Allah gave the child who passed away, and Allah welcomes the child into Paradise; even separation is only temporary | The 17th Letter (2)

Sevgili dostlarım 17. mektupta Çocuk Taziyanamesindeyiz.

Bediüzzaman hasetlerinin buluğ çağına ermeden evvel çocukları vefat etmiş anne ve babalarına teselli vereceği 5 noktayı beyan etmeye başlamıştık.

İkinci noktada kalmıştık. Ben kaldığımız yerden devam etmek istiyorum.

Bediüzzaman hazretleri burada bir örnek veriyor meseleyi daha iyi anlayabilmemiz için.

Bir zaman diyor bir zat bir zindanda bulunuyor. Tahmin ederseniz üstadın diline aşina olanlar o zindanı dünya zindanı olarak düşünün.

Bir zaman bir zat bir zindanda bulunuyor. Sevimli bir çocuğu yanına gönderilmiş.

O biçare mahpus hem kendi elemini çekiyor hem velidinin istirahatini temin edemediği için onun zahmetiyle müteellim oluyordu.

Sonra merhametkar hakim ona bir adam gönderir. Der ki şu çocuk gerçi senin evladındır fakat benim rayiyetim ve milletimdir.

Onu ben alacağım güzel bir sarayda beslettireceğim. O adam ağlar ve sızlar. Benim medare tesellim olan evladımı vermeyeceğim der.

Şimdi hikaye bu. Arkadaşları o adama nasihat edecekler. Fakat hikayenin temel çerçevesi anlaşıldı zannediyorum.

Bir adam hapishanede kendi rahatını temin edemezken kendisi orada mahpus ve sıkıntılı iken çocuğu da onun yanına gönderiliyor.

Ama o çocuğunun rahatını temin edebilmekte zorlanıyor hapishanede. Onun için zahmet çekiyor ve onun elemleriyle de elem duyuyor.

Sonra çok merhametkar bir hakim ona bir adamını gönderiyor. Diyor ki ben evet bu onun evladı ama benim de rayiyetim ve milletim.

Onu alacağım güzel bir sarayda besleyeceğim diyor. Şimdi burada bu hikayenin içerisindeki zat biz şu dünya zindanında bulunuyoruz.

Hepimiz için bu dünya zindanında kendi çocuğumuzun rahatını temin edebilmek, onu elemlerden koruyabilmek bizi zorluyor.

Sıkıntılar çekiyoruz. Çocuk sevgisi yeryüzünün en büyük lezzetlerinden birisi olmakla beraber o masum çocuğun başına gelebilecek olan her türlü sıkıntılar da

yeryüzünün en büyük musibetleri arasında yer alıyor. Bu adama bir Cenab-ı Hak haber yolluyor. Bir hakim hakim sıfatıyla haber gönderiyor.

Diyor ki evet çocuk onundur ben ona emanet verdim. Fakat şu dünya hayatından ben o çocuğu o zindanın içerisinden alacağım, yanıma alacağım.

Çünkü onun evladı olmakla beraber benim de rayiyetim o, benim kulum memlüküm o. Onu yanıma alacağım fakat onu çok güzel bir sarayda beslettireceğim.

Vakti gelince seni de onun yanına alabilirim. Şimdi bu adam sızlansa vermese vermek istemese ona arkadaşları tavsiye ediyorlar.

Ehli hakikat olan insanlar bir takım nasihatlerde bulunuyorlar. Diyorlar ki senin bu elemin, bu üzüntün, kederin manasızdır.

Eğer sen o çocuğa acıyorsan çocuk şu müleves, ufunetli, sıkıntılı, zindana bedel, ferahlı, saadetli bir saraya gidecek.

Şimdi bu noktada dünyanın tanımlanması, üstadın dilinde tanımlanması biçimi bana etkileyici geliyor.

Müleves, pis, ufunetli yani kokuşmuş, çürümüş, sıkıntılı bir zindan burası dünya hayatı.

Dünya ahirete nispeten biliyorsunuz bir zindan hükmündedir. Dünyanın belalarını, musibetlerini göz önünde bulundurun.

Nasıl bir yer olduğunu tahmin ederseniz savaşların, zulümlerin, baskıların, açlıktan çocuk ölümlerinin cereyan ettiği,

mazlumların kendi mazlumiyeti içerisinde, mağduriyeti içerisinde kıvrandığı bir dünya hayatı burası.

Ve üstad burayı tanımlarken müleves, ufunetli, sıkıntılı bir zindan ahirete nispeten tam da böyle.

Buraya bedel ferahlı, saadetli bir saraya gidecek. İşte o saray cennet. Ferahlı, saadetli bir saraya gidecek.

Eğer sen kendi nefsin için müteessir oluyorsan yani eğer evladından ayrılacağım, onu özleyeceğim diye müteessir oluyorsan,

eğer kendi menfaatini arıyorsan, çocuk burada kalsa geçici olarak bir menfaat sana verecek doğru.

Fakat menfaati kadar o çocuğun meşakkatleri olacak senin hayatında, sıkıntıları olacak, elemleri olacak.

Belki en büyük elemi de bizim için hani imanlı mı oldu, imansız mı oldu, günahkar bir çocuk mu oldu, salih bir çocuk mu oldu,

bunların arasında bucalarken en büyük sıkıntıları çekeceksin.

Eğer ama oraya gitse tertemiz girecek, gidecek. Bin menfaati var. Çünkü padişahın merhametini celbe sebebiyet verecek o.

O masum olduğu için padişahın merhametini yani ezel ve ebed sultanı olan Rabbül Aleminin merhametini celbedecek.

Sana da o evladı şefaatçi hükmüne geçirecek. Padişah onu seninle görüştürmek arzu edecek.

Elbette görüştürmek için de seni bu zindandan çıkarıp kendi sarayına alacak.

Sen mücrim dahi olsan Cenab-ı Hak o evladının masum olarak vefat eden o evladının şefaati hürmetine seni cennetine dahil edecek.

Seni onunla görüştürecek.

Elbette görüştürmek için diyor üstadım, onu zindana göndermeyecek, belki seni zindandan çıkarıp sarayına celbedecek, çocukla görüştürecek.

Şu şartla ki padişaha emniyetin ve itaatin varsa.

İşte şart da tam bu. Yani bir evladın ölümü çok ağır bir hadise fakat o hadise karşısında insan sabrı cemille mukabele ederse,

Cenab-ı Hakk'a itimat ederse, ona emniyet ederse Cenab-ı Hakk'a bunun karşılığı olarak Cenab-ı Hak şefaat nasip ediyor.

Hem anneye şefaat nasip ediyor hem de babaya nasip ediyor o şefaati.

İşte şu temsil gibi aziz kardeşim senin gibi müminlerin evladı vefat ettikleri vakit şöyle düşünmeli.

Bakın üstadın telkinatı çok önemlidir. Bunlar aslında psikolojik telkinler.

Yani bizim acılar içerisindeki kalbimizi, fırtınalar içerisindeki duygularımızı teskin edecek, yatıştıracak olan telkinler bunlar.

Psikolojik telkinler şöyle düşünmeli diyor Bediüzzaman Hazretleri.

Belki sevdiklerimizin de böyle düşünmesini sağlamaya yardımcı olmalı.

Onlara da böyle telkinlerde bulunulmalı. Telkin şu bakın.

Şu veled masumdur, onun halikı dahi rahim ve kerimdir.

Şimdi iki tane çok önemli karine var burada. Bir tanesi ölen masum.

Eğer yetişkin olarak ölse bir insan ona kefil olamazsınız ki bu günahkar mıdır, değil midir, ne cürmü işlemiştir, affa masar olur mu olmaz mı?

En fazla hüsnü niyetlerinizi ortaya koyarsınız.

Ama bunu uçağından ölmüş, önce vefat etmiş olan bir çocuk için bu konuda hiçbir şüphe yok. O çocuk masum.

Buna inanıyoruz karinelerden bir tanesi bu. İkincisi de Cenab-ı Hak rahim, kerim.

O çocuğun yaratıcısı rahim ve kerim. Yani ikramı çok bol, merhameti çok geniş.

Benim nakız terbiye ve şefkatime bedel, benim terbiyem şefkatim noksan ama buna bedel gayet kamil olan inayet ve rahmetini aldı Cenab-ı Hak o çocuğu.

Dünyanın elemli, musibetli, meşakkatli zindanından çıkardığı cennetül firdevsine gönderdi.

O çocuğa ne mutlu. Şu dünyada kalsaydı kim bilir ne şekle girerdi.

Kim bilir dünya onu nasıl kirletirdi. Kim bilir günahlar onu nasıl kendi rengine boyardı bilmiyoruz.

Bu ihtimalin de ihtimaller arasında bir ihtimal olduğunu biliyoruz sadece.

Onun için ben ona acımıyorum, bahtiyar biliyorum.

Yani hiç dünyanın kirine pasına bulaşmadan, dünyadan Halik'i tarafından, rahim ve kerim olan Halik'i tarafından alındığı için onu bahtiyar biliyorum.

Kaldı ki kendi nefsime ait menfaati için kendime dahi acımıyorum, elimle müteessir olmuyor.

Elem duymuyorum, teessüre, hüzne düşmüyorum.

Çünkü şu dünyada kalsaydı on senelik geçici, elemlerle karışık bir evlat muhabbeti temin edecektim.

Eğer Salih olsaydı, dünya işinde muktedir olsaydı belki bana yardım edecekti.

Yani ahiret hayatıma katkı sunma noktasında Salih bir evlat olsaydı katkısı olacaktı.

Ya da dünya hayatında muvaffak olsaydı benim dünya işlerime yardımcı olmuş olacaktı.

Fakat vefatıyla ebedi cennette on milyon sene bana evlat muhabbetine medar ve saadete ebediyeye vesile bir şefaatçi hükmüne geçti.

Dünyadayken çok kısa bir zaman dilimi içerisinde benim dünya saadetimi, dünya mutluluğumu temin edecekti.

Fakat ölümüyle milyonlarca sene ahiret saadetini benim için sağladı.

Elbette ve elbette şüpheli peşin olarak verilen, muaccel bir menfaati kaybeden, muhakkak ve müeccel bin menfaati kazanan elin tesirat göstermez, meyusane feryaz etmez.

Hem şüpheli peşin küçücük bir menfaati elinden alınan ama onun yerine şüphesiz, kat'i, hakikatli, muhakkak ve ama biraz tecel edilmiş,

yani biraz geciktirilmiş bin menfaati kazanan bir adam tesirat göstermez, meyusane feryat etmez diyor üstadım.

Bu telkinatı, 17. mektuptaki üstadım bu telkinatını buna herkesin ihtiyacı olduğuna kaniyim ben.

Kendi yaşadığım tecrübelerle de teyit ettiğim bir telkinattır.

Bu kalbi çok ferahlandıran bir telkinat.

İhtiyacı olan insanlara okumak, ihtiyacı olan insanlarla bu telkinatı paylaşmak lazım diye düşünüyorum.

Üçüncü noktada üstadım diyor ki vefat eden çocuk bir halikı rahimin mahluku, memluku, abdi, bütün heyetiyle onun masnu.

Yani şöyle de bakmak lazım meseleye, biz vefat eden çocuğu kendi çocuğumuzla Allah onu elimizden aldığı nazarıyla bakıyoruz.

Oysa tersinden bakmak lazım.

O vefat eden çocuk Cenab-ı Hakk'ın halikı rahimin hem mahluku hem memluku, onun mülkünde yaşıyor.

Onun mülkü, onun mülküyle rızıklanıyor.

Onun kulu ve bütün varlığıyla Cenab-ı Hakk'ın sanatı, masnu ve ona ait olarak ebeveynlerinin bir arkadaşı.

Yani bize verilmiş o çocuk ama Allah'a ait olarak bize verilmiş.

Bize aitmiş gibi düşünmek mülk-melekut ilişkisini, mülk-memluk ilişkisini bozuyor.

Yani bu çocuğun sahibi olarak kendimizi görüyorsak eğer Cenab-ı Hakk'ın bize emanet olarak verdiği bir hediyeyi gasp ediyoruz demektir.

Onu temellük ediyoruz demektir.

Kendimiz için mülk ediniyoruz demektir.

Öyleyse unutulmaması gereken çok önemli bir mesele bu.

Çocuğumuz yaşarken bunu unutmamak zorundayız ki vefat ettiği zaman Cenab-ı Hak onu kendi yanına aldığı zaman buna karşı sabrı cemille mukabele edelim.

O çocuk bize sadece emanet.

O çocuğun sahibi Allah.

Sadece geçici olarak bizim nezaretimize verilmiş.

Muhakkaten ebeveyninin nezaretine verilmiş.

Peder ve valideyi ona Cenab-ı Hak hizmetkar etmiş.

O çocuğu yetiştirsinler diye büyütsünler diye.

Annesini babasını ona hizmetkar etmiş.

Kalplerine koyduğu o şiddetli şefkat duygusu da onlar için bir rızık hükmüne geçmiş.

Onlar için bir teşvik edici hükmüne geçmiş.

Bir ücret hükmüne geçmiş.

Yaptıkları hizmeti lezzetle yapsınlar diye o şefkat onlara verilmiş.

Ebeveyninin o hizmetine mukabil Cenab-ı Hak onlara peşin bir ücret olarak lezzet ve şefkat vermiş.

Şimdi diyor üstadım binden 999 hisse sahibi olan o Halik-ı Rahim, Muktezai Rahmet ve Hikmet olarak o çocuğu senin elinden alsa.

Hizmetine hatime verse.

Yani sen hizmet ediyorsun da artık sonlandırsa senin hizmetine.

Senin sure bir hissen var.

Yani üstad binde 999 Allah'a ait diyor.

Ama senin o binden birlik hissen de gerçek bir hisse değil aslında.

Sure bir hisse yani emanetçilik hissesi olarak sana verilmiş.

Hakiki bin hissede Cenab-ı Hakk'a ait ona karşı yani hakiki bin hissenin sahibi olan Allah'a karşı sen şikayeti andıracak bir tarza meyusane yani yeis içerisinde bir tavır sergilesen, feryat etsen.

Bakın dilden şikayet dökülmese bile yeisin içerisine yani ümitsizliğin, karamsarlığın içerisine girsen.

Feryadu figan etsen meyusane.

Bu diyor üstadım ehli imana yakışacak bir tavır olmaz.

Belki ehli gaflet ve dalalete yakışır.

Biz eğer ehli imansak ehli dalalet ve ehli gaflet ile kendi aramızdaki farkı göstermek zorundayız.

İmanın bize ne kattığını, ne eklediğini, bize hangi mertebeye taşıdığını göstermek zorundayız.

Dolayısıyla da bu ehli imana yakışır bir tavır olmaz.

Meyusane feryat etmek.

Bakın altını çiziyorum.

Yeis içerisine, karamsarlık içerisine düşmek ve feryadu figan etmek.

Ve sevgili dostlarım dördüncü noktada üstadım diyor ki başka bir yerden baktırıyor.

Dikkat edin her noktada üstad bize aynı meseleye, aynı elemli meseleye bir de şuradan bakın, bir de buradan bakın, bir de şuradan okuyun, bir de buradan rahset edin diye başka yerlerden baktırıyor.

Dördüncü noktada diyor ki eğer dünya ebedi olsaydı, sen de onun içerisinde ebedi kalsaydın, firak da yani ayrılık da ebedi olsaydı o zaman senin bu elemli teessürlerin, bu karamsarca meyusane teellümatının bir manası olurdu.

Fakat bakın burada üstadın dördüncü noktada bize hatırlattığı şey aslında tevehhüm ve ebediyet duygumuz.

Yani biz elem çekiyoruz çünkü yeryüzünde ebedi kalacağımızı zannediyoruz.

Çocuğumuz bakın iki önemli nokta var, giden ölen ademe gitti zannediyoruz, yokluğa gitti.

Biz de dünyada ebedi kalacağız zannediyoruz.

Dolayısıyla da ikisi arasındaki boşluğa düşüp kayboluyoruz.

Oysa biz dünyada çok kalmayacağız o gidenin arkasından.

Uzunmuş gibi gözüküyor, insan ömrü çok kısa.

Ne zaman öleceğimizi de bilmiyoruz ve giden de ademe gitmedi.

Aradaki boşluk da bir firak boşluğu değil, ayrılık boşluğu değil.

O ebedi bir firak değil, geçici bir firak.

Hepimiz rahatsız oluyoruz hayatın içerisinde.

Çocuğumuz Ankara'ya gittiği zaman, eğitimi için Amerika'ya gittiği zaman buna rızalık gösteriyoruz.

Muvakkat firaklar, geçici ayrılıklara çocuğumuzun menfaati için rızalık gösterebiliyoruz biz.

Böyleyse Cenab-ı Hakk'ın o çocuğu kendi yanına alması da aslında geçici bir firak.

Bunun idraki içerisinde olamazsak biz yine dalarete düşmüş oluyoruz, yine gafletin içerisine düşmüş oluyoruz.

Kendimizi yeryüzünde ebedi kalacakmış gibi bir tevehümü ebediyetini yani ebediyet vehminin içerisinde buluyoruz.

Çocuğumuz Adem'e gitti zannediyoruz, aradaki firak boşluğunu da milyonlar sene zannediyoruz.

Fakat madem dünya diyor üstadım bir misafirhanedir, vefat eden çocuk nereye gitmişse siz de eninde sonunda oraya gideceksiniz.

Eğer biz de oraya gideceğiz diyorsanız ve hem de bu vefat eden, vefat ona mahsus değil, yani sadece o çocuk ölmedi.

Umumi bir cadde yani herkes ölüyor. Erken ölen de ölüyor, geç olan da ölüyor.

Vefat umumi bir caddedir. Hem madem müfarakat yani ayrılık dahi ebedi değildir,

ileride hem berzah hayatında hem de cennet hayatında buluşma şansı, buluşma imkanı var.

Eğer sen salih bir müminsen hem berzah hayatında evladınla buluşabiliyorsun hem de cennet hayatında buluşabiliyorsun.

Dolayısıyla yine ne demeli? El hükmü lillah deyip hükmü ona vermeli.

El hükmü lillah cümlesi biliyorsunuz kazaya rıza kadere teslimin cümlesidir, ilanıdır.

El hükmü lillah demeli. O verdi, o aldı demeli. Elhamdülillahi ala külli hal deyip sabır ile şükretmeli.

Her halimiz, küfrün dışındaki her halimize hamdü senalar olsun. Değil mi ki Allah verdi, o aldı.

Değil mi ki Allah'tan geldi, Allah'a gitti. Değil mi ki benim Rabbim rahimdir ve kerimdir.

Öyleyse ben bir emanetçi olarak emaneti sahibine teslim etmiş oldum deyip el hükmü lillah kaidesince sabırla mukabele etmeli.

Önümüzdeki derste görüşmek üzere sevgili dostlarım.