Mektup 1

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ‮ ‬وَاِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ‮ ‬دَائِمًا‮ ‬اَبَدًا‮ ‬

Evvelen: Sizi Nurların neşrinde ve vaizlerin diliyle ders vermenizde ve benim bedelime benim borcum olan o memleketimde Nurlarla o hemşehrilerime yardım ve imdad etmekte ruh u canımla tebrik edip, bin bârekâllah derim.

Sâniyen: Hadsiz hamd ü şükrederiz ki, pek az sıkıntı ve zahmetlerle Nurların pek çok fütuhatı geniş dairelerde tezahür etti ve ediyor, hususan mekteblerde.

Sâlisen: Orada Nurlarla alâkadar yeni o kardeşlerimize çok selâm ve dua ederiz. Ve hassaten Hoca Kasım’a selâmımla dersiniz: Risale-in Nur medrese mahsulü olmasından herkesten evvel hocalar ona koşmak ve sahib çıkmak lâzım iken geri kalıyorlar. Ve mekteb muallimleri felsefeye Nur’un tokatları için tenkid etmek değil, belki kemal-i takdir ve tasdikle Nurlara sarılmaları ve sahib çıkmaları ehemmiyetli bir hâdisedir. İnşâallah hocalar dahi yakında kendi mallarına koşacaklar.

اَلْبَاقِى‮ ‬هُوَ‮ ‬الْبَاقِى

Kardeşiniz

Said Nursî