Mektup 46: Halil İbrahim’in manzumesi

Halil İbrahim’in manzumesidir.

Zerremizi fart-ı şefkatinle şems-i envârına düşürdün,

Cehlimizle enaniyetimizi diyâr-ı irfanına düşürdün.

Mâden-i nühasımızı pota-i Furkana düşürdün,

Hayfâ ki, o potada zünnar-ı inkârımızı düşürdün.

Sarây-ı Kâbe-i ulyâya erip tûl-ü emelimizi düşürdün,

Makam-ı nur-u tevhîde varıp hâb-ı hayâlimizi düşürdün.

Haremgâh-ı İlâhîde süveyda hücresine yükümüzü düşürdün,

Heyet-i suretinin derunundaki mânâya gönlümüzü düşürdün.

Tâ ezel sabahında vahdet nağmesini işittin,

Leylâ-yı zaman, Kays ile bir demde görüştün,

Dost ikliminin lâlesinin bağlarına eriştin,

Olmasaydın ey Risale-i Nur bize sen armağan;

Câh-ı mâsiva, nefs-i tâğutla bel’ ederdi bizi heman.

Dalâletten geçemez, küfür benliğinde kalırdık üryan,

Hamden lillâh, katremizi bahr-i envârına düşürdün.

Gül vechindeki Lâhut benini şerh ve beyan eylesem.

Nur-u Hudâ, mü’mine hedâ, dalâlete seyf-i hemta mı desem,

Zülfikar ve Asâ-yı Mûsâ ile münkirleri girdaba düşürdün.

Âşina-yı bezm-i Haktır Risale-i Nur talebeleri,

Nur-u Yezdan, feyz-i Kur’ân’dır cümlesinin rehberi.

Bu âciz nâtüvan onların bir hakir kemteri,

Halil İbrahim’e “hâk-i der-i Âl-i Abâ” tam düşürdün.

Duanıza çok muhtaç günahkâr kardeşiniz

Hâk-i der-i Âl-i Abâ