#08 Oh, Those Days! - Melodies of the Heart

Belki bunlar sizin gelecekte iyi günleri idrak ettiğiniz zaman

geriye dönüp yüzüne bakacağınız günler olacaktır.

Çok kimseler tatlı günleri ileride arayacak.

Fakat siz yer yer dönüp gerilere bakacaksınız.

Alınlarında nur tel alı eden, çehreleri dirakşan evlerinizin çehrelerine bakacaksınız.

Emeğinizle kurduğunuz yurtlarınızın çehrelerine bakacaksınız.

Okullarınızın çehrelerine bakacaksınız.

Ve camileri lebalet dolduran genç delikanlıların çehrelerini tahayyül edeceksiniz.

Ve bir gün sahabinin dediği gibi hey gidi günler diyeceksiniz.

Meğer tatlı günler o günlermiş diyeceksiniz.

Belki ben de öyle diyeceğim.

Ama belki yerin altında, belki de yerin üstünde ben de öyle diyeceğim.

Hey gidi günler tam yaşanacak günlermiş.

Hiç durmadan gecelerinde koşulacak günler.

Hiç durmadan soluk soluğa köheynanlar gibi gündüzlerinde koşulacak günler.

Utana utana, hicab edeyede, terliğe terliğe ne olur Allah aşkına coşun denen günler.

Burs verin.

Kurbanlığınızı verin.

İmam hatip yapın.

Yurt yapın.

Pansiyon yapın.

Okul açın.

Açın deyip terin tabandan çıktığı günler.

Ben de diyeceğim.

Siz de diyeceksiniz.

Bugün belki bu günler hicranlı günler.

Belki hasretli günler.

Ama bir gün gelecek, özlenen günler olacak.

Nesipe yetiştiği gül devriyle şen şad ve hurrem değildi.

O Uhud'u düşününce seviniyor ve gülüyordu.

Sırtında elin yumruğun girip saklandığı, sırtındaki yarayı gösterdikleri zaman mesut ve bahtiyar oluyordu.

Gül devrini yaşarken değil.

Abdullah İbn Hüzafetü'l-Sehmi, başının kaynayan sulara sokulduğu günleri hatırlıyor.

Hey gidi günler diyordu.

Hüzeyfe babasının evinden kovulduğu günü düşünüyor.

Hey gidi günler diyordu.

Amma yıldıra yıldıra gelip,

Amma yıldıra yıldıra geziyordu.

Sırtında ateşlerin söndürüldüğünü düşünüyor.

Hey gidi günler diyordu.

Zübeyir bin Avvam, hasırlara sarılıp yakıldığı günleri hatırlıyor.

Hey gidi günler diyordu.

Onlar hey gidi günlerdi.

Çünkü o günlerde, müminler tırmanmak şeridinde sürekli olarak tırmanıyorlardı.

Hiçbir şeye gönül kaptırmadan,

Başka hiçbir sevgiye dilbest olmadan,

Turnike'ye önce girmiş olmanın hakkını araştırmadan,

Hizmet karşısında hakkı temettu aramadan,

Sadece hizmet diyor, diyor ve yürüyorlardı.

Hey gidi günler.

Hey gidi günler diyorlardı.

O çile günlerine, o ızrap günlerine,

Çünkü o günlerin içinde Allah'ın hoşnutluğundan başka mülaza yoktu.

Çünkü o günlerde büyüklük yoktu.

Çünkü o günlerde herkes küçüktü.

Çünkü o günlerde herkes neferdi.

Çünkü o günlerde abilik yoktu.

Çünkü o günlerde, Turnike'ye evvel girmiş olmanın hesabını yapma yoktu.

Çünkü o günlerde,

İnsanlar arasında, insanlar arasında,

İnsanlar arasında, insanlardan bir insan ol vardı.

Ah, nankör nefsim.

Sen de, sen de hey gidi günler diyeceksin.

Kafanda hiç o türlü duygular ve düşünceler yoktu.

Dinleseler de, dinlemeseler de alınmıyordun.

Sekiz saat derse girdikten sonra,

İki yerde de derse akşam iştirak ediyordun.

Bir cumartesi pazarı da,

Burası Simav senin, orası Gediz benim.

Şurası da Demirci senin.

Ve pazartesi derslere yetiştirmeden yine senin.

Ama alınmıyordun.

Gönül koymuyordun.

Dinleyen yok diye üzülmüyordun.

Teessir etmiyorum diye müteessir olmuyordun.

Hey gidi günler.

Ne kadar arkada kaldınız.

Bizden ne kadar uzaklaştınız.

Biz ne kadar büyüdük hey gidi günler.

Hey gidi günler siz ne kadar küçük kaldınız.

Ah ey yağmurlar.

Ah peygamber günleri.

Ah hizmet günleri.

Ah cihat günleri.

Ah başka mülazaların içine girmediği günler.

Biz büyüdükçe sizler arkada küçük kaldınız.

Benim kestane pazarındaki tahta kulübeciyim içinde kaldınız.

Ah tahta kulübem.

Her şey senin içinde kaldı gitti.

Ah küçüklük.

Sen ne iyiydin.

Arkadaşlık seninle.

Hey gidi günler.

İlki değiliz.

Sonu da olmayacağız hey gidi günler.

İmamlık makamında ağlıya ağlıya namaz kıldırılan günler.

Kur'an okurken kalp duracak hale geldiği günler hey gidi günler.

Uhuvvet sevgi yürekten alaka bir biriyle fertler sarmaş dolaş olurken dışarıdan gelenlere aman Allah'ım bu ne kardeşlik bu ne uhuvvet dedirttiği.

Hey gidi küçük günler.

O kadar büyüdük ki eğilip de sizi tanıyamıyoruz sizi göremiyoruz.

Biz büyüdük Everest tepesi olduk.

Ah küçük günler.

Sizler nut gönü gibi zeminden iki yüz metre aşağıda kaldınız.

Ah yıkılası abilik.

Ah yıkılası saltanat.

Ah yıkılası makam mansıp sevgisi.

Ah yıkılası şirk ifade eden.

Yaptım, yaptım, ettim, ettim, çarptım, çarptım, kurdum, kurdum, verdim, verdim, ettim, ettim, eyledim, eyledim.

Haşa, haşa ve kella.

Yapan oyudu, eden oyudu, eğleyen oyudu.

Hey gidi günler.

Böyle düşünüyorken nerelere düştük.

Düşünüyorken düşlere takılıp kaldık.

Düşünüyorken sürçtük.

Hey gidi günler.

Nesibe gibi aydındı günlerimiz.

İbni Hüzafe gibi yürektendi.

Babasının evinden kovulduğu zaman çok şükür.

Resulullah'a gitme yolunu buldum.

Diyen Hüzaife kadar mesuttu.

Hamza'nın günleri kadar fütursuz, pervasızdı.

Ali'nin günleri kadar ten sevdasından, ceset sevdasından, rahat ve rahavetten uzaktı.

Ne çabuk değişiyor günler.

O günlerin yerini yumuşak döşekler aldı.

O günlerin yerini birkaç odalı evler aldı.

O günlerin yerini günde üç defa sofralara konup kalkan birkaç çeşit yemekler aldı.

O günlerin yerini evladı İyal aldı.

Çoluk çocuk aldı.

Cumartesi ve pazar, haftanın birkaç günü belki,

hafta içi işini yaptıktan sonra iki günüm üç günüm de cihatta geçsin diyen insanların,

cihat günlerinin yerini, haftada birkaç günlük cihat günlerinin yerini,

başka duygular, başka düşünceler, başka kılıklar, başka kıyafetler,

başka şekiller, başka sevdalar aldı.

Hey gidi günler!