A child who dies before puberty will remain an adorable child forever in Paradise | The 17th Letter (1)

Sevgili dostlarım, 32. sözdeyiz, 3. mevkıf, 2. mepas, hatırlayacaksınız, Allah namına Allah hesabına manaya harfiyle nasıl sevebileceğimizi Bediüzzaman Hazretleri bize talim ettiriyordu sevdiğimiz şeyleri.

En son anne baba hukuku konusuna girmiş, anne babamızı Allah hesabına nasıl severiz, bunu derinlemesine mütala etmeye çalışmıştık.

Bugün ki bu haftaki konumuz evlat sevgisi, evlat sevgisinin Allah hesabına, Allah namına oluşu nasıl temin edilecek meselesi.

Üstadım şöyle ifade ediyor meseleyi, diyor ki evlatlarını peder ve valideler Allah'ın rahim ve kerim esmalarına istinad ederek sevecekler.

Rahmanül Kerim'in hediyeleri olduğunu düşünecekler. Evlatlar hediye-i ilahiye, rahmet hediyeleri olarak kabul edilip sevilecek ve keman-i şefkat ve merhametle sevilecekler.

Evlat iklimi, evladın terbiye iklimi merhamet ve şefkat iklimi olduğu için doğrudan doğruya Cenab-ı Hakk'ın rahim ve kerim esma ilahiyelerine dayandırılarak evlatların sevilmesi gerekiyor.

Ve asla unutulmaması gerekiyor ki o evlatlar bize Cenab-ı Hakk'ın rahmet hediyeleridir. Onları sevmek değil sadece bir de muhafaza etmek sorumluluğumuz var.

Yine Cenab-ı Hakk'a ait bir Cenab-ı Hakk'ın emaneti olarak onları sevmek ve himaye etmek, onun namına Cenab-ı Hakk'ın namına onları sevmek ve himaye etmek sorumluluğumuz var.

Eğer böyle sevebiliyorsak bu muhabbet Cenab-ı Hakk'ın hesabına geçiyor ama Üstad bize bu bahsini çağrısında hep bunu test etmenin yani muhabbetimizi, şefkatimizi test etmenin yöntemlerini de söylüyordu.

Çocuklarımıza duyduğumuz şefkatin gerçekten Allah namına olup olmadığını test etmenin bir ölçüsü var. O da onların vefatlarında sabır ve şükür halinde olabilmek, meyhusane feryat etmemek yani Allah'ın rahmetinden ümit kesercesine feryat etmemek,

Cenab-ı Hakk'ın hükmüne rızalıkla mukabele etmek, şöyle diye düşünmek Halikım'ın benim nezaretime verdiği sevimli bir mahluk idi, onun mahluku idi, onun memduki idi yani onun mülkündeydi.

Şimdi Cenab-ı Hakk'ın hikmete öyle iktiza etti, benden aldı, daha iyi bir yere götürdü. Benim o memlukta bir zahiri hissem varsa hakiki bin hisse onun Halik'ine aittir. El hükmü lillah deyip teslim olmaktır.

Hem dost ve ahbab ise dost ve ahbaplarımız da bu konuda bize destek olmalarıdır. Bize sabır ve sükun tavsiye etmeleridir.

Burada tam bu noktada Cenab-ı Hakk'ın evlatlarımızı aldığında, evlatlarımız vefat ettiğinde nasıl bir sabır ve tevekkül göstereceğiz, meyhusane nasıl feryat etmeyeceğiz, nasıl şükürle mukabele edeceğiz bunu Bediüzzaman Hazretleri 17. mektupta tavsil ediyor.

Meşhur bir risaledir hepiniz bilirsiniz, çocuk taziyenamesi. Bu taziyenameyi ben çok önemsiyorum çünkü zannediyorum şu dünya hayatında insanın başına gelecek en büyük musibetlerden bir tanesidir evladı ölümü.

Özellikle buluğ çağına girmeden önce vefat eden çocuklar, bunlar çok kalbe ağlatan insanın yüz gözü olsa yüz gözle onu ağlattıran elemler, özellikle de o çocuklar birer mazlum olarak, zulme uğramış olarak, birer mağdur olarak vefat ediyorlarsa

sadece bizim değil bütün vicdan, ehli vicdanın da kalbini ağlattıran bir mahiyete bürünüyor. Dolayısıyla bizim çocukların ölümü konusunda kalplerimizin teselli ihtiyacı var.

Sadece kendi çocuklarımızın ölümü değil tüm çocukların, savaşlarda ölen çocukların, açlıktan ölen çocukların, hicret yollarında ölen çocukların, bizim kalbimizde açtığı yaraları tedavi edecek bir merheme ihtiyacımız var.

Bediüzzaman Hazretleri 17. mektubu bir çocuk tazi yanamesi olarak böyle bir merhem mahiyetinde yazıyor. Sadece aslında çocuklar için değil mağdur mazlum olarak ölen insanların huzuru ilahide nasıl muamele göreceklerine ilişkin bize fikir veren bir bahis bu.

Bizim yolumuz aç, fakir, şefkat, tefekkür yolu biliyorsunuz Risale-i Nur yolu. Şefkatin ne kadar yara sarıcı, ne kadar insanı teselli edici bir mahiyeti olduğunu çocuk tazi yanamesinde de bir biz mütala edebiliyoruz.

Çocuk tazi yanamesi sevgili dostlarım aslında Bediüzzaman Hazretleri'nin perspektifinin yani eşya ve hadiselere, musibetlere nazarının nasıl bir rahmet nazarı olduğunu, nasıl bir şefkat nazarı olduğunu göstermesi açısından da çok önemli bir bahis.

Bediüzzaman Hazretleri bu bahsi bir talebesinin kablal bulu yani bulu çağına ermeden evvel vefat eden sabi bir çocuğunun onun açtığı kalbinde açtığı yarayı teselli etmek için ona mektup olarak yazıyor bu Risale-i.

Ve aslında bu Risale bir ayeti kerimenin de tefsiri mahiyetinde kaleme alınıyor bu mektup, bu hakikatli bir mektup. Hafız Halid Efendi'ye yazılıyor.

Fakat bu Risale-i Nur'un bütün meselelerinde olduğu gibi bu bahiste de aslında bu mektubun muhatabı biziz.

Yani birinci dereceden muhatapları evlatları ölmüş olan ebeveynler, ikinci dereceden muhatapları da etrafımızda bebek ölümlerine şahitlik ediyor olmanın, şu yeryüzündeki bütün lezzetleri acılaştıran,

her yüzünde olmayı yaşanmaz hale getiren ıstırapları karşısındaki bütün bir beşeriyeti yani ehl-i vicdan olan herkes bu Risale'nin muhatabı ve tefsir ettiği Bediüzzaman Hazretleri'nin ayeti kerime de

İsra suresi 44. ayeti kerime, önce biliyorsunuz bu ayeti kerimeyi üstad çokça kullanır.

ve in minçe in ila yusebihu bihamdi yani her şeyi Cenab-ı Hakkı tesbih eder, tazim eder, Cenab-ı Hakkı tesbih ve tazim etmeyen hiçbir şey yoktur.

Ondan sonra üstadım asıl meseleye yani Bakara suresinin 155 ve 156. ayeti kerimelerine giriş yapıyor.

Ayeti kerimelerde diyor ki Cenab-ı Hakk sen sabredenleri müjdele.

Ayeti kerime biliyorsunuz Kur'an-ı Kerim'in en çok tekrar edilen ayetlerindendir.

Ve beşiril sabirin, sabredenleri müjdele, bu sabredenleri müjdele ayeti kerimesi sabrin faziletini ifade etmesi noktasında çok önemlidir.

Çünkü hayatı şu dünya hayatını biz sabırla, sökünle tamamlamaya ve geçirmeye çalışıyoruz.

Ama ayeti kerimenin devamında Cenab-ı Hak buyuruyor ki sabırlılar o kimselerdir ki başlarına musibet geldiğinde biz Allah'a aitiz ve vakti geldiğinde elbette ona döneceğiz derler.

Şimdi Cenab-ı Hak sabredenleri müjdele deyip bırakmıyor, bir de kimdir o sabredenler ayeti kerimede bunu tanımlıyor.

Onlar o kimseler ki başlarına bir musibet geldiğinde.

Şimdi ayet böyle başlıyorsa o zaman aslında biz sabrı başımıza gelen musibetle sınıyoruz.

Musibet karşısındaki tavrımız bizim sabır, sabır ilk sadmededir diyordu Peygamber Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem.

Yani musibet bize ilk tosladığında nasıl bir tavır sergiliyoruz o noktada ortaya çıkıyor bizim ne kadar sabırlı olduğumuz ya da sabırlı olmadığımız.

Sonra da diyor ki Cenab-ı Hak onlar başlarına bir musibet geldiğinde şöyle derler biz Allah'a aitiz ve vakti geldiğinde elbette ona döneceğiz.

Allah'a aitsek biz tasarrufatı Allah'a vermekle mükellefiz, ona döneceksek biz vakti geldiğinde Allah'a döneceksek bizi Cenab-ı Hakk'a davet eden bela ve musibetler karşısında da tavrımız sabırla mukabele etmek olmalıdır.

Şimdi sabırdan giriş yaptık bu bahiste çocuk taziyenamesi de doğrudan doğruya musibetin en şiddetli bize tosladığı bir mesele olduğu için sabra en ziyade ihtiyacımız olan bir mesele.

Kardeşim çocuğunun vefatı beni çok müteessir etti hepimizin, sevdiklerimizin, çocuklarının vefatı ya da kim olursa olsun yani yeryüzünde mesela zalimlerin öldüğünü duymak bize en fazla ibret verir.

Susar ve seyrederiz bir zalimin öldüğünü duyduğumuzda ama bir çocuk mazlumiyet karinesiyle, mahsumiyet karinesiyle yeryüzünde var olduğu için bir çocuğun mücrim olabileceği, zalim olabileceği gibi bir ihtimal söz konusu olmadığı için bir çocuğun ölümü bütün kalpleri hayattar olan, hala diri olan bir et parçasına dönüşmemiş olan bütün kalpleri müteessir eder.

Dolayısıyla üstadım mektubunda çocuğunun vefatı beni çok müteessir etti diyor ve el hükmü lillah tavsiyesinde bulunuyor.

Yani hüküm Allah'a aittir demek. El hükmü lillah yani kazaya rıza, kadere teslim İslamiyetin bir şiarıdır.

Başımıza ne gelirse gelsin, ölüm gelsin, musibet gelsin, bela gelsin, hastalık gelsin ne gelirse gelsin el hükmü lillah hükmün Allah'a ait olduğunu bilmek ancak bizi kazaya rıza, kadere teslim noktasına çekebilir.

Yoksa insan isyanlardan, şikayetlerden kendini kurtaramaz. Bir istikamet bulabilmek için kazaya rıza, kadere teslim yani İslam'ın şiarında, sırata müstakimde durabilmek gerekiyor.

Bu da el hükmü lillah kaidesine istinad ediyor. Cenab-ı Hak sizlere sabrı cemil versin, merhumu da size zahire-i ahiret ve şefaatçi yapsın.

Size ve sizin gibi müttaki müminlere büyük bir müjde ve hakiki bir teselli gösterecek beş noktayı beyan ederiz diyor üstadım.

Şimdi üstadım kendi taziyesini ifade ediyor. Sabrı cemil biliyorsunuz Cenab-ı Hak'tan gelen musibetler karşısında, belalar karşısında güzel bir sabır gösterebilmek.

Yani hükmün Allah'tan geldiğinin idraki içerisinde şikayetsiz bir ızdırap sergileyebilmek, üzülmemek değil, kederlenmemek değil sabrı cemil.

Sabrı cemil örneği çok önemlidir Kur'an-ı Kerim'de. Yakup Aleyhisselam'ın sabrıdır. Ben hüznümü sana şikayet ediyorum demişti ya hüzünler kulübesinde Hazreti Yakup.

Hazreti Yusuf Aleyhisselam'ın ayrılığı ondan koparılmış olması daha sonra Hazreti Bünyamin'in götürülüp de geri gelmemesi Mısır'dan Yakup Aleyhisselam'ı diğer çocuklarının akıbeti konusunda da hüzünlere gark etmiş.

Gözleri kör olacak kadar ağlamış ve bir hüzünler kulübesine Külbe-i Ahsan diyoruz ona çekilmişti ve orada Allah'a kendi hüznünü şikayet ederken ben hüznümü ve kederimi sana şikayet ediyorum demişti.

Bu dua Kur'an-ı Kerim'de zikredilen bir dua. Şimdi hüznümü ve kederimi Allah'a şikayet ediyorum demek işte tam bu bir sabrı cemil.

Yani Allah'tan şikayet etmek değil, Allah'a şikayet etmek. Hüzünlenmemek, kederlenmemek değil. Hüzünlenmek, kederlenmek ama o hüznü bir kaderden şikayete, kazaya karşı bir isyana dönüştürmemek.

O hüznü mecraına akıtabilmek, bir duaya dönüştürebilmek ve Allah'la kendi aramızdaki bir kurbiyete dönüştürebilmek ve Rabbim ben hüzünlerimi ve kederlerimi sana şikayet ediyorum.

Senin kazandan, senin kaderinden şikayet etmiyorum diyebilmek sabrı cemil. İşte biz de sevgili dostlarım aslında biliyorsunuz bütün vefatlar karşısında dileğimiz öncelikli olarak yaşayanlara sabrı cemildir.

Sadece ölenin yakın akrabalarına değil o ölümden etkilenen, müteessir olan herkese karşı dilenmesi gereken, dilek verilmesi gereken teselli sabrı cemildir.

Üstadım size sabrı cemil versin dedikten sonra merhumu da size zahireyi ahiret ve şefaatçi yapsın diye buyuruyor.

Çünkü biliyorsunuz aslında bebek ölümleri bir anne ve babanın evladından bu kadar beklenmedik bir zaman dilimi içerisinde, bu kadar koparılarak evladından ayrılmışlığı,

onun üzerinde ne kadar büyük bir musibetse bunun mükafatının da bu kadar büyük olduğunun vurgusunu yapıyor Bediüzzaman Hazretleri.

Ahirette anne ve babasına şefaatçi yapıyor Cenab-ı Hak o evladı böyle bir ihtimal, böyle bir rahmet tecellisi var hem de onu ahiret zahiresi haline getiriyor.

Adeta bir ahiret zenginliğiyle beraber, ahiret mülküyle beraber, ahiret kazancıyla beraber insanlar ahirete intikal ediyorlar.

Size ve sizin gibi müttaki müminlere bu müjdeler teselli verir diyor Bediüzzaman Hazretleri.

Bu müjdeleri de kendisi beş noktada bizim için tavsiye ediyor.

İşte biz bu beş noktanın üzerinde duracağız. İlki Kur'an-ı Kerim'de bu sabır ayeti kerimesini çocuk ölümleriyle birleştiren başka bir ayeti kerime var.

Ayeti kerimesi ebediliğe erdirilmiş çocuklar, ebediliğe erdirilmiş çocuklar yani sonsuza kadar cennette çocuk olarak kalacaklar ayeti kerimesi.

Bu ayeti kerimesinin sır ve meali şudur ki diyor Bediüzzaman Hazretleri, müminlerin buluğa ermeden evvel vefat eden evlatları cennette ebedi, sevimli, cennete layık bir surette daimi kalacaklardır.

Bakın cennette buluğ çağına ermeden vefat eden çocuklar ebedi olarak çocuk olarak kalıyorlar.

Vildanun Muhalledun ayeti kerimesi buna işaret ediyor.

Cennete layık bir surette sevimli, cennet çocukları olarak kalıyorlar.

Cennete giden peder ve validelerinin kucaklarında da onlar için ebedi bir sürura, sevince sebebiyet veriyorlar.

Biliyorsunuz cennet tenasül yeri olmadığı için yani nesil orada devam etmeyeceği için buluğ çağına ermeden vefat eden çocuklar cennet çocukları olarak orada sürur sebebi anne ve babalara evlat sevgisini tattıracak, çocuk sevmek, evlat okşamak gibi çok latif bir zevki, çok latif bir zevk, lezzeti ebeveynlerine tattıracak olan çocuklar oluyorlar.

Ve her bir lezzetli şeyin cennette bulunduğunda bir hatırası.

Çünkü evlat sevmek dünyanın en büyük lezzetlerinden bir tanesi.

İnsanın sonsuza açan cennet lezzetlerinin ne olduğunu dünyadayken insana duyuran bir lezzet evlat sevgisi.

İşte bazıları cennet tenasül yeri olmadığı için bazı alimler böyle hükmetmişler.

Evlat muhabbeti ve okşaması orada yoktur demişler.

Üstad Bediüzzaman Hazretleri bu hükme katılmıyor.

Bu hükmün yanlış bir hüküm olduğunu düşünüyor.

Bu hakikat değil diyor.

Dünyada on senelik kısa bir zamanda bu elemlerle karışık olan evlat sevgisine ve evlat okşamasına karşılık

Cenab-ı Hak çok saf, çok elemsiz, milyonlar sene ebedi evlat sevgisini orada size kazandıracak diyor.

Yani evladımız yaşasa biz o ergen olasıya kadar yani iradi sorumluluğunu elde edesiye kadar geçecek

o çocuk sevmek, evlat sevmek, okşamak lezzetini elimizden kaçırmış oluyoruz.

Cenab-ı Hak bizi bundan mahrum bırakıyor.

Ama buna karşılık Cenab-ı Hak bize ebedi bir surette milyonlar sene saadetli çocuk okşamak, çocuk sevmek,

onları bağrımıza basmak lezzetini kazandırıyor.

Dolayısıyla da Vildan'ın Muhalledun ayeti kerimesini sabır ayeti kerimeleriyle birleştirdiğimizde

biz Cenab-ı Hakkın rahmet hediyeleri olan o çocukların Cenab-ı Hak tarafından alınması,

nasıl kendi yanına alınması karşısında bizim nasıl bir tavır sergilememiz gerektiğini öğreniyor, talim ediyor

ve çocuk ölümleri karşısında sabrı cemil gösterebilecek bir manevi terbiyeden geçmiş oluyoruz.

Önümüzdeki derste kaldığımız yerden devam edeceğiz inşallah.