Mektup 12

Ankara Ehl-i vukufunun müttefiken verdikleri beraat kararının neticesidir.

Netice-i Fezleke

1 - Heyetimiz şu neticeye varmıştır ki; Said Nursî normal hayatında, kanaatlarında samimî ve kalbi dinî hissiyat ile meşbu’ olmakla beraber, bazan kendisinin cezbeye ve şuur hezeyanına tutulduğu anlaşıldığı, risale ve kitab ve mektubların incelenmesinden anlaşılmasına göre, bu adamların yazılarında halkı dinî mukaddesata âlet ederek devletin emniyetini ihlâle teşvik etmek veya bir cem’iyet kurmak kasdında olduğunu gösterir bir sarahat ve emare olmayıp, kendini yegâne âlim mahiyetinde satılığa meraklı bir tavır takındığı görülmektedir.

2 - Gerçi Said Nursî’de bir enerji var. Bu enerji, tarîkat gütmek ve mezheb çıkarmak, cem’iyet kurmak, tedrisat icra etmek enerjisi değil. Ben, benim vazifem Kur’anın hakikatlarını anlatmaktır.. ve ciddi kanaatıyla arzu edenleri ilminden faidelendirmek enerjisidir. Bununla beraber kendisi de Eski Said, Yeni Said diye iki şahsiyet göstermesine, yazılarındaki Risale-i Nur mizanlarından Otuzüçüncü Söz’ün Otuzüçüncü Mektubunun Otuzüç Penceresi gibi tabirlerin normal olmadığına, cifir ve ebced ve tevafuk hesablarından yapılan istihraçlara binaen hükmetmesine ve kulağına gelen kedinin “Yâ Rahîm” diye tesbih çekmesine, “Filan yerde durdum, dünya gözüme şöyle göründü, kendimi mezar taşı gördüm” denmesine bakarak, Said Nursî’nin sem’î ve basarî hallüsinasyon, ihtilâl-i dimağîye mübtelâ olması ihtimali de nazar-ı dikkate alınabilir.

3 - Mevkuflardan Said Nursî’nin mensublarına gelince: Bunlar Said Nursî’nin zihnen normal olduğu ilmî ve ekseriya vâkıfane eserlere kapılarak, cezbeli ve ruhî ihtilâl halinde yazdığı gayr-ı ilmî ve şaşırtıcı eserlerine aldanmış ve ondan dahi din mes’elelerini ve Kur’an hakikatlarını öğreneceğiz diye safdilliklerinden peşine düşmüşlerdir. Bunlar hüsn-ü niyet sahibleri olup, sırf dinî itikad yolunda safdilliklerinden Said’e ve okudukları risalelere bağlılık göstermekle ve birbiriyle yaptıkları muhabere mektublarının münderecatında, hükûmete karşı kötü bir kasıd besledikleri, bir cem’iyet kurmak, bir tarîkat kurmak fikriyle hareket etmedikleri anlaşılmaktadır. İşbu rapor, ehl-i vukufun ittifakıyla tanzim ve makam-ı âidine takdim kılındı. 22/4/1944

Ehl-i vukuf Diyanet İşleri Müşavere Heyeti azasından, Dersiâm Profesör Yusuf Ziya

Ehl-i vukuf Dil-Tarih Fakültesi Şarkiyat Enstitüsü Müdürü Necati Ögal (Lügal)

Ehl-i vukuf Türk-Tarih Kurumu Türk-İslâm Kitabları Derleme azasından Yusuf Aykub (Aykut)