A child who passes away goes to Paradise and becomes both an intercessor and an everlasting child to their parents | The 17th Letter (3)

Sevgili dostlarım, 17. mektubun 5. noktasında kalmıştık.

Hatırlayacaksınız konumuz çocuk taziyenamesiydi.

Bediüzzaman Hazretleri'nin evlatları vefat etmiş anne ve babalarına çok tesirli,

tiryak mahiyetindeki devalarını, merhemlerini konuşmuştuk 4 nokta halinde.

5. nokta meseleyi genel mahiyetiyle ele alıyor ve bize yine şefkate ilişkin,

üstadımın yolu şefkat yolu olduğu için meseleyi bağladığı temel dayanak,

bizim yolculuğumuzun temel esası olan şefkat oluyor.

Üstadın meseleyi burada bağlayacak şefkat bahsinde ve diyor ki 5. noktada

rahmeti ilahiyenin en latif, en güzel, en hoş, en şirin cilvelerinden bir tanesi şefkattir ve şefkat bir iksiri nuranidir diyor.

Bu cümleyi çok seviyorum. Şefkat bir iksiri nurani.

Öyle bir iksir ki, öyle nurani bir iksir ki rahmeti ilahiyenin en latif, en güzel, en hoş, en şirin cilvelerinden bir tanesi şefkat.

Böyle olduğu için yani bir iksir olduğu için şefkat aşktan daha keskindir diyor Bediüzzaman Hazretleri.

Keskinliğin manası da şu çabuk Cenab-ı Hakk'a vasıl eder.

Biliyorsunuz aşk-ı mecazi, aşk-ı dünyevi de çok müşkilatlar vardır.

Aşk-ı hakikeye inkılab ettirebilmek için bunu 8. mektup bağlamında mütala etmiştik.

Aşk-ı mecaziyi, aşk-ı dünyeviyi, aşk-ı hakikeye dönüştürebilmek için insanın çok yollardan geçmesi,

çok engelleri aşması, çok tıkanıklıkları aşabilmesi gerekiyor.

Oysa şefkat o kadar keskin ki doğrudan doğruya Cenab-ı Hakk'a insanı vasıl ediyor.

Vusule vesile oluyor şefkat.

Ve Cenab-ı Hakk'ı bulmanın çok keskin bir sebebi haline geliyor.

Öyle de şefkat fakat müşkilatsız, daha kısa, daha safi bir tarza Cenab-ı Hakk'a insanı rapt eder diyor.

Aşk-ı mecaziye kıyas ederek Bediüzzaman Hazretleri.

Gerek peder gerek valide veledini bütün dünya gibi severler,

veledi elinden alındığı vakit eğer bahtiyar ise hakiki ehli iman ise dünyadan yüzlerini çevirirler.

Şimdi tam meselenin kilit noktası bu.

Şefkat bu kadar keskin ve Allah'a ulaştıran bir iksir ya,

insanın kalbine bu şefkati evladı vermek suretiyle Cenab-ı Hak yerleştiriyor.

Bu duyguyu, bu keskin duyguyu yerleştiriyor.

Ve bu şefkat duygusu sayesinde anne ve babalar evlatlarını bir dünya gibi seviyorlar.

Hani benim dünyam o diyor ya insanlar.

Bir dünya gibi seviyorlar, bütün dünyayı sever gibi kendi evlatlarını seviyorlar.

Cenab-ı Hak da emanetini onlardan alırsa, alınca insanlar dünyaya küsüyorlar,

yüzlerini ahiret hayatına çeviriyorlar.

Eğer bahtiyarlarsa böyle yapıyorlar, yani eğer dünyaya değil de Allah'a küsüyorlarsa

bu onları rahmetten koparıyor ve uzaklaştırıyor.

Eğer Allah'a değil dünyaya küsüyorlarsa bu onların yüzlerini ahiret hayatına çeviriyor.

Öyle olunca da münevimi hakikiyi buluyorlar.

Çok görmüşsünüzdür siz de hayatınızda evlatlarını kaybeden nice anne ve babalar

hayatlarını dünyevilikten uhreviliğe çevirmişlerdir.

Yüzlerini, Allah'ı bulmuşlardır.

O vakitten sonra ibadet etmeye başlamışlar, namaz kılmaya başlamışlar.

O vakitten sonra hacca gitmişlerdir.

Yani o acı dünyanın yüzünü, dünyanın çirkin yüzünü onlara gösterdiği için

artık dünyayla evladı ölmüş bir anne babayı artık dünyayla teselli edemezsiniz siz.

Dolayısıyla da onların hakikate yüzlerini çevirmelerine vesile oluyor bu.

Der ki, o anne ve baba der ki dünya madem fanidir, değmiyor alakayı kalbe.

İşte bu da bizim motto cümlemiz sevgili dostlarım.

Zannediyorum yaşadığımız zamanın içerisinde bu cümleyi bize söylettirecek çok hadiseler cereyan ediyor.

Çok musibetler, çok acılar yüzümüzü şu dünya hayatından ahiret hayatına çeviriyor

ve biz hep aynı cümleyi tekrar etmek durumunda kalıyoruz.

Cümlemiz şu, dünya madem fanidir, değmiyor alakayı kalbe.

Veledi nereye gitmişse oraya karşı bir alaka peyda eder, büyük manevi bir hal kazanır.

Tam mesele bu, evladımız nereye gittiyse biz de oraya gitmek isteriz.

Üstadım diyor ki Bediüzzaman Hazretleri senin diyor %99 ahbabını, sevdiklerin

buradan kalksa İstanbul'a gitse, buradan kalksa Amerika'ya gitse

sen de onların peşinden oraya gitmek istersin.

%99 ahbabını orada bulmak istersin.

Şimdi insanın evladı canından bir parça ciğer paresi ahiret alemine intikal etmişse

sen de oraya gitmek istersin.

Gidip de evladını bulmak, onu tekrar bağrına basmak, tekrar gözlerinden öpmek istersin.

Bu da senin ahiret hayatına karşı alaka peyda etmene sebebiyet verir.

Yüzünü ebedi aleme, vuslat alemine çevirir.

Eğer ehli gaflet ve dalalet, şu beş hakikati saadet ve müjdeden mahrumdurlar.

Şimdi belki bizim ehli gaflet ve dalalet için en çok üzülmemizi gerektirecek mesele bu.

Çünkü kendilerini mahrum bırakıyorlar.

Yani ehli gaflet birisi evladı vefat ettiği zaman dünyaya küsüyor.

Dünyaya küsüyor ama tam bir meyusiyet içinde.

Yani yeise düşerek, karamsarlığa düşerek dünyaya küsüyor.

Hayatını devam ettiremez hale geliyor.

Yüzünü çevirebileceği başka bir alem olmadığı için o karanlıkların içerisinde bocalayıp kalıyor.

Ehli gaflet ve dalalet şu beş hakikatteki saadet ve müjdeleri bilmediği için onlardan mahrum kalıyorlar.

Neyse sevgili dostlarım bizim bu müjdeleri, bu saadetleri insanlara duyurmak gibi, hissettirmek gibi bir mesuliyetimiz de var.

Onların hali ne kadar elemli olduğunu şununla kıyas ediniz ki,

bir ihtiyar hanım gayet sevdiği sevimli bir tek çocuğunu ölüm döşeğinde görüyor.

Sekeratta görüyor.

Şimdi kendisi ihtiyar, ölüm döşeğinde ölmek üzere olan bir çocuğunu görüyor.

Dünyada tevehümü ebediyet hükmünce yani kendisi gaflet ehli olduğu için ihtiyar da olsa kendi ölümüne hükmetmiyor.

Kendine ebedi bir varlık vehmi veriyor.

Gaflet ve dalaletin neticesinde ölümü de bir adam olarak görüyor.

Yani bir yokluk olarak görüyor.

Onu ebedi bir firak olarak tasavvur ediyor.

Ebedi bir ayrılık, vuslatı olmayan bir ayrılık zannediyor ölümü.

Öyle olunca şöyle düşünüyor bakın.

Evladını yumuşak döşeğinde yatmak yerine toprakta yatacak zannediyor.

Şimdi bu anne kalbine verdiği elemi düşünün.

Sıcak yatağında yatmak yerine kendi evladını karanlık ve soğuk toprakta yatacak zannediyor o anne.

Ve bununla elemleniyor.

Bu ona gaflet ve dalaleti ona ölüm hadisesini böyle gösteriyor.

Erham-ı Rahim'in cennet ve rahmetini, cennet-i rahmetini, firdevs-i nimetini düşünemediği için meyusane bir hüzün ve elem çekiyor.

Siz hadiseyi buna kıyas edebilirsiniz diyor.

Onu yeislerin içerisine atacak, karamsarlıkların içerisinde boğacak elemler çekmeye başlıyor bu valide.

Fakat vesile-i saadeti darein olan iman ve islamiyet.

İman ve islamiyet ise iki cihan saadetinin vesilesi olarak mümine şöyle diyor.

Diyor ki şu sekeratta olan çocuğun yani senin ölüm döşeğinde olan çocuğun Halik-ı Rahim'i ona bu fani dünyadan çıkartıp onu cennetine gönderecek.

Ona bu fani dünyaya bedel ebedi bir cennet nasip edecek.

Hem sana şefaatçi edecek onu hem de ebedi bir evlat yapacak.

Yani Vildan-ı Muhalledun ayeti kerimesi hükmünce cennette çocuk sevme lezzetini onunla duyuracak sana.

Cennet tenasül yeri olmadığı için orada nesil devam etmeyecek.

Fakat Blue çağından önce vefat etmiş olan bütün çocuklar cennette çocuk sevme lezzetini, çocuk okşama lezzetini sana ebedi bir surette duyuracaklar.

Dolayısıyla da Cenab-ı Hak sana onu hem şefaatçi yapmak istiyor.

Yani seni de günahlardan arındıracak, seni de cennete dahil edecek bir vesileye dönüştürmek istiyor evladını.

Hem de ebedi bir surette cennette onu sana çocuk sevme, çocuk okşama lezzetini tatmin edebilmen için vermek istiyor.

Şimdi dolayısıyla o çocuğunu sen ölüm döşeğinde bile görsen bu müfarakat senin için geçicidir.

Yani bu firkat, bu ayrılık senin için geçicidir.

Cenab-ı Hak sana teselli veriyor ve merak etme kulum diyor.

El hükmü lillah bu dersin netice cümlesi de bu.

El hükmü lillah, hüküm Allah'a ait.

El hükmü lillah dediğimiz her noktada kazaya rıza, kadere teslimle mukabele etmiş oluyoruz.

El hükmü lillah, inna lillahi ve illa ileyhi raciun de, sabret.

Yani Allah'tan geldik, O'na aidiz ve O'na döneceğiz.

Hüküm de O'na aittir de ve Allah'ın hükmüne karşı sabırla mukabele et.

Bu cümle yani el hükmü lillah, inna lillahi ve illa ileyhi raciun cümlesi,

ayeti kerimesi bizim bütün ölümler karşısında, bütün müfarakatlar yani bütün ayrılıklar karşısında

kalbimizi teselli eden ayeti kerime.

Bu ayeti kerime ölümün merhemi olarak firak yaralarına,

yani ayrılık yaralarına sürülmesi gereken bir ayeti kerime.

Ondan geldik ve O'na döneceğiz.

Bu ayeti kerimeyi biz bütün ölümler, yani hayatımız boyunca şahit kılındığımız bütün ölümler karşısında

tekrar ede ede ede, kendi ölümlü olduğumuzun, kendi ölümlülüğümüzün, faniliğimizin idrakini de

bu ayeti kerimenin içerisine yerleştiriyor ve Allah'a takdim ediyoruz.

Bu ayeti kerimenin içerisine yerleştiriyor ve tesbihe dönüştürüyoruz.

En yakınlarımızın ölümü karşısında bile ondan geldiğimizin, O'na döneceğimizin idraki içerisinde

el hükmü lillah bu surette diyebiliyoruz.

Cenab-ı Hak cümlemizi kazaya, rıza, kadere, teslim mertebesine, iman mertebesine, tahkiki, iman mertebesine ilsal eylesin.

Bahsin içerisinde geçtiği insanda tevehüm ve ebediyet duygusu var.

Yani ebedi olarak dünyada kalacağının zannı var insanoğlunda.

Bu zannı da ortadan kaldıran, bu zannı kıran, ölümlü olduğunu insana hatırlatan bir ayeti kerime.

Ondan geldik ve elbette O'na döneceğiz ayeti kerimesi Bakara suresi 156. ayeti kerime.

Rabbimiz bizi el hükmü lillah ufkunda kadere rıza gösterebilenlerden, teslimiyet gösterebilenlerden eylesin sevgili dostlarım.

Şimdi bu noktada Bahsin'e geri dönmek istiyorum.

Ben 32. sözde 3. mefkıtın 2. mefkasındaydık hatırlayacaksınız.

Bahsimizde şuydu biz sevdiklerimizi Allah namına, Allah hesabına nasıl sevebiliriz?

Ve bu bahsin bir alt metni olarak, alt başlı olarak evlat muhabbeti nasıl olmalıdır?

Evlatlarımızı nasıl sevmeliyiz? Hatarsız olarak Allah namına, Allah hesabına elemsiz, kedersiz, yeise düşmeden nasıl sevmeliyiz?

Bunu mütalaa ettik 17. mektupta çocuk taziye namesinden hareketle.

Şimdi bahse döndüğümüz zaman dostlar bölümüne geçiyor Bediüzzaman hazretleri.

Bunu bahsinin sonuna bırakacağım.

Refikayı hayat bahsine geçmek istiyorum.

Bakın anne babayı nasıl sevebiliriz bunu mütalaa ettik.

Nasıl sevmeliyiz anne babamızı?

Nasıl seversek Allah hesabına sevmiş oluruz.

Çocukları mütalaa ettik.

Çocuklarımızı nasıl seversek doğru sevmiş oluruz, Allah hesabına sevmiş oluruz.

Geldiğimiz noktada da Refikayı hayatımızı.

Bu ifadeyi çok seviyorum.

Refiki hayat, Refikayı hayat.

Hani karı koca olarak ifade ediliyor ya aslında çok da nezih, çok da zarif ifadeler değil bunlar.

Üstadın kurduğu dille Refikayı hayat yani hayat arkadaşı.

Hayat arkadaşlarımızı, Refiki hayatımızı, Refikayı hayatımızı nasıl sevmeliyiz meselesine bağlandığı konu.

Bunun için Bediüzzaman Hazretleri diyor ki onları da rahmet-i ilahiyenin munis, latif bir hediyesi olduğu cihetiyle sev ve muhabbet et.

Şimdi dikkat etmişseniz buraya kadar Bediüzzaman Hazretleri kedilerden bahsederken bile onları rahmet hediyesi olarak zikretti.

Aslında bileyi kaldırıyorum.

Hayvanattan bahsederken, çocuklardan bahsederken, anne ve babadan bahsederken hep onları topladığı bir payda var.

O payda sevdiklerimiz bize Allah'ın rahmet hediyeleridir. Bu payda.

Dolayısıyla onları rahmet hediyesi olarak sevebilmek ancak Allah namına sevebilmek anlamına geliyor.

O hediyeler munis ve latif hediyeler diyor Bediüzzaman Hazretleri.

Ne kadar munis ve ne kadar latif olduklarını da bahsin içerisinde şöyle anlatıyor.

Diyor ki şimdi biliyorsunuz erkeğin kadını sevmesi üzerinden kritik edersek meseleyi genellikle zahiri güzelliklere aldanır insanlar, suri güzelliklere aldanırlar.

Oysa üstadın yaklaşımı öyle değil. Diyor ki hüsn-ü suret çabuk bozulur.

Şimdi Allah hesabına seviyorsa bir insan çabuk bozulan bir hüsn-ü surete bel bağlayıp da sevmez Refika'yı hayatını.

Dolayısıyla Refika'yı hayatını seçerken de çabuk bozulan bir hüsn-ü surete bina etmez tercihini.

Ona muhabbetini bel bağlama diye başlıyor uyarısına.

Çabuk bozulan hüsn-ü surete bel bağlama.

Muhabbetini eğer hüsn-ü surete bel bağlayarak onun üzerine inşa etmeye çalışırsan işte o muhabbet kolayca bozulur.

Hüsn-ü suret çabuk bozulduğu için yaşlılığa, çirkinliğe inkılap eder.

O zaman senin sevginin yerini de sevgisizlik alır.

Senin sevginin yerini de pişmanlıklar alır, duygusuzluklar alır, öfkeler alır ve muhatabına da zulmetmeye başlarsın.

Öyleyse en baştan Refika'yı hayatımız ya da Refika'yı hayatımıza karşı olan muhabbetimizi onun hüsn-ü suretine bağlamamakla mükellefiz.

İlk uyarısı bu üstadımın.

Diyor ki üstadım çabuk bozulan hüsn-ü suretine muhabbetini bağlama.

Belki kadının en cazibedar, en tatlı güzelliği kadınlığa mahsus bir letafet ve nezaket içindeki hüsn-ü siretidir.

Bakın öyleyse güzellik nerede?

Hüsn-ü surette aramayacaksak ve muhabbeti hüsn-ü surete bağlamayacaksak yani zahiri güzelliklere, suret güzelliğine bağlamayacaksak

nereye bağlayacağız güzelliğimizi?

Hüsn-ü sirete bağlayacağız.

Yani ahlak güzelliğine, kalp güzelliğine bağlayacağız.

Üstadım onu da şöyle ifade ediyor.

Kadınlığa mahsus letafet ve nezaket içindeki hüsn-ü suret.

Yani bir kadının Allah'ın onu kadın yaratmasından kaynaklanan bir letafeti var, bir nezaketi var.

O nezaket içerisindeki hüsn-ü surete bağlayacağız muhabbetimizi.

Ve en kıymetdar en şirin cemali kadının diyor üstadım ulvi ciddi samimi nurani şefkatidir.

İşte bu nokta bizim için en kritik nokta.

Kadının diyor üstadım gerçek güzelliği en şirin cemali onun ulvi ciddi samimi nurani şefkatidir.

Bu şefkat meselesine üstadın meseleyi yine getirip bağladığını vurgularken şunun da altını çizmek istiyorum.

Unutmamak gerekiyor ki aile dediğimiz şey yani kadın erkek ilişkisi dediğimiz şey

çocuklar için o hanede yetişecek olan evlatlar için birer mektep birer medrese hüviyetinde.

Dolayısıyla da o ailede hakim olan duygunun anne ve babanın birbirine karşı hakim olan duygusunun da

ulvi ciddi samimi nurani bir şefkat olması gerekiyor ki o çocuklar o medresenin içerisinde,

o mektebin içerisinde bir medeniyet tahsilinden geçebilsin.

Bir kültür mektebinde bir İslam mektebinde İslam ahlakı mektebinde tahsil görebilsin.

Şu cemali şefkat ve hüsnü siret ahir hayata kadar devam eder ziyadeleşir.

Şimdi bu işte tükenmeyecek bir cemal tükenmeyecek bir şefkat olur.

Eğer böyle seviyorsa bir erkek eşini onun güzelliği suri güzelliği geçse de onu sevmeye devam eder.

Hayatının sonuna kadar sevmeye devam eder.

Ahiret hayatında da ebedi hayatta da onun refiki yani dostu arkadaşı en yakın yoldaşı olur.

Ve o zaife o latife mahlukun hukuku hürmeti o muhabbetle ancak muhafaza edilebilir.

Ancak onun hukukuna böyle bir muhabbetle kadının hukukuna bir erkek ancak böyle bir muhabbetle riayet edebilir, muhafaza edebilir.

Yoksa hüsnü suretin zevaliyle beraber yani güzelliğin geçiciliğiyle beraber en muhtaç olduğu bir zamanda o biçare hakkını kaybeder.

Şimdi bu bahsi bitirmedim önümüzdeki derste bu bahsi biraz daha derinlemesine mütala etmeye çalışacağım.

Ondan sonra diğer sevmeklerle yolumuza devam edeceğiz sevgili dostlarım.

Refika muhabbeti, refik muhabbeti bahsinden devam etmek üzere önümüzdeki derste görüşmek ümidiyle.