Ahmet Feyzi'nin Nurlar hakkında bir teklifi

باسمه سبحانه

Sevgili Üstadımız!

Bizim bu mahkememiz, bu kanunlara göre olmayacak. Zira kanunlar, makabline şamil değildir. Ancak bu kanunlar, bundan sonraki faaliyetlerimiz için tatbik edilmek istenecek. Görünüşe göre bu kanunlar en ziyade Nur’un faaliyetine sed çekmek ve bu faaliyete son vermek için kabul edilmiştir. Bundan evvel olduğu gibi, bizim herhangi cüz’î bir hareketimizi bahane ederek derhal bu maddeleri bütün ağırlığıyla üzerimizde tatbik etmek isteyeceklerdir. Eski kanunda suç “halkı devlet emniyeti aleyhine teşvik” idi. Ve bunun için “dini âlet etmek” kisvesi kullanılıyordu. Telkinî mahiyet suç teşkil etmiyordu. Hattâ Temyiz, bu defaki kararının sonunda, “Said Nursî’nin eserlerindeki mütalaaların telkinî mahiyette olmayıp da, hareket ile müterafık teşvikî mahiyette bulunup bulunmadığını etraflı olarak tebarüz ettirilmesinin” lüzumunu bildiriyordu. Fakat şimdiki kanunda “Şahsî nüfuz tesis eylemek veya her ne suretle olursa olsun lâiklik esasını sarsmak maksadıyla dini âlet ederek her ne surette olursa olsun propaganda yapan veya telkinde bulunan kimse” demek suretiyle telkinî mahiyeti de suç yapmış. “Ve şahsî nüfuz tesis eylemek veya her ne suretle olursa olsun lâiklik esasını sarsmak maksadıyla” gibi gayet umumî ve câmi’ tabirlerle bütün dinî telkinleri bu çerçevelere sokarak men’ etmek hedefini takib etmiştir. Bu vaziyet cidden mühimdir ve kat’iyyen ihmale gelmez. Onun için istikbal hakkında çok mütebassırane ve gayet ihtiyatlı hareket etmemiz lâzım ve zaruridir.

Bir kerre neşr-i hakikat hususunda nisbeten mestur faaliyet ve bilhassa dokunaklı ve umumî mektublaşma şekilleri, âni taarruzlara hedef teşkil edecek ve buldukları vesikaları “devlet emniyeti aleyhine telkin” çerçevesi altında bizi ezmeğe yarar vesait olarak istimal edeceklerdir. Onun için mesturiyet mes’elesinin ve vehmi tahrik edecek mahiyette umumî ve dokunaklı mektublaşma faaliyetinin devamına imkân görmüyorum. Buna mukabil kanunun tanıdığı hürriyet-i matbuat çerçevesi içinde, hakikatları makul ve musib tarzda ve kanunların leh ve aleyhimizdeki hükümlerini her ân göz önünde tutarak ve imkânlardan a’zamî istifade ederek, açıkça faaliyet sarfetmek daha makul ve tehlikesizdir zannederim. Bunun için de yegâne açık yol, kanun ve nizam çerçevesi içinde Nur’un hakikatlarını yaymak ve Nur’u ilân etmek ve cihan-ı ilme duyurmak için, aslâ siyasî olmayan ilmî ve dinî bir mecmua çıkarmak îcab ediyor.

Belki “Sırran tenevverat” müddeti tamam olmuştur. Ve bu vaziyet bizi mecburen zahire çıkarmak için bir vesile olacaktır. Bir de Denizli’de beraet eden eserlerin neşrini aslâ yasak edemeyeceklerdir. Buna kanunen imkân da yoktur. O halde bu fırsattan da faydalanacağız ve Nur’un en ehemmiyetli parçalarını, gerek neşredeceğimiz dinî mecmuada ve gerekse müstakillen eser halinde neşredeceğiz. Ve bu hususta yeni ve eski yazı mes’elesi hakkında biraz fedakârlıkta bulunacağız.

Bunlar benim âcizane fikirlerimdir. Faaliyet-i Nuriyenin istikbaliyle şiddet-i alâkamın bürhanıdır. Bunları yazmaktan maksadım, yeni kanunların vaziyetinden korkarak vazife-i kudsiyelerimizi terk etmemizin aslâ mevzubahis olmadığını ve ölümden mâada hiçbir maniin bizi kudsî hizmetimizden döndüremiyeceğini ve eskiden daha şiddetli bir sadakatla vazifelerimize devam ahd ü peymanında olduğumuzu, sevgili ve kudsî Üstadımızın mübarek huzurlarına arzetmektir. Âciz şahsiyetim namına bil’asale ve bütün Nur Talebeleri namına Nur’un manevî avukatlığında istihdamım sebebiyle bilvekale bu kudsî ve hâlis ahd ü peymanı, kudsî kumandanımızın huzur-u ulyâlarına arzediyorum.

İstinadgâhımız Allah ve Resulü ve onun ferman-ı kudsîsidir. Hakikat aslâ mağlub olmaz ve edilemez. Fâni varlıklarımız, Allah ve Resulü uğruna ve onun şem’-i mukaddesi yoluna bin defa kurban olsun ve olacaktır. Allah ve Resulüne verdiğimiz ahd ü peymandan bizi hiçbir şey döndüremiyecektir. Eskisinden daha şiddetli bir azm ve imanla ve daha metin bir tesanüd ve sadakatla memur-u Rabbanî etrafında bir hale-i muhabbet ve vefa teşkil edeceğiz. Bir kal’a-i nur ve hakikat olacağız. Büyük kumandanımızın fermanları, yegâne rehber-i hareket ve düstur-u icraatımız olacaktır.

Sırr-ı meşveretin bir tezahürü olarak yukarıda arzettiğim fikirler mazhar-ı kabul olursa ve açık neşir sahasına çıkmamız tasvib ü ferman buyurulursa, bu hususun temini uğrunda bu bîçarenin yedinde hayli maddî mevcudiyet ve servet mevcuddur. Son habbesine kadar Nur’un olmasını ve Nur uğrunda sarfedilmesini iki kardeş müttefikan niyaz ettiğimiz bu gayr-ı menkul servetlerin şimdiye kadar lihikmetin anahtarları ve menafii bizim elimize verilmedi. Bunlardan bir kısmını satmak istediğimiz halde, zaruretle yaşamamıza rağmen bir türlü satamadık. Demek ki servet bizim değil, Nur’undur. İnşâallah Üstadımız da bunu böyle kabul ederlerse ve ihtiyaca göre satılarak Nur’a sarfını ferman ve himmet buyururlarsa, faaliyete geçmemiz için hiçbir mani’ kalmaz. Muhtelif parçalar halinde olan bu emvalden, ihtiyaç nisbetinde satılır.

Ben gece gündüz dualarımda “Yâ Rab! Bana emanet ettiğin bütün serveti ve kardeşimi ve zevcelerimi ve evlâdlarımı hizmet-i kudsiyen ve rıza-yı Akdes’in için hasr u tahsis et ve istihdam et!” diye yalvarıyorum. Kudsî Üstadımın da bu bîçareler için o nev’ nazar-ı şefkatlerini ve o yolda dualarını niyaz ü istirham eylerim. Hele kardeşim Mehmed Emin hakikaten dua-yı müşfikanenize kesb-i istihkak edecek derecede bilhassa bu sefer pek fazla ibraz-ı sadakat etmiştir. Yazdığı mektublarda, mübarek el ve ayaklarınızı öptüğünü size iblağım için mütemadiyen yalvarmaktadır. Faruk, Ârif, Said, Nuri olan dört masum kölenizin ve annelerinin de Nur ordusunda hakikat ve hidayet hizmetinde yer almaları için dua-yı kudsînizi ayrıca ve pederane şefkatim cihetiyle istirham ederim. Merhum peder ve vâlidemi unutmamanızı yalvarırım.

Benim kusurlarıma bakma sevgili Üstadım. Sizi bazı ahvalde ızdıraba sevkettiğim vaki’ oldu. Fakat bütün bunlar, hüsn-ü hizmet aşkımın bir tezahüründen başka bir şey değildir. Sizin âzad kabul etmez bir memlukünüzüm ve daima inşâallah öyle kalacağım. Gerçi Hüsrev ve Tahirî gibi kahramanlar ayarında olmadığımı biliyorum. Ve onlar gibi katıksız ve saf hizmet ruhunu taşıyamadım. Bu, bir nev’ hastalık mahiyetindeki bazı za’flarımdan ileri geliyor. Hâşâ bir nev’ itimadsızlık, daha iyi kavramak, daha vâzıh ve etraflı anlamak için tahkik ve tedkike pek fazla mübtelayım. Risale-i Nur’un desatir-i âliyesini bütün vücuh-u kâinata tatbik etmek ve onların hududsuz ihatasını ve kâinat şümul azametlerini tezahür ettirmek için, kitab-ı kebir-i kâinatın her sahifesini, her satırını tam bir ilmî ehliyetle ve riyazî kat’iyyetle temaşa etmek ve okumak için bütün şuubat-ı ulûm ve fünuna meylim sonsuz bir ibtila halindedir. Huzurunuza arzettiğim yazılar ise, sırf sevgili Üstadımızın tashih veya tasvibini elde etmek maksadına binaendir. Dersim doğru mudur, nereleri hatadır demek içindir. Gerek kaydettiğim bazı ilmî hakikatlar ve gerek bazı tevcihler, hakikata uygun mudur diye sevgili Üstadımdan istifsarda bulunmak için. Arabçaya çok fazla hevesim de sonsuz ilim ve tahkik aşkımdan ileri gelir. Bir çok hakikatları ve fikirleri hiç tereddüd etmeden sevgili Üstadımın pîşgâhına arzetmekliğim ve onların sû’-i edeb olup olmayacağını düşünmemekliğim, sırf açık yürekliliğimin ve safvetimin ve hakikat ve ilim aşkına fart-ı meclubiyetimin bir tezahüründen başka bir şey değildir.

Ne yapalım Sevgili Üstadım, beni de böyle kusurlarımla kabul et. Risale-i Nur câmiası içinde bir de böylesi bulunsun. Belki îcabında bu kabil bir talebenizin de bulunması faidelidir. Benim şahsî hususiyetlerim bana münhasır kalsın. Ben de bu sahada hizmette bulunayım. Fikr-i tahkikten tevellüd edecek füyuzatla, Risale-i Nur’un zerrin sahası daha çok parlasın. Şurası muhakkak ki; bütün dünya sizi inkâr etse, siz de onların inkârlarını tasdikle onlarla beraber olsanız, bu bîçarenin a’zamî bir kuvvet ve metanetle sizi ve davanızı ve temsil ettiğiniz kudsî hakikatı dava ve isbattan ve sizin için kat’î şehadetten feragat etmesine imkân ve ihtimal yoktur. Bu ancak feyz-i tahkikin verdiği bir metanettir. Müdafaalardaki sarsılmaz ve kat’î hakikatlar ve davalar, kuvvetini bütün bu feyz-i tahkikten almıştır.

Bırakınız ben de Nur’un bir muhakkik ve müdakkiki olayım. Benim faaliyet saham da, tefekkürî ve tahkikî olsun. Her büyük kumandanın maiyetinde, fikrî ve tertibî sahayı idare eden bir erkân-ı harbiye dairesi vardır. Kumandanın fermanı dâhilinde, bu fikrî sahanın inkişaflarını hazırlar ve kumandana arzeder. Siz ki, en büyük mana kumandanısınız. Elbette sizin izhar ettiğiniz büyük davalar için bîtaraf bir şahid, ilmî ve tahkikî esaslarla hareket eden bir şahid-i âdil lâzımdır. Fikir ve tedkik sahasında çalışan bir vazifedar lâzımdır. Bütün aczimle beraber bunu bîçareye ifaza ve himmet buyurursanız ümid ederim ki, sizin kudsî himmetinizle Cenab-ı Hak kendisine tevfik ihsan eder.

Benim sırf hüsn-ü niyetle ve hizmet ve maslahat düşüncesiyle ve sırf meşveret ve istîzan maksadıyla yaptığım bazı cür’etkârlıklar size bir tevhiş vermesin. Risale-i Nur’un ve onun kudsî tercümanının ezeliyen ve ebediyen malı olan bu bîçareden, Nur’a hâlisane hizmetten ve kat’î sadakattan ve canla başla gayretten ve a’zamî sekinet ve temkinden ve a’zamî ihtiyat ve tebassurdan başka inşâallah bir şey zuhur etmeyecektir. İnşâallah onda, hakikatı ve nur-u kudsîyi dünya ve uhrâ makasıdına âlet etmek, enaniyet ve hodfüruşluk gibi fazihalar, kudsî üstadının himmetiyle görülmeyecektir. Üstadının duası bu bîçareyi münafî-i ihlas ahvalden ve lüzumsuz ve zararlı ifratkârlıktan inşâallah daima muhafaza edecektir. Bütün varlığını emrinize hasr u tahsis etmiş bu bîçareyi kusurlarıyla kabul ediniz. Za’flarıyla ve manevî hastalıklarıyla seviniz ve onu ihyakâr ve şefkatli nazarınızın âtıfetinden ayırmayınız sevgili Üstadım! Kapınızda her ân dilenci olan bu bîçare Ahmed Feyzi’yi reddetmeyiniz. Bütün kusurlarıyla beraber o sizin öz memlukünüzdür. Tenbelliklerini nazar-ı müsamaha ile görünüz ve affediniz. O size daima nazlanacak ve kovsanız dahi kapınızdan gitmeyecektir.

Hasretle ve hürmetle el ve ayaklarınızdan öperim.

Afyon Medrese-i Yusufiyesi

26 Ramazan-ı Şerif Cumartesi

Bîçare, pür-kusur, pür-ilel, pür-mesaib

Ahmed Feyzi