11. Parça

Re'fet, Mustafa, Mustafa, Rüştü, Hafız Halid, Mes'ud, Süleyman, Hüsrev'in Bir Nüktesidir

فَاِنَّكَ مَحْرُوسٌ بِعَيْنِ الْعِنَايَةِ fıkrası, şöyle ki; bu fıkra اِنَّكَ hitabıyla birisiyle konuşuyor. اَغِيثُكَ deki gibi يَا سَعِيدُ burada dahi mukadderdir. Zaten اِنَّكَ altındaki mübarek tevafukta nihâyeti görünen اِنَّكَ , سَعِيدُ de görünmeyen يَا سَعِيدُ i gösteriyor. Şu halde فَاِنَّكَ يَا سَعِيدُ مَحْرُوسٌ بِعَيْنِ الْعِنَايَةِ olur. Eğer şeddeli nun bir nun sayılsa tenvin sayılmazsa bin üç yüz on dört (1314) eder. Eğer şeddeli nun iki nun sayılsa bin üç yüz altmış dört (1364) eder. Demek Said elli senelik müddette inâyete mazhar olacaktır. Evet Said'in bin üç yüz on dörtte Van'da tedrise başlaması ve Avrupa'dan gelen efkar-ı batılaya karşı mücahedesi o tarihte başlıyor. Şimdiye kadar o esas üzerine inâyet feyzi altında bin üç yüz elli ikiye(1352) kadar devam etmiştir. Demek daha on iki sene işarât-ı Gavsiye ile inâyete mazhar olmasını rahmet-i İlahiye'den bekliyoruz. Kendisi bu dünyadan gitse de onun yerinde onun talebeleri ve âsârı o inâyete ila maşaallah mazhar olacağına bir imadır.

İcmalen Bir Tahlil: فَاِنَّكَ de şeddeli nun iki nun sayılsa iki yüz bir (201), مَحْرُوسٌ üç yüz on dört (314), بِعَيْنِ yüz otuz iki (132), الْعِنَايَةِ beş yüz altmış iki (562), اِنَّكَ den sonraki يَا سَعِيدُ lafzı yüz elli beş (155) yekünü bin üç yüz altmış dört(1364) eder. Eğer şeddeli nun bir olsada elli tarh edilse bin üç yüz on dört(1314) kalır.

Cay-ı dikkattir ki; Gavsın bu beş satırında üç yerinde يَا سَعِيدُ lafzıyla sırr-ı gaybisi tezahür ediyor. يَا سَعِيدُ yerini başkası tutmuyor. Demek bu beş satırında dört "Said" ismi tasrih edilmiş hükmündedir. Medar-ı hayrettir ki; Şeyh bu beş satırında sekiz on defa şu zamanımızı ve Said'in başına gelen en mühim hadisatın aynı tarihini gösteriyor.

وَكُنْ قَادِرِىَّ الْوَقْتِ للهِ şu fıkrada olan وَكُنْ hitaptır. Birisine hitap ediyor. Her halde sair fıkraların işarâtıyla وَكُنْ يَا مُرِيدِى veyahut وَكُنْ يَا سَعِيدُ كُرْدِى veyahut كُنْ يَا نُورْسِى manasında ve takdirinde olacak çünki bu üç isim üç fıkrada ikisi sarahaten birisi zımnen murad olduğundan buradaki emirde de onlardan birisi her halde mukadderdir. Belki üçü de beraber murad olabilir. İşte şu fitne-i âhirzamanın üç ehemmiyetli tarihlerine ve şu biçare Said'in en mühim üç hadise-i hayatiyesinin tarihlerine bu üç isimle beraber şu fıkra tam tevefuk ediyor. Şöyle ki:

وَكُنْ يَا مُرِيدِى قَادِرِىَّ الْوَقْتِ ِللهِ fıkrasında müşeddet ل iki ل sayılmak cihetiyle tam bin üç yüz dokuz (1309) tarihine tevafuk ediyor ki, o tarih bu asr-ı acibin mebde-i başlangıcı, hem hizmet-i Kur'ân'iye için yaşayan Said'in dahi on sene medrese usulunce okunan ulumu üç dört ayda harika bir surette tahsil ettiği bir tarihtir. Elhâsıl: كُنْ emrinden sonra nida ile bir isim manen var. Hem bu üç ismin bu üç tarihe tevafuku kat'iyen tesadüf olamaz. Hem onların yerinde başka bir isim bulunmasına hiçbir münasebet, hiçbir emare, hiçbir netice görünmüyor, veyahut görmüyoruz. Demek kasdi bir tevfiktir. Hem sair fıkralarda bulunan on beş işaretle teeyyüd eden bir işaret-i gaybiyedir. Hem de Said'in en sıkıntılı ve işkenceli olan şimdiki bu musibet zamanında Gavs'ın bu işaret-i gaybiyesinin zuhuru ve anlaşılması kudsi ve en mühim bir tesellidir.

وَكُنْ يَا سَعِيدُ كُرْدِى قَادِرِىَّ الْوَقْتِ fıkrası cifr ve ebced hesabıyla tam bin üç yüz yirmi yedi (1327) tarih-i meşhuresine ve o inkılab-ı azimeye ve Said'in mebde-i mücahedesine tevafuk ettiği gibi يَا نُورْسىِ قَادِرِىَّ الْوَقْتِ لِلَّهِ de müşedded ل bir sayılmak şartıyla şu bin üç yüz elli bir (1351) tarih-i acibesine Said'in bir cihette münteha-i mücahedesine işaret ediyor.

Bu surette لِلَّهِ kelimesi işaret eder ki:inşaallah bidâyette olduğu gibi vakit ve zamana uymak değil, belki lillah için mücahede edecek ve ediyor. Hem keramet-i Gavsiye işaretleri ve bu işaret-i gaybiyesi aynı bu musibetli tarihte ve en sıkıntılı bir zamanda anlaşılması ve intişar etmesi büyük bir lütf-ı İlahidir ve Kur'ân hizmetkarlarına kuvvetli ve kati bir tesellidir. Yoksa bu çok sıkıntılı musibet ise çekilir belalardan değildir. Tam Gavs-ı Azam kendi müridinin ve o müridin arkadaşlarının imdadına bu suretle yetişip teselli etti.

اَلْحَمْدُ لِلهِ هذَا مِنْ فَضْلِ رَبِّى

Abdullah, Mustafa, Mustafa,

Rüştü, Hüsrev, Refet,

Mustafa Çavuş, Abdullah Çavuş,

daimi hizmetkarı Süleyman.