem) doğumu da şeytanı feryada boğmuştu. Zira o gün, Allah’ın en sevgilisi Habibullah doğmuştu... İhtimal ki o gece putları yüzüstü yere yıkan şeytanın feryadı idi. Ve ihtimal ki Sava gölü, bu feryatla batmış ve bin yıldan beri yanan ateş bu feryatla sönmüş.. ve yine Kisra’nın sarayı da bu feryatla yıkılmıştı.440

Şeytanı yana yakıla feryat ettiren günlerden biri de hiç şüphesiz, Akabe’de altı-yedi müslümanın Allah Resûlü’ne biat için el uzattığı gündü. Allah Resûlü ki, senelerce kapı kapı, çadır çadır, panayır panayır dolaşmış ve hep derdine ortak olacak âşina gönül aramıştı. Evet O, hep bunun için uğraşmıştı. Ne var ki, gittiği yerlerden hiçbirinde sinesi ışığa açık, hüşyâr bir gönül bulamamıştı. Taif’te taşlanmış, diğer yerlerde de kapılar yüzüne kapanmıştı. Ancak O’nun, Allah’ın, nurunu mutlaka tamamlayacağına inancı tamdı ve O kendine düşen vazifeyi yapıyordu. Bu vazife, ısrarla, yılmadan, usanmadan insanları Hakk’a davet etmekti ve Allah Resûlü de işte bunu yapıyordu.

Yine panayır günlerinden biriydi... Medine’den gelen bir grup tali’li, onunla görüşme talebinde bulunmuştu. Allah Resûlü’nün (sallallâhu aleyhi ve sellem) gül yüzünde güneş doğmuş gibiydi. Gelen teklife o denli sevinmişti ki, O’nu sevindiren bu hâdise ihtimal gök ehlini de sevindirmişti. Belli ki, bu umumî sevinç, ilâhî hoşnutluğun da bir tecellîsiydi. Tabiî o esnada ruhunun karanlığı yüzüne akseden biri de vardı. Hıçkırıklar boğazında düğümlenen bu menhus varlık, hiç şüphesiz şeytandı.

Heyet ile Allah Resûlü’nün buluşmasında Hz. Abbas (radıyallâhu anh) da vardı. O, bir realite adamıydı. Biatın akıl ve mantık çerçevesinde yapılması için uyarılarda bulunuyordu.

Bu altı-yedi kişiye, topyekün insanlık ile yaka paça olmaya adım atmakta olduklarını hatırlatıyor ve Allah Resûlü’ne biatın, o gün için çetin yanları üzerinde duruyordu. Yaşlılar, bu ağırlardan ağır yükü kaldırıp-kaldıramayacakları konusunda tereddütte idiler. Onlar tereddüde düşünce şeytanın bakışları canlandı. İçinden bir “Acaba!” geçirdi. Kendi kendine, “Belki biat etmeden döner giderler!” dedi. Ama içlerinden en genci, Ebu’l-Heysem et-Teyyihânî hemen ileri atıldı. Her şeyi kabullenerek Allah Resûlü’ne el uzattı. Ardından diğerleri de aynı şeyi yaptılar ve bu büyük biat tamamlandı…

Bu esnada ortalığı çınlatan bir feryat koptu. O sesi duyan, Akabe sallanıyor sanırdı... Öyle feryat ki bağırdan koptuğu belliydi. Birisi, bütün ümitlerini yitirmişe benziyordu. Evet, öyle birisi vardı ve işte o şeytandı...441

Şeytan, alnı secdeli gençleri gördükçe.. çarşı-pazarın eracifine bulaşmadan ticaret yapan tüccarı müşâhede ettikçe.. ilim adamlarının, kafa ve kalb bütünlüğüne erme yarışına girdiklerine şahit oldukça.. üniversite mahfillerinde ihtidaların arttığını, ilmin tekrar din ile uzlaştığını temâşâ ettikçe.. yeniden diriliş bestesinin nağmeleştiğini duydukça ve yeni bir bezmin ılık nefesini ense kökünde hissettikçe ihtimal bugün de feryat etmektedir…

Bütün dünyada neşrolan ve şeytana nâşirlik yapan bazı gazete, dergi, kitap ve bültenlerde yazılanlara bakıp, televizyon, radyo, konferans ve seminerlerde konuşulanlara kulak verdiğimizde, şeytanın aynı şekilde feryat ettiği duyulacaktır. Şeytan, bugün de İslâm’dan, müslümandan ve İslâm adına başlayan oluşumdan korkmakta ve endişe duymaktadır. Bu korku ve endişeden dolayı da, canı boğazında ve çaresiz avaz avaz her dem feryat etmektedir.. kıyamete kadar da feryat edecektir.

DİPNOTLAR

437. Bkz.: Tirmizî, tefsir (2) 35.
438 Bkz.: Müslim, salât 215; Nesâî, tatbik 78.
439 Müslim, iman 133; İbn Mâce, ikâme 70.

440 Beyhakî, Delâilü’n-nübüvve, 1/19, 126, 127; Suyûtî, Hasâisü’l-kübrâ, 1/127, 128, 129, 131; İbn Kesir, el-Bidâye ve’n-nihâye, 2/249-253.

441 İbn Sa’d, et-Tabakât, 1/222-223.