2.Cinayet
İkinci Cinayet
Ayasofya ve Bayezıt ve Fatih ve Süleymaniye'de umum ulema ve talebeye hitaben müteaddit nutuklar ile şeriatın ve müsemma-yı meşrutiyetin münasebet-i hakikiyesini şerh ve teşrih ettim. Ve istibdadın şeriatla bir münasebeti olmadığını beyan ettim. Şöyle ki: Şeriat âleme gelmiş, tâ istibdadı ve tahakkümü mahvetsin. Eğer temessül etse; istibdad, bir dîv-i derende, meşrutiyet Süleyman, şeriat hatem-i Süleyman suretine girer idi. Bu hasiyet-i teshire malik olan hatem, şeriat idi. Taht-ı medeniyette oturan ve efkâr-ı umumiye denilen Süleyman, meşrutiyetin enguştuna *layık iken, ifrit istibdat gasbetmiş idi.
Herhangi bir nutuk irad ettimse; her bir kelimesine kimsenin bir itirazı varsa, bürhan-ı kat'î ile isbata hazırım, diye umuma meydan okudum. Ve dedim ki: "Asıl şeriatın melik-i hakikisi, hakikat-ı meşrutiyettir."
Demek, meşrutiyeti delâil-i şer'iye ile kabul ettim. Başka müzebzibler gibi taklidî ve hilâf-ı şeriat telâkki etmedim. Ve ulema ve şeriatı Avrupa'nın zünun-u fasidesinden iktidarıma göre kurtarmağa çalıştığımdan cinayet ettim.
Notes
- Hashiya *.Şu ibarede Hazret'in muradı, meşrutiyeti Süleyman'a teşbih ediyor. Fakat ibare düşüktür, ifrit istibdat malumdur. (Râmiz)↩