Mektup 17

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ

Demokratlar içerisinde meb’us Gazi ve Gazi gibi dindarlar ve Isparta’da Rüşdü ve akrabası ve Emirdağı’nda Mehmed Çalışkan ve Hamza gibi demokratların hatırı için yalnız bir saat dünyaya baktım.

Said Nursî

Aziz kardeşlerim!

(Bu yazıyı Üstadımız yazdırdılar.)

İngilizlerin bizi Atlantik Paktı’na almadıklarına müteessir olmuştuk. Bilakis Üstadımızın bize beyan ettiği bu hakikatlar karşısında alınmadığımıza ruh-u canımızla memnun olduk.

Mehmed, Hamza

İngiltere’nin İslâmiyet’e karşı düşmanlığı

Ellibeş sene önce İngiltere’nin Hindistan Müstemleke Nâzırı matbuatta intişar eden bir makalesinde, müslümanların elinde Kur’an bulundukça İngiltere’nin İslâmlara tamamıyla hâkim olamıyacağını, tam hâkimiyetin tesisi için Kur’anın sukut ettirilmesi îcab ettiğini yazmak suretiyle, hükûmetinin İslâmiyet hakkındaki gizli siyasetini açığa koymuştu. İngiltere hükûmeti, İslâmlar hakkında iki türlü hatt-ı hareket takib etmektedir:

Birisi: O zamanın İslâmların önderliğini yapan Türklere karşı olup, Türkiye’de gizli bir ifsad komitesi kurarak, Türkleri İslâmiyet’ten uzaklaştırmağa ve Kur’anı Türkiye’de sukut ettirmeğe çalışmakta idiler.

Diğeri de: Türkiye’den başka memleketlerdeki müslümanlara tatbik edilen siyaset idi ki, bu siyasete göre de din hususunda müslümanlara geniş müsamaha gösteriyorlar ve onları okşuyorlardı. Türkiye’deki faaliyetlerinden, Türkleri İslâmiyet’ten uzaklaştırmak ve bu gayede muvaffak oldukları takdirde Türkleri diğer müslümanların gözünden düşürerek Türklerin önderliğini bertaraf etmek amacını güdüyorlardı. Lozan Muahedesi’nde İngilizler, İslâmiyet ve Kur’an aleyhine olan siyasetlerine devam ederek, o zamanki Türk hükûmetiyle İslâmiyeti Türkiye’den kaldırmak esasında anlaşmaya varmışlardı. Eski İngiliz Başvekili Loid Corc ölünceye kadar bu siyaseti izhar etmiştir. Lozan Anlaşması’na göre o zamanın hükûmeti İngilizlere İslâmiyeti peşkeş çekmişler, Türkiye’den İslâmiyeti otuz sene zarfında kaldıracaklarını tahmin ederek ona göre teşkilatlar vücuda getirerek çalışmaya başlamışlardı. Otuz sene geçince, bu müddetin kâfi gelmediğini görerek tekrar otuz sene daha çalışmak îcab ettiğini o zamanın başvekili Meclis’te açıklamıştı. Şimdiki Demokratların bazı dindarları, eski İttihad-ı İslâm ve İttihad-ı Muhammedî gayesini tahakkuk ettirmek için çalışanlarla birlikte idiler.

Demokratların eski hükûmet gibi dini ve şeair-i İslâmiyeyi İngilizlere rüşvet vermemeğe kalkmamaları îcab eder. Zira artık buna lüzum kalmamıştır. İngilizler son resmî beyanatlarında, Türklerin Asya’lı ve müslüman bulunmalarından dolayı onlarla işbirliği yapılamıyacağını açıklamışlardır. Halen Ehl-i Salib fikrini devam ettirdiklerine, bu aşikâr bir delildir. İngilizler de zâten İkinci Cihan Harbi’nden sonra Amerika’nın gölgesinde kalarak, talî derecede bir devlet olmuştur. Bu yüzden kendilerine fazla ehemmiyet verip, dostluğunu temin için dini rüşvet vermeğe ve onlara yaranmağa çalışmanın lüzumu kalmamıştır. İngiliz’in kendisi de bugün Amerika’nın yardımına muhtaç bir haldedir. Demokratlar 400 milyon müslümanın nefretini kazanmış olan İngilizlerin dostluğu yerine; bilakis müslümanları intibaha getirip onlarla kardeşlik ittifakı yaparak, onların eskiden olduğu gibi önderliğini yapmağa çalışmalıdırlar. Elbette bu daha çok hayırlıdır. Bu hayırlı nokta-i istinadı kazanmak için ezan-ı Muhammedî gibi dinin diğer şeairini de yerine getirmek, yeni hükûmetin en büyük vazifesi olmalıdır. Yeni hükûmet İngiliz dostluğundan ziyade, Amerika’nın dostluğuna ehemmiyet vermelidir. Çünki Amerika ve Amerikan halkının âlem-i İslâmla dost olmaları daima menfaatları îcabıdır. Ve İngilizler gibi İslâmiyet aleyhine bir siyasetleri yoktur.