Mektup 3

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ

Aziz, sıddık kardeşlerim!

Sakın sakın dikkat ediniz, birbirinizden gücenmeyiniz. Yoksa hiç faidesi olmadığı halde, bizlere büyük zarara vesile olur. Ben sizin tesanüdünüz ile dünyaya karşı iftiharımı, titizlik ile tekzib etmeyiniz. Bu hapis, sair yerlere nisbeten pek çok sıkıdır. Gayet ehemmiyetsiz şeylere, asabiyetle ehemmiyet veriyorlar. Görüyorsunuz ki; hattâ doktora, mahkemeye çıksa ve girse yeni gelmiş gibi pabucuna kadar arıyorlar. Hattâ beni de o derece sıkıyorlar ki, bir gün Eskişehir’in bir ay kadar beni incitiyorlar. Tahammüle çalışınız. İkilik içinizde düşmesin. Ben zannederim ki; Hâfız Ali koğuşunuzda benim namımla muamele ettiğinden, bir nevi nâzır ve çavuş hükmünde telakki edilmiş. Buranın pek sıkı, vesveseli ve evhamlı idare inzibatından bir tesir ve telaş var. Başta erkân-ı selâseden sadakatı metin Re’fet ve Abdülmecid’den daha ziyade bana yakın Sabri ve büyük kardeşimin namdaşı Abdullah Çavuş benim hesabıma, Risale-i Nur hatırına, şakirdlerinin selâmetine, Hâfız Ali’den gücenmesinler ve kat’iyyen bilsinler ki; böyle bir vaziyette bir namazsız memurun az tahakkümü, bir kardeşimizin on tokadından daha elîmdir. Ben her gün tecrübelerini görüyorum.