10. Parça

Hazret-i Gavs'ın keramet-i gavsiyesinde beş satırdan bahsedilmişti.O beşten dördü her biri bir cihette hizb-ül Kur'ân'a işaret ettiğini anlamıştık. Burada yazılan başta تَوَسَّلْ ile başlayan satırdan ise hiçbir işaretini anlamamıştık. Onun için onun altında haşiye olarak bir şey yazılmamıştı. Bu defa odamda ta'lik edilen o levhaya baktım. Birdenbire kalbime ihtar edildi ki, baştaki satırın size aidiyeti var. İlm-i cifrin kaideleriyle size bakıyor. Ne için dikkat etmiyorsun? Ben dikkat ettim, bir şey anlamadım. Tekrar ihtar edildi ki, bu satır birisine emrediyor ve nida ediyor. Her halde bu adamın ismi يَاۤءِ nida ile beraber örfen ve makamen ve kaideten mana cihetinde mevcut bulunmak lazım gelir.

Bundan sonra gelen beyitlerde medar-ı hitab olan مُرِيد kelimesinden murad kim ise, burada dahi o muraddır. Öyle ise تَوَسَّلْ kelimesinden sonra bir isim nida ile murad ve mukadderdir. Hem اَغِيثُكَ deki hitab kime aid olduğu anlaşılmak için nida ile bir isim zikretmek lazım geliyor. Madem her halde bir isim lazımdır, elbette o isme delalet eden bir karine bir emare vardır.

O vakit bir emare aradım. Gördüm ki ahirdeki satırda سَعِيد ismi يَاۤءِ nida ile beraber bu iki yerde murad olduğuna iki delil var.

Birinci delil: Bu beytin dört arkadaşının سَعِيد ismine işaretleridir.

İkinci delil: Hem birinci hem ikinci fıkra dahi aynı bin iki yüz doksan dört (1294) eder ki, müteaddit yerde cenab-ı Gavs'ın işaret-i gaybiyesinden fitne-i ahir zamanın başlangıcı olan tarihi gösteriyor. O tarih ise hem bu isim sahibinin Arabi tarih-i veladetine, hem alem-i İslam'ın başına gelen hadisat-ı elimenin havl ve şiddetin en büyük sebebi olan doksan üç (93) Rus harbinin şiddet-i tarihine tesadüf ediyor. O vakit hem taun ve veba hem kaht ve gala hem Rus'un zulüm ve istilası zamanına tesadüf ediyor. Hazret-i Gavs bu beytinde ve bu kasidesinde fitne-i âhirzamana bakıyor.O fitnenin başlangıcı olan bin iki yüz doksan üç ve dört tarihine تَوَسَّلْ satırının her fıkrası يَا سَعِيد kelimesiyle beraber aynı tarihi gösteriyor. Biri bin iki yüz doksan dört (1294) diğeri bin iki yüz doksan beş (1295) tarihini gösteriyor. O tarih Rumi hesab ile olsa Said'in mebde-i tufuliyetine, eğer arabi tarihiyle olsa veladet zamanına tevafuk ediyor. Eğer fıkra-i ûlâdaki هَوْلْ kelimesindeki tenvin ile ikinci fıkradaki دَهْرًا kelimesinde tenvin nun sayılsalar o vakit her bir fıkra bin üç yüz kırk dört veya beş tarihini gösterecek ki fitne-i âhirzamanın maneviyat cihetinde en elim zamanına ve izn-i İlahi ile sahabe ve himmet ve dua-yı Gavsiyede bulunan Said'in dahi en elim ve en sıkıntılı zaman-ı esaretine tevafuk ediyor. Bu تَوَسَّلْ beytinin işaret-i gaybiyesi çendan zaif ise de öteki dört beytin sarahate yakın işaretleri bunun zaif işaretini takviye ediyor. Çünki gâyet zaif ve incecik iplerin içtimaında koparılmayacak derecede kuvvet bulunduğundan, elbette bir zaif emare kavi işaretlerin işaret ettikleri aynı şeye işaret etse delalet derecesinde bir işarettir denilebilir.

Muhtasar Bir Tahlil: تَوَسَّلْ بِنَا فِى كُلِّ هَوْلٍ وَشِدَّةٍ fıkrası وَشِدَّةٍ lafzındaki ت kelimesinin huruf-ı asliyesinden olmadığından vakf vaktinde kaideten ه ye kalbolduğu cihetle ه, ت sayılır. Baştaki تَوَسَّلْ deki ت ile وَشِدَّةٍ deki ش yedi yüz (700), şeddeli س yüz yirmi (120), فِى deki ف seksen (80), mecmuu dokuz yüz (900), dört ل yüzyirmi(120), ب , ن üç و iki و bir ك bir ى ve bir ا yüz on bir, وَشِدَّةٍ deki şeddeli د sekiz, mecmuu bin yüz otuz dokuz (1139). تَوَسَّلْ kelimesinden evvel veyahut sonra يَا سَعِيد kelimesi yüz elli beş(155) ediyor. Yekünü bin iki yüz doksan dört (1294) eder.

İkinci Fıkra: اَغِيثُكَ فِى اْلاَشْيَاءِ دَهْرًا بِهِمَّتِى fıkrasında اَغِيثُكَ kelimesi hesaba dahil değildir. O kelimedeki ك hitaptan murat Said olduğundan elbette يَا سَعِيد kelimesi mukadderdir. Öyle ise اَغِيثُكَ يَا سَعِيد فِى اْلاَشْيَاءِ دَهْرًا بِهِمَّتِى olur. Aynen evvelki fıkra gibi bin iki yüz doksan beş (1295) eder. Eğer okunmayan hemze-i vasl sayılmazsa bin iki yüz doksan dört (1294) eder. Çünki ش ile ت yedi yüz (700), ر iki yüz (200), ف iki ى ile beraber yüz, oldu bin (1000), müşedded م seksen, ب , د dört ا bir ى ile beraber yirmi, seksen ile yüz edip, evvelki yekün ile bin yüz (1100).. ل otuz, iki ه ile beraber kırk eder. يَا سَعِيد yüz elli beş (155) ile beraber bin iki yüz doksan beş (1295) eder. Eğer sakıt olan hemze-i vasl sayılmazsa bin iki yüz doksan dört(1294) eder. Aynen evvelki fıkra ile tam tevafuk edip her birisi fitne-i âhirzamanın hem başlangıcı tarihine ki bin iki yüz doksan dörttür(1294). Hem tenvin ile beraber o fitnenin en karanlıklı zamanı olan bin üç yüz kırk dört(1344) tarihine ve fitnelerin içinde mahfuziyetle beraber pek çok çalkanan biçare Said'in hem tarih-i veladetine hem işkenceli tarih-i esaretine tevafuk ediyor. Herhalde bu acib tevafuk ittifakî ve tesadüfî bir tevafuk değildir.

Sual: Sen bu zamanın hâdisâtına, fitne-i âhirzaman diyorsun. Halbuki hadîste vârid olmuş ki, âhirzamanda Allah Allah (c.c.) denilmeyecek; sonra kıyamet kopacak.

Elcevap: Evvelâ: Fitne-i âhirzamanın müddeti uzundur; biz bir faslındayız.

تَوَسَّلْ بِنَا فِى كُلِّ هَوْلٍ وَشِدَّةٍ اَغِيثُكَ فِى اْلاَشْيَاۤءِ دَهْرًا بِهِمَّتِى

İlm-i cifirle mânâsı: “Yâ Said! Âhirzamanın fitnelerine yetişip düştüğün zaman, benim dua ve himmetimi kendine vesile ve şefaatçi yap. İnşaallah, senin herşeyinde ve her işinde uzun bir zamanda, yani tufûliyet zamanından, tâ ihtiyarlığın vaktinde işkenceli esaretine kadar, yani bin iki yüz doksan dörtten, tâ bin üç yüz kırk beş, belki altmış dörde, daha ziyade bir zamana kadar Allah’ın izniyle ve kuvvetiyle senin imdadına yetişeceğim.”

Said Nursî