Hâtime

Cenab-ı Hak hastalık, musibet ve zillet elemlerini, zahiren çok acı iken tatlılaştıran çok büyük hayr ve sevab ve lezzetleri içlerine dercetmiştir. Çünkü o bela ve musibetler, münacat ve tazarru' ve duanın lezzetini sana tattırıyorlar.

İbn-i Sem'un'dan şöyle bir söz var: كل كلام خلا عن الذكر فهو لغو Yani: Zikirden hâlî olan bütün sözler lehvdir, boştur.

Biliniz kardeşlerim; ben kendimi âhirete göç etmek üzere görüyorum. Günahlarımın çokluğundan tövbe ve istiğfara ömrüm, belki ömürler kâfi gelmemektedir. Onun için ben de, şu kitabımı tevkil ile ona vasiyet ediyorum, tâ ki; benden sonra benim bedelime şu gelecek feryad ile nida edip istiğfar etsin. İşte:

Eyvah! Vâ-esefâ, vâ-hasretâ, vâ-hasaretâ, vâ-nedametâ ki; ben ömrümü, hayatımı, sıhhatimi ve gençliğimi; zail ve muzır olan maasî, günah ve hevesat yolunda zayi ettim. Ve benim şu ihtiyarlık ve hastalıklı anımda, elimde kalan yalnız günahlar ve elemlerdir. Ve bu ağır yük ve kara yüz ve mariz kalbimle dünya-yı faniden ebedî bir firak ile ayıracak olan kabre yakınlaşıyorum.

فيا ذلّي Vay zilletime ki; benim Rabbim ruz-u mahşerde dese: "Şu riyakârı nîrana sevkediniz!." Ne yaparım?!.

İlahî! Senin bab-ı rahmetinden başka bir melce', bir kapı yoktur.

إلهي عبدُك العاصي أتاك .. مقرّاً بالذنوب وقد دعاك

فان ترحم فانت لذاك اهلٌ .. ان تطرد فمن يرحم سواك

يا رب زكناه زشت خود منفعلم

از قول بدو فعل بدخود خجلم

فيضي بد لم زعالم قدس بريز

تامحو شود خيال باطل زدلم

Ve Hazret-i Mevlâna'nın (K.S.) nidasıyla rahmetin kapısını şöyle çalıyorum:

اى خدا مَن الله الله مى زنم

بردر تو شيئاً لله مي زنم

اى خدا باسوى خود راه نما

زانكى من كم راهم راه مي زنم

إلهي لستُ للفردوس اهلاً .. ولا اقوى على نار الجحيم

فهبْ لي توبةً واغفر ذنوبي .. فانك غافرٌ الذنب العظيم