Cümle 4: Sonra ölüyorsunuz

Amma تَمُوتُونَ ye bedel, (yani "ölüyorsunuz" yerine) ثُمَّ يُمِيتُكُمْ cümlesini getirmesi ise, (o, sonra sizi öldürür) -yukarıda geçtiği üzere -işarettir ki; ölüm kaderin ölçü ve proğramiyle çizilip, kudretin eliyle yapılan azîm bir tasarruftur.

Aya görmezmisin ki; Tabiî, yani fıtrî ömrünü tamamlayıpta, son eceline kadar devam edip giden ve öyle ölenler azın azıdırlar. (Yani, ekseriyetle kazalar, su-i istimallerin neticesinde arızalarla "ecel-i kaza" denilen ölüm ile ölüp, fıtrî ömrünün sonuna ulaşamamaktadırlar.) İşte bundan, zihin hüşyar olabiliyor ve olmalıdır ki; mevt, bir netice-i tabiiye değildir. Öyle ise ölüm, zâhirde cesedin inhilali, dağılması ise de, amma ruhun fenası, ademi asla değildir. Belki ölüm, ruhun serbest, hür ve mutlak kalmasına sebeb olmaktadır.