RUHUMUZU ÇALDILAR

Çaldılar ruhumuzu kapkaranlık ufuklar,
Gezdiğim her yerde gözlerim geçmişi arar.

Ruhsuz geçen günler ızdırap, ruhsuzluk acı,
Dönüp kendimiz olmadır bu derdin ilâcı.

Kalmadı yaşamada mânâ, her yan simsiyah,
Karanlığa yürüyorum âdeta her sabah..

Döner gelir ümidiyle günleri süzerken,
Ümitlerimle hayal iklimimde gezerken;

Gözlerim çok uzakta kulaklarım da öyle,

“Ey sabâ rüzgârı” diyorum “uğrarsan söyle”:

Hasretle yandığımı, kana boyandığımı,
Kalbî ah u vâhımı, dertten usandığımı,

Bitmeyen gâmı söyle görürsen onu eğer,
Bir kere nazar kılsın ızdırap artık yeter
NİYAZ

Muzdaribim, perîşân gönlüm benim
Âteş-i hasretten bir kebâb ister,
Yükselir Rabbime yer yer enînim,
Bahr-i mârifetten bir lübâb ister.

Kerem kıl Allah’ım sığındım Sana,
Açılsın lutfunla dîdârın bana,
Hayat olunca envârın bu câna,
Türâb olur ve özün türâb ister.

Saçıyor gönlüme bârân-ı rahmet,
Görünen bezmine ruhanî rıhlet,
Kuluna nezdinden ediver himmet,
Himmeti bendeki ızdırap ister.
Teveccüh kıl, ruhumu hep şâd eyle,
Şu vîrâne dünyamı âbâd eyle,
Beytim deyip gönlümü küşâd eyle,
Eyle ki bu kulun bir ahbâb ister.

Kavrulsun bu Fettah nâr-ı aşkınla,
Dolsun dîdeleri zâr-ı aşkınla,
“Hû” söylesin hep esrâr-ı aşkınla,
Sırrına şefkatle bir hitâb ister...