Traces from the Past Ahmet Haseken

Geçmişten İzler Ahmet Haseken

Subtitle language:

Speed

Transcript: AI transcription

Scroll automatically

İzlediğiniz İçin Teşekkürler
Biraz sohbet ilerledi. Yine sohbetin arasında yine aynı şeyi sorduk.
O yine estağfurullah siz bilirsiniz dedi.
Tam ayrılıyoruz Hocaefendi'den çıkarken kapıda ben yine sordum.
Hocam dedim kime oy atacağız.
Aynı ifadeyi kullandı estağfurullah dedi.
Siz daha iyi bilirsiniz.
Hiç yönlendirmedi.
Ama bu bende tesir etti.
Dedim bu insan sıradan bir insan değil.
Yani yoksa biz nereye gittiysez şuraya derler buraya derler bir isim söylerlerdi.
O şekilde biz onun bu ifadelerinden vurulduk.
1977 yılından itibaren biz Hocaefendi'ye devamlı görüşür hale geldik.
Yani tanışma yılımız 1977.
Ben o sahanın kıtmiri olarak dahi kendimi görmedim.
Eğer ruhanilerin toplandığı o mecliste beni çağırsalardı.
Ve kainatın iftar tablosu bana deseydi ki Fethi bana ne ile geldi.
Diyecektim ki ben ya Resulallah sana günahını ağlamış kimselerin gözyaşları ile
geldim.
Çatlasın şu çatlamayası sineler.
Çatlasın şu sineler.
Dökülsün gözyaşları.
Hıçkıralım.
Günahını ağlamış insanların gözyaşları ile geldim.
Sonra burada Güllükpınar yurdu vardı.
Güllükpınar yurdunun temeline geldi Hocaefendi.
Temel atıldı.
Bu Güllükpınar'ın olduğu yerler kır araziler.
Burada aileler kızlarına verirler orasını.
Hiç değersiz yerlerdi.
Ovadaki yerleri de oğlanlara verirler.
Hocaefendi şöyle yurdun olduğu yerden sağa sola bir baktı.
Biz de yanındayız.
Arkadaşlar dedi buralardan yer alsalar.
Dedi hocam burası Turgutlu'nun en değersiz yerleri.
Ama yıllar sonra değer, paha biçilmeyecek yerler olacak buralarda.
Hocaefendi hep devamlı konuşuyor ya.
En yakınlarım 20 yıl geriden beni takip ediyorlar.
Aradan 10-15 sene geçti.
Şimdi şu o yerlerin değerleri biçilmiyor.
O kadar kıymetlendi yerler.
Biz o günlerde Turgutlu'da 7-8 kişiydik.
Fazla insan yoktu yani.
Tabi Hocaefendi ne biliyor?
Bugün siz bir evi dolduramıyorsunuz dedi.
7-8 kişisiniz dedi.
Ama inşallah sizler göreceksiniz.
Sizin arkadaşlarınızı statlara almayacak dedi.
Bunu ifade ettiği zaman sene 1978.
Evet bugün arkadaşları statlara almıyor.
Onun için bizim Hocaefendi'yi tanımamız mümkün değil.
Mümkün değil yani.
Mümkün değil Hocaefendi'yi tanımamız.
İşte ondan sonra Hocaefendi buradan ayrıldı.
Temelden sonra.
Yurdumuz bitti.
Sene tabii ihtilal oldu.
80 yıl oldu.
Hocaefendi yine geldi burada.
10-11 gün kaldı.
O arada Hocaefendi böyle 3-5 kişi dar çerçevede sohbet olduğu zaman hatıralardan
bahseder.
Diyorlar ki işte Fethullah Hoca kaçıyor.
Biz hiçbir yerden kaçtığımız yok dedi.
Allah müsaade etmedikten sonra kimse bir şey yapamaz ki dedi.
Mesela dedi biz buradan ayrılırız dedi.
Buraya polisler basar.
Hocaefendi arabaya bindi.
Asfalta vardı.
Polisler yurdu bastı.
11 gün orada kaldı Hocaefendi.
Ayrıldı. Asfalta vardı.
Polisler yurdu bastı.
Kim var burada dedi.
Bir şey çıkmadı tabii.
Rabbim müsaade etmiyor diyor.
Etmiyor diyor.
Tabii Hocaefendi'yi tanımak kim biz der ki biz.
Çok farklı Allah ebeden razı olsun.
Yani onunla bizim gözümüz açıldı.
Ufkumuz açıldı.
Dünyayı tanıdık Hocaefendi'yle beraber.
Tabii Hocaefendi gündüz halimin temelleri hatırlıyordu.
O gün yine aranan.
Yani o gün Hocaefendi yine aranan durumundaydı.
Telefon etti Cevdet bize.
Dedi ki biz Hocaefendi'yle beraber geliyoruz.
3-5 arkadaş da siz olun.
Gündüz halimin temelini atalım.
O danışmanın olduğu yere bir hasır serdik.
Hocaefendi oturdu bizim yanımıza.
Bir ona 15-20 dakika kadar dua etti.
Duadan sonra sembolik olarak bir kazma aldı eline.
Kazmalı bizden 25 metre ayrıldı.
Gitti orada da biraz okudu.
Sonra bismillah Allah-u Ekber dedi kazmayı vurdu.
Hocaefendi kazmayı vurunca benim içimden şu geçti.
11.500 metre kullanılan alan var Gündüzalp'te.
Ya dedim biz bunun demirini alamayız.
İçimden geçti. Mesafemiz de 25 metre.
Aman Allah, aman Allah.
Hocaefendi bir döndü eliyle işaret ederek.
Sakın zinhar öyle düşünme.
Günaha girersin.
Bu kimsenin işi değil. Bu Allah'ın işi dedi.
Bu Allah'ın işi.
Son gittiğimizde de işte Guatemala'dan bir ekip gelmişti.
O konuşmaca o kadar güzel şeyler anlatıyor ki
hayran olmamak, gıpta etmemek elde değil.
Aman Allah'ım ne kadar güzel konuşuyor dedim içimden böyle.
Hocaefendi hiç cevap vermedi.
Sonra başka bir mesele sordular ona cevap verdi Hocaefendi.
Böyle sert bir kalkış yaptı Hocaefendi.
Arkadaşlar, talebe arkadaşlar.
Hocam Guatemala için bir şey demediniz dedi.
Bir döndü o arkadaşa.
Eğer bunları kendinden biliyorsan baş aşağı gittin.
Allah selamet versin dedi.
Bu anlattığın şeyler nerede dedi.
Allah nerede dedi.
Bunları yaptıran Allah dedi.
İnsanlara bina etmeyin hiçbir şeyi dedi.
Her şeyin sahibi Allah.
Evet yıllar önce Hocaefendi ne diyor?
Bu işin sahibi Allah diyor.
Yıllar sonra ne diyor Hocaefendi?
Bu işin sahibi Allah diyor.
Dünya tanımış aynı ifade.
Başlangıçta aynı ifade.
Bu çok önemli şey.
Çizgisinde hiç değişiklik yok.
İfadeler hep aynı.
Bizim burada bir yaşlı amcamız vardı Osman amca diye.
Allah ebeden razı olsun makamı cennet olsun.
Bundan 15-20 sene önce
Hocaefendi'nin yanına gitmiştik.
Böyle sohbet ederken
Hocaefendi döndü bize dedi ki
ben hep dua ediyorum.
Allah'ım beni Osman Aykut gibi eyle.
Biz de Hocaefendi'ye sorduk.
Dedik hocam niye böyle diyorsunuz?
Osman amca dedi başlangıçta son arasında
çizgisinde hiç değişiklik olmadı dedi.
Hiççe değişiklik olmadı.
Aynı çizgi üzerine gitti.
İşte bu aynı çizgi üzerine gidebilmek çok önemli değil.
Ben bunu Osman amcada gördüm.
Osman efendi derdi Hocaefendi'ye.
Ben bunu onda gördüm dedi.
Bir yıllar sonra Hocaefendi yaşlandı.
Şey Osman amca yaşlandı.
Bu evde mütevelli oluyordu.
Şu köşedeki koltukta oturuyordu Osman amca.
Hoca derdi Hocaefendi'ye.
Ya dedi ruhum daralıyor.
Bir dedi Hoca'ya bir telefon açsanıza.
Bir görüşsem dedi.
Hocaefendi Amerika'da.
Tabi biz Cevdet vasıtasıyla görüşüyoruz.
Cevdet'in telefonunu aradık.
O anda da telefon Hocaefendi'nin elindeymiş.
Alo dedi.
Osman amca tabi kulakları da biraz az duyduğundan.
Bana dedi Hoca'yı ver.
Hocaefendi Osman amcayı tanıdı.
Osman efendi ben Hoca'yım dedi.
Böyle şey yaptı.
O güne bana Hoca'yı ver dedi.
Sonradan tanıdı.
Tanıdı ama.
Tanıdıktan sonra hiç konuşamadı Osman amca.
Telefonda 6-7 dakika ağladı.
Hocaefendi karşıda ağladı.
Osman amca burada ağladı.
Hiçbir kelam konuşmadan telefonu kapattılar.
Sabah Osman amca öbür aleme göçtü.
Evet.
20 sene önce söyledi Hocaefendi'nin sözünü.
Görüyor musunuz?
Giderkene dahi izin aldı.
Evet.
Hocaefendi öyle diyor son gittiğimizde.
Hayatımda iki insan var biri Osman Aykut.
Bu çok önemli bir şey.
Adresi bak.
Çok önemli.
Giderkene dahi izin aldı.
Ve öbür aleme göçtü.
Gitti Osman amca.
Derdimiz
Zeliha'nın derdinden
daha ileri.
Hicranımız Yakup'un hicranından
daha ileri.
Izrabımız Yusuf'un izrabından
daha ileri.
Daha ileri.
Eyyub'dan daha yaralı.
Eyyub'a Hayat Irmağı'nın
çağının göründüğü.
Yakup'a Yusuf'un
gömleğinin kokusunun geldiği.
Hz. Muhammed
aleyhissalatü vesselama
Fetih Suresinin nazil olduğu.
Şu dem ve şu dönemde.
Allah
hakkımıza takdir buyurduğu
şeyler ikmal ve ikmam eylesin.
Gündüz Alp yapılıyor.
Dedik Osman amca zengin.
Buranın eşrafından bir zat.
Tabi bir maddi sıkışıklık var yapım
inşaat işinde.
Dedik işte bizim de cahillimiz.
Hoca efendiye gideceğiz söyleyeceğiz.
O da Osman amcaya soracak.
Para verecek bize. İnşaata devam ettireceğiz.
Biz İzmir'e gittik Bozyaka'ya.
Hoca efendi toplantıda.
Genel toplantıda. Kapıdan böyle göründük.
Tam geri giderken gelin gelin dedi.
Siz de oturun dedi toplantıya.
Biz de oturduk tabi.
Toplantı bittikten sonra bizi özel odasına aldı.
Biz oturduk. Hoca efendi de oturdu.
Şimdi biz tabi Hoca efendiye ne diyeceğiz?
Osman amcaya biraz söylesenize.
Para verse, inşaat devam etse gibisinde.
Biz daha hiçbir şey konuşmadan hoca efendi şunu söyledi.
Unutmayın dedi.
Huzuru hakime herkes eli boş giderken Osman Aykut bir yurtla gelecek.
Yurdu yaptırmıştı.
Sonra döndü bize. Ne için geldiniz dedi.
Artık bu sözün üzerine söz olur mu?
Hocam dedik ziyarete geldik. Hiçbir iş için gelmedik.
80 senesinde genel toplantı var burada.
11 gün kaldı o toplantıda.
Bir yaz günüydü. Tam harman zamanı.
Kıyımızda da ekin ekmişler. Harman yapıyorlar.
Biz de camdan bağırıyoruz harman döven insana.
Gürültü yaptığından dolayı.
Hoca efendi rahatsız olur diye.
Toplantı var içeride.
Bağırıyoruz işte. Selim amca potası söndür.
Kapat potası. Sonra döversin. Şöyle böyle falan.
Tabi biz çok üzüldük öyle yapınca.
Harman dövünce.
Toplantıya biz de girdik.
Hoca efendi talebelere sohbet ediyor orada.
Büyük abilere.
Sonra sohbetini kesti.
5 dakika sonra döndü.
Bize dedi ki.
Yıllardan beri dedi harman kokusu duymamıştım.
Rabbime ne kadar hamd etsen şükür etsem az.
Allah burada harman kokusu duyurttu bizi.
Yani bize bir ölçü veriyor.
İnsanlara karşı öyle davranmayın diyor.
Belki duymadı bizim hareketlerimizi.
Ama içimizi okudu.
Onun için hoca efendi hakikaten çok farklı bir insan.
Allah ebeden razı olsun.
80 senesiydi hoca efendi bu eve geldi.
Ziyaret etti bizleri.
Allah ebeden razı olsun.
Burada biraz kaldıktan sonra.
Biz burada Atatürk Bulvarı'nda Memduh Hoca vardı.
Bir kütüphane yapmıştık.
Ama çok güzel.
O kadar güzel ki.
Türkiye'de ilk büyük ve çok güzel bir kütüphane.
Dedik hocam eğer izniniz olursa.
Müsaade ederseniz hep beraber bir gidip ziyaret etseyiz dedik.
Ana Cadde'den ki en hızlı arandı devreydi o.
Gitti.
Ben dedi bir 5 dakika gireyim çıkayım dedi.
Girdi içeri gezdi.
Çok beğendi hoca efendi.
Oturdu tam 2,5 saat orada kaldı.
O kadar güzel bir yerdi.
Ve sonra işte oradaki arkadaşlarla gelen çocuklarla sohbet etti hoca efendi.
Sonra oradan ayrıldı.
Şeye gitti.
Tabi sene 90'dı.
Hoca efendi bizi çağırdı.
Dedi ki siz dedi Orta Asya'ya Allah lütfetti ilk gidenlerden olduk.
Orta Asya'ya gidin dedi.
Olur hocam dedik.
Bizi böyle topladı.
İşte Orta Asya'da gidecek olduğumuz yerleri.
Gürcistan'dan biz arabalarla gireceğiz.
Sonra Azerbaycan'a kadar gideceğiz.
Oradan Taşkent'e uçak.
Uçaktan sonra bütün Orta Asya'daki Türk Cumhuriyetleri'ne dolaşacağız.
302'nin de yarısı Elifba Kur'an ve Hoca Efendi'nin vaaz kasetleri dolu.
Tabi biz kapıya kadar geldik.
Kapıda arabaları bırakacağız taksileri.
7 taksi.
Bir 302'deyiz.
Paşa var yanımızda.
Kalyoncu var bizim arabada.
Osman abi var.
Ben varım Ali var.
Paşa çok samimi bir insan.
Allah ebeden razı olsun.
Hoca Efendi bizi dedi niye gönderdi buraya dedi.
Biz Allah adına çıkmadık mı?
Bu arabalar geçmesi lazım buradan.
Bayramın ikinci günü.
Kurban bayramın ikinci günü.
Arabalarda triplik yok.
Hiçbir şey yok.
Hiçbir muamele yok.
Dedim ya Paşa olur mu?
Normal geldik.
302'ye bineceğiz buradan gideceğiz.
Tabi 302'ye bindik.
Bizi alması mümkün değil.
Kalabalıkız.
Neyse.
Müdürü aradı.
Müdürü yok.
Müdürü tatilde.
Bulduk müdürü bir köyde tatilde.
Paşa anlattı hizmeti.
Ağladı biraz.
Güzel Hoca Efendi'den bahsetti.
Dedi eski bir kanun var.
2 sene önceki bir kanun.
Onunla ben sizi geçireyim.
Tabi bizim arabalar geçti ama 302 kaldı.
Orada da Hoca Efendi'ye telefonla görüşüyoruz.
Hoca Efendi ciddi rahatsızlanmış.
Biz bütün Kur'an'ları, elifbağları indirdik.
Sonra bizi kenara çekti bizim başımızdaki arkadaşımız.
Dedi siz burada devamlı zikredin.
Kur'an-ı Kerim'de geçen şeyi okutturdu bize.
15-20 dakika sonra tekrar çağırdı bizi.
Elifbağları, Kur'an'ları, kitapları koyduk biz.
Orada bıraktığımıza dair belge alarak oradan arabayı doldurduk çıktık.
Tabi gezdikten sonra her tarafa dağıttık.
Bize dedi ki Kazakistan'da siz bir fabrika yapın.
Sene 90. Kazakistan'da karışık.
Tabi biz Taşkent'e kadar gittik.
Dedik Kazakistan'ın en yakın toprağı neresi burası?
Dediler ki Çimkent. Bir araba tuttuk Çimkent'e gittik.
Dolaştık.
Tabi Orta Asya'nın her yerinde dolaştıktan sonra geri döndük.
Hoca Efendi sordu Kazakistan nasıl?
Hocam dedi Kazakistan biraz karışık.
Ama bizim işin, fabrika işi için en idealden Azerbaycan.
Yakın ya bize. Gönülde, dilde tutuyor biraz.
Tebessüm etti acı bir tebessüm.
Siz bilirsiniz dedi.
Biz oraya fabrikayı yaptık.
Ama 15 sene sonra Allah Çimkent'e de fabrika yapma nasip etti.
Demek 15 sene sonra alındık Hoca Efendi'yi.
Yani sonra bizi şeye gönderdi.
Sene 95 veya 94 olabilir.
Özbekistan'a okul açmak için.
Bir heyet seçti Turgutlu'dan.
Allah lütfetti biz de içindeydik.
Taşk şeyde, Hargana Vadisi'nde.
Sonra bizi topladı yanına Hoca Efendi.
Siz dedi Hargana Vadisi'ni bilir misiniz dedi.
Hocam bilmeyiz dedi ki.
Ben size biraz anlatayım dedi.
Hoca Efendi gitmedi ki Hargana Vadisi'ne.
Namangan şehir Hargana Vadisi.
Bütün büyük zatların çıktığı yerdir dedi.
Şimdi gideceksiniz, göreceksiniz camilere dedi.
Camiler tıklım tıklım gençler de dolu.
Tanıyamayacaksınız. Sanki Mekke Medine'de gibi olacaksınız dedi.
Gittik biz bunları Hoca Efendi'nin dediği gibi aynen yaşadık.
Sonra orada biliyorsunuz Taşkent'te İmam Buhari Hazretleri var.
Onu ziyaret ettik.
O zaman İmam Buhari Hazretleri'nin türbesi yoktu.
Rahmetli Özer yaptırdı onu.
Normal bir cami odasında böyle bir yeri vardı sadece.
Pek de bakımlı değildi.
Bunu anladık. Hoca Efendi gözyaşlarında böyle.
O da benim gibi sürgünde dedi.
Ağlama başladı.
Artık neyi kastetti bilemiyoruz tabii.
Yani Hoca Efendi gitmeden bize anlatması bizde çok büyük tesir yaptı.
Allah ebeden razı olsun.
Tabii son gittiğimizde de kim ki dedi bu hizmete laf söylerse Allah'a hesap veremez.
Şu anda dedi 180 ülkede Allah'ın lütfu ile hizmetler devam ediyor.
Bu insanın işi değil dedi. Bu Allah'ın işi.
Yani hiç kimse dedi hizmete laf söyleyemez.
Ve onu orada söyleyince tabii müthiş bir heyecan oldu.
Hakikaten Hoca Efendi çizgisinden herhangi bir değişiklik olmadığı gibi
yıllar önce söylediği sözlerle yıllar sonra söylediği sözler aynı.
Örtüşüyor böyle.
Orada vefadan bahsetti.
Özal gelmişti dedi.
Sene İzmir'de kamptaydık dedi.
Milletvekili adayı olacaktı. Bizim yanımıza geldi ziyarete.
Çok saygılıydı.
Sonra yıllar sonra Türkiye'nin lideri oldu dedi.
Ameliyat geçirdi. Biz de ameliyatında ziyaretine gittik dedi.
Ziyaretine gittiğimiz zaman kapısta hanımı vardı dedi.
Bizi görünce Özal'a söyledi dedi.
Özal dedi ki 5 dakika bana müsaade etsinler.
Ben o zatı yatakta karşılayamam.
Hanımı bey yapma daha yeni ameliyattan çıktım böyle hareketler yapma dediyse de yok
diyor.
Yataktan kalkıyor Hoca Efendi ayakta karşılıyor.
İşte Hoca Efendi onun değerlendirmesini yapıyor.
Yıllar önce nasıl ise Allah zirveye çıkardığı zamanda hiçbir değişiklik yoktu.
Bu insan liderdi diyor.
Evet bu insan liderdi yani.
Onun için Allah makamını cennet etsin.
Biz Kemal Ağabey'in rahmeti Kemal Ağabey'in cenazesindeydik orada.
Sonra cenazeden sonra Hoca Efendi'nin yanına gittik.
O zaman İstanbul'da Hoca Efendi.
Hoca Efendi o gün hiç kimseyle ilgilenemedi.
Kim gelirse gelsin hiç kimseninle ilgilenmedi yani.
Hep ağladı.
Akşama kadar ağladı böyle.
Sonra böyle bir artık naz makamında bilemiyorum döndü bize dedi ki
Allah lütfeder dedi cennetine koyarsa.
Yusuf'umla Kemal'im görmezsem girmem dedi.
Bir naz makamıdır bilemiyoruz tabii biz orada.
Sonra oğlu geldi Kemal Ağabey'in oğlu geldi.
Baban dedi vefat ederken yanında insan var mıydı dedi.
Hayır yoktu dedi.
Sonra dedi ki ona da o yakışırdı.
Artık neyi kastetti biz bilemiyoruz tabii.
Ona da o yakışırdı dedi.
Çünkü öyle bir insandı ki bu dedi.
Böyle dağlar azametinde yük versez dedi, hizmet versez hiçbir zaman olmaz demedi.
Peki hocam dedi, çekildi. Ben koridorda gezerken odasından hışkır hışkır sesleri
gelirdi sabaha kadar dedi.
Böyle bir insandı dedi. Deniz, deryadı dedi.
Tabii Kemal Ağabey gibi insanlar, Yusuf Ağabey gibi insanlar,
müstesna insanlar bunlar.
Hocaefendi'nin yanında değerleri çok yüksek.
Allah ebeden razı olsun. Müthiş insanlar bunlar.
Tabii Hocaefendi'yle bizim daha önceki yıllarda da burada ayda bir
sefer gider Hocaefendi'yle görüşürdük biz.
Götürürdük,
ekip giderdi bizim. Orada talebeler olurdu.
İşte buradan mangal falan götürürdük.
Hocaefendi otururdu.
İşte pişirirdik biz. Rıfat hasreten böyle bir özel yapardı,
Hocaefendi'nin önüne koyardı.
Rıfat Efendi derdi, ne olursun ortaya koyun.
Sakın önüme bir şey getirme.
Hemen o Hocaefendi alırdı tabağı, ortaya dökerdi böyle.
Rıfat durur mu? Hemen yine hazırlattırdı, yine Hocaefendi'nin önüne koyardı.
Rıfat Efendi derdik böyle kızlar gibi Hocaefendi.
Bana getirme, ortaya koy. O yine götürürdü.
En sonunda 3-4 olunca bırakıyordu Hocaefendi, yazık ki.
Önünde kalırdı tabak öyle.
Yani müthiş paylaşmayı seven bir insandı.
Allah ebeden razı olsun.
Bir şey vardı böyle, bir Bayram abi vardı cikletlerin sahibi,
Bayram cikletlerin sahibi.
Hizmeti ilk tanıdığı yıllardı.
Hocaefendi rahatsız.
Bir bayram günüydü.
Tabii İstanbul'dan ekipler geldi, her taraftan ekipler geldi.
Yer sofraları atıldı böyle, yemek yiyecek.
Biz de Bayram abiyle aynı sofraya düştük.
Ben o zaman tanımıyorum Bayram abiyi.
Tabii Hocaefendi'nin özel bir sineği de yemeğe geldi,
niyet gibi bir şey.
Bir de iki tane pirzola koymuşlar böyle.
Tabii çok da uzak, Hocaefendi'nin yediği yerle bizim yediğimiz yer çok uzak.
Bir köşede biz, bir köşede Hocaefendi.
Tabii yemeğe yemeğe başlayınca Bayram abi dedi ki, tabii daha tanımıyor.
Hocaefendi'yi tanımıyor, hizmeti de tanımıyor.
Ya dedi şimdi bu olur mu dedi.
Biz dedi burada ot yiyoruz, Hocaefendi et yiyor dedi.
Tabii yemeğe tam yaraya geldik,
Hocaefendi'nin öndeki tabak Bayram abinin önüne geldi.
Hocaefendi Cevdet'le o tabağı Bayram abinin önüne gönderdi.
Bir tanesini yemiş, bir tanesini Bayram abiye gönderdi.
Ve Bayram abi yemeği yiyemedi, hünkür hünküre aladı.
Tabii Hocaefendi'ye normal bakmamak lazım yani.
Tanımamak, Allah'ın büyük bir lütfu bu yani.
İki Hocaefendi'yi tanıdık,
Rabbim bize ne kadar hamd etse zaten.
Yoksa biz çok çok farklı yerlerde olabilirdik yani, çok.
Çok işte geldi burada mesela bizim fabrikada, o zamanları,
himmet daha yeni yapılıyor.
Mesela orada bütün İzmir etrafımızda arkadaşlar geldi.
Güzel bir hizmet oldu burada, hem himmet oldu.
İlk himmetlerden bir tanesi de Turgutlu'da oldu işte, fabrikada oldu.
Hocaefendi geldi.
O zamanları himmet yani toplantıları yoktu, daha yeniydi.
Biz burada mesela okul açılırken, Rıfat Allah razı olsun bir ekip oluşturdu.
Biz himmet falan bilmeyiz ki.
Çıktık çarşıya, sıradan dükkanlara dolaşarak himmet topladık.
Okulun bütün parasını esnaf verdi bize, Allah razı olsun.
Çok cömerttir buranın esnafı.
Sonradan Hocaefendi dedi ki, böyle olmaz dedi.
Peygamber Efendimiz Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e himmet yapmış.
Biz de himmet yapacağız dedi.
Tabii İzmir'de güzel bir himmet oldu, burada güzel bir himmet oldu.
Biz tabii alıştık ya çarşıya, esnafa dolaşarak bir şey toplama.
Hocam dedik, biz böyle yaptık.
Yani nasıl olur?
Hocaefendi dedi, siz bilirsiniz dedi.
Demedi böyle.
Sonra anladık ki bizim yaptığımız iş yanlış.
Biz de himmet edindik.
O gün bugün himmetle gidiyoruz.
Yani kalıcı şeyler öğretiyor Hocaefendi bize.
Yani geçici böyle pansumanlı şeyler değil.
Kalıcı şeyler veriyor.
Allah razı olsun.
İşte o gün bugün Hocaefendi'yle,
Hocaefendi'yle böyle yalnız kaldığımız zamanlar,
üç beş kişi kaldığımız zaman,
hatıralarından bahsediyor, yaşadığı hayattan bahsediyor.
Bir gün diyor İstanbul'a gidiyoruz Cevdet'le beraber.
Tabii o günlerde de arama şeyleri var.
Bir tane kuş diyor.
Arabanın önüne iniyor, iniyor, kalkıyor.
İniyor, iniyor, kalkıyor.
Ben de dedim ki Cevdet, bir sağa çek şu tepeye de bir duralım.
Hem bir hava alalım dedim.
Çekti, biz tepeye çıktık diyor.
Az ileride diyor jandarma barikat kurmuş diyor.
Rabbim diyor, müsaade etmedikten sonra biz bir şey yapamayız ki diyor.
Rabbim istemiyor diyor. Ne yapalım diyor.
Biz de diyor onun için onun yoluna gitmeye devam ediyoruz diyor.
Kim ne derse desin. Mühim olan onun rızası.
Onun rızası çok önemli.
Hoca Efendi ile ilk tanıştığımız gün,
tam ayrılmak üzereydik.
Bize dedi ki, daha hiç tanışmıyoruz Hoca Efendi ile.
Evlatlarının hayırlı olmasını isteyen akşamları evde kalmasın.
Bu bize yıllardan beri küp oldu.
Yani o ders senin, bu sohbet benim.
Koşturun ki Allah'ın rızası olsun.
Ailemizin, çoluklarımızın güzeli.
Hayırlı olmasını isteyen akşamları evde kalmasın.
İzlerden tebahür eden bulutlardan bahsetme, çok görülür.
Onlar sadece toprağı ıslatır. Bana gönülleri ıslatacak bulutlardan bahset.
Bahsettiğim kalbim çok yaralı.
Başkası da derman olamaz.
Ağla. Ağla, hiç durmadan ağla.
Ağla, gözyaşların ceyhun olsun.
Ondan deryalar meydana gelsin.
Ve buharlaşsın.
Bulutlar arş-ı rahmana kadar ulaşsın.
Ağır şihtizada gelsin.
Bu Allah sorsun.
Allah sorsun bu bulut ne istiyor.
O ses gelir benim kalbime uyanırsa, kalbime ulaşırsa, başımı aşağıya doğru
eğeyim.
Ve diyeyim ki, ümmeti Muhammed'in derdiyle ağlayan insanların gözyaşlarından meydana
gelen bulutların itizacıdır Allah'ımız.