Cümle 1: Onlara

Amma âyetin cümle cümle hey'atındaki nazm vechine gelince;

1- وَ اِذَا قِيلَ لَهُمْ اۤمِنُوا كَمَاۤ اۤمَنَ النَّاسُ cümlesindeki اِذَا lafzı cezmiyyeti ile, yani kat'îliği ifade eden vaziyetiyle; Emr-i bil Ma'ruf ile irşâdın lüzumuna remzeder.. Ve قِيلَ deki bina-yı mef'ûl siğasıyla da -üst tarafta geçtiği üzere- kifâyet edecek kadar olan nasihatin vâcipliğine îma eder.

2- اَخْلِصُوا فىِ اِيمَانِكُمْ yerine اۤمِنُوا lafzını kullanması, işaret eder ki; ihlassız bir iman, iman değildir, ki yani: Riyasız, katıksız ve halis olmayan bir iman iman olmaz demektir.

3- كَمَاۤ اۤمَنَ lafzı ise, üsve-i hasene denilen güzel ve hayırlı hal ve ahlak üzere olan insanların açmış oldukları iyi yola giriniz ve güzel misale uyunuz, tâ ki onun minvali üzerinde ihlasa eresiniz, diye telvih etmektedir.

4- النَّاسُ lafzında da iki nükte vardır. Bu iki nüktenin her ikisi de vicdanı, daimî şekilde ma'rufu emreden bir âmir kılmağa sebeptir. Şöyleki: كَمَاۤ اۤمَنَ السُّفَهَاۤءُ Yani: Münafıkların "iman edipte şu sefih ve sergerdeler gibi mi olalım?" sözlerine karşılık, âyetin اۤمِنُوا كَمَاۤ اۤمَنَ النَّاسُ cümlesi der ki: "Sizler de insanların iman ettiği gibi iman ediniz" in mefhum ma'nası olan: "Siz de insanların cumhuruna, topluluğuna tabi' olunuz. Zira cumhura muhalefet hatadır. Kalbin şe'ni, kârı bu hatayı irtikap etmemektir" ma'nası tereşşüh etmektedir.

Keza, النَّاسُ lafzı, şunu da telvih eder ki; cumhur-u mü'minin ise, hakikî insanlardır. Mefhum-u muhalifle olsa, güya der ki: Mü'minlerin dışında kalanlar insan değil, sadece sûreten insana benzerler. Bu ma'na ise, ya mü'minlerin kemalatta terakki etmeleriyle ve insanlık hakikati, mü'minlerin üstüne has ve münhasır kalmış olması sebebiyledir.. Veyahutta ötekilerin insanlık mertebesinden alçalmış olması hasebiyledir.