Ekolleşen bir grup

Ekolleşen bu grup

İslâmın Ehl-i Sünnet Ve-l Cemaat ulemasının cumhuruna karşı muhalefet gösteren, bilhassa en başta İbn-i Teymiye'nin akide, fıkıh, hadîs, tefsir ye tasavvufun birçok mes'elelerinde... Ve onun bir talebesi olan İbn-i Kayyım-ı Cevzî'nin ise, bilhassa hadîs usûlünde bariz muhalefetleri artık İslâm âleminde kökleşmiş ve ekolleşmiş bir duruma ğelmiştir. İslâm âlemi için, hiçde hayırlı olmayan bu ekolün ürettiği muhalif fikirlerine karşı birçok eserler yazılmış, cevablar verilmiştir. Dolayısıyla İslâm'ın ittifakına, ittihadına bu ekolün büyük zararları olmuştur diyebiliriz.

İşte bu ekolün cumhur-u ulemaya muhalif olan mesleğinin, Kur'an ve hadîslerin zahirî metin ve mânaları üzerindeki taassub ve inadlan icabı olarak; velayet, keramet ve maneviyat gibi hususlara dair olan herşeye, her mes'eleye, hatta sahih hadîslere de ilişmek ve onda zedeleyici bir gedik bulmak, hiç olmazsa kendi mesleklerinin anlayışına göre yorumlamak vaziyeti içine girmişlerdir. Tabii bu hal ile bunlar hakiki istikametli düşünceden çoğu mes'elelerde uzaklaşmışlardır.

Bu mes'elede bir iki misal arzedeceğim:

1- İbn-i Kayyım-ı Cevzî'nin "El-Beyan Fi-Aksam-ı Kur'an" Mukaddemesinde Fatiha-i Şerife'nin غَيرِ المَغضُوبِ عَلَيهِمْ وَلاَ الضَّالِّينَ tefsirinde mağdûb ve dallînin mânasını, ümmet-i İslâmiyenin en sâlih, en mübarek, en takvalı, en basiretli, en seçkin taifesi olan evliyaya tatbik ve teşmil etmesidir.

2- İbn-i Teymiye'nin evliya hakkında, hususuyla Muhyiddin-i Arabî hakkında ileri sürdüğü tekfir ve tadlil iddialarını tazammun eden kitablarından kat'-ı nazar., velayeti inkârının tipik bir numunesi olarak: Hazret-i Ömer'in minber üstünde, İran tarafında bir aylık mesafede harbeden kumandanı Sâriye'ye: يَا سَارِيَةُ الْجَبَلْ الْجَبَلْ deyip, ve Hazret-i Sâriye'nin bu sözü işitip, sevk-ül ceyş noktasında muvaffak olmasına sebebiyet vermiş olan sahih hâdiseyi, İbn-i Teymiye onu, Hazret-i Ömer'in velayet ve kerametine hamletmesi yerine, "Cinnîler o sesi Sâriye'ye işittirmiş olabilirler" demiş. (El-Makasıd-ı Hasene İmam-ı Sahavî sh: 474)

İşte bu iki numunede görüldüğü üzere, bu ekolün en üst seviyedeki imamlarında ilmen ve akideten şu galat-ı his durumu varken, istikametli düşünmeleri ve müstakimane hüküm vermeleri mümkin olmamaktadır.

3- Mezkûr ekolün bu zamanda mukallid bir çömezliğini deruhte ettiğini göstermeye kalkışan, amma hiç de onu beceremeyen Şamlı Nasırüddin-i Elbanî, hiç hakkı ve haddi olmadığı halde, İmam-ı Celâleddin-i Suyûtinin "El-Câmi-üs Sagîr" eserini, sahih, zaif ve mevzu' hadîsler deyip birbirinden ayırarak, ayrı ayrı bölümler halinde neşretmesi mes'elesini ve onun Mukaddemesinde başta İmam-ı Suyûti'ye ve Suyût'nin hem-asrı olan allâme Abdurraûf El-Menavi'ye karşı çok haksızca dil uzatmaları hususunu bir yana bırakıyoruz. Sadece "Sahih-ül Câmi-üs Sagîr" diye adlandırdığı kısmın birinci cildinin mukaddemesi sh: 29'da; meşhur allâme eski Beyrut müftüsü, Resulullah âşıkı Şeyh Yusuf-u Nebhani'nin, Suyutî Hazretlerinin "El-Câmi-üs Sagîr" eseriyle, yine Suyûti'nin bilâhare yazdığı "Ziyadat-ül Câmi-üs Sagîr" eserini birbirine katarak, ismine de "El-Feth-ül Kebir Bi-Zamm-iz Ziyadati ilâ Câmi-is Sagîr" ismini koyduğu bu eserin mukaddemesinin nihayetinde şu gelecek duasını, bakınız bu şahıs mezkûr ekol hesabına nasıl tenkid ettiğini görünüz:

وَاسْئَل اللَّه الْعَظيِمَ رَبَّ الْعَرْشَ الْكَريِم بِجَاهِ نَبِيِّهِ الرَّؤُف الرَّحيم عَلَيْهِ اَفْضَلُ الصّلاة و التّسليم اَنْ يَنفعَ بهذا الكتاب كما نفع باصليه و انْ يحشرنى مع مؤلّفه فى زمرة المقبولين عنده و عند نبيّه سيّد المرسلين و ان يَتَقَبّله منّى و من مؤلّفه الحقيقىّ الحافظ السّيوطى ويسهّل سبيلَ الخير الىَّ و اليه

Türkçe mânası: "Büyük olan Allah, Arş-ı Kerimin Rabbinden niyazım odur ki; kendi Rauf ve Rahîm olan Peygamberinin (A.S.M.) hürmetine bu kitabımı menfaatlı kıla. Onun iki aslını menfaatlı kıldığı gibi., ve beni, müellifi ile beraber, kendi yanında ve Seyyid-ül Mürselîn olan Nebisinin yanında makbullerin zümresinde haşreyleye.. ve benden ve onun müellifi olan El-Hâfız Es-Suyuti'den bunu kabul eyleye.. ve hayra giden yolu bana ve müellifine âsân ede..."

İşte gayet makbul, gayet samimî ve son derece hakikatli olan bu duayı, bir saat tamircisi veya bir kunduracı olan Nasirüddin-i Elbanî nasıl cahilane ve yersiz bir cesaretle ve mezkûr ekolün taassubu hesabına ne derece mütecavizâne iliştiğini göstereceğiz. Şöyle ki:

Evvelâ duanın başındaki بِجَاهِ نَبِيِّهِ الرَّؤُف الرَّحيم ibaresinin üstüne bazı şeyler söylemek için yani: "Rauf ve Rahim ancak Allah'tır, bu sıfatlan başkasına vermek şirktir" demeye niyetlenerek üstüne dipnot işaretini koymuş. Fakat sonra herhalde, Tevbe Sûresinin sonunda Peygamber'in (A.S.M.) vasfında gelen حَرِيصٌ عَلَيْكُم بِالْمُؤْمِنِينَ رَؤُوفٌ رَّحِيمٌ âyeti hatırına gelmiş, tecavüzden vazgeçmiş. Sonra o dua ve niyazın انْ يحشرنى مع مؤلّفه فى زمرة المقبولين عنده و عند نبيّه سيّد المرسلين bölümüne dipnot işareti koymuş, alttaki dipnotta tecavüzünü şöyle başlatmıştır:

"Efendim, şu tevessül, yani; Allah'a ulaşmak için vesile ittihaz etme, gayr-ı meşru'dur." Yani, ona göre dine mugayirdir.

Neden? Çünki duada: "Beni ve müellifini kendi yanında ve Peygamberlerin Efendisi olan Nebisi yanında makbul olan zümre içinde haşreyle!" demiş. Bunu, Elbanî Efendi, kendi hakikatsiz akidesine göre bir çeşit şirk saymış. Elbanî'nin bu akidesine göre; "Lailâhe İllallah" deyip, "Muhammedürresulullah" dememek icab eder. Çünki Peygamberin adını Allah'ın adı yanına getirmiş oluyoruz.

Elbanî bir de şunu ekliyor: "Burada Peygamber (A.S.M.) dua sahibine soracak: "Beni Allah'la şerik mi itikad ediyorsun?"

Elbanî Efendi, bu iddialarının delili olarak da, İbn-i Teymiye'nin bir kitabıyla, kendisinin münasebetsizliklerden ibaret olan bir kitabını me'haz gösteriyor.

İşte şu numuneler gibi, hadîs usûlü hakkında, İslâmın akidesi, fıkıh ve şeriatı hakkındaki mezkûr ekolün vârid olmuş yüzlerce kabih ve gülünç iddialarını burada sıralamak mümkündür. Lâkin "Arife işaret kâfidir" diyerek, bu üç numune ile iktifa etmek istiyor ve diyoruz ki: "Bu ekolün ve mukallidlerinin İslâmî ilimlerde, bilhassa hadîs usûlü ilminde yüzde yetmiş nisbetiyle sözleri makbul değil, görüşleri müstakim değil, hükümleri doğru değildir. Zira, meslek taassubu bu ekolde hükümrandır...