Mektup 18
باسمه سبحانه
Aziz kardeşim sıddık Sadık Bey,
Hakikaten ben sizde ve Hilmi ve Feyzi ve Emin'de, kardeşte ve evlâtta ve vâlideynde bulunan hâlis ve minnetsiz bir şefkat gördüğümden, hem ruh rahat ediyor, hem sizin bu ehemmiyetli hizmetinizi mukabelesiz kabul ediyorum. En evvel Hilmi Bey seni bize getirdiği için ona minnettârım. Zâten ben sizin beşinizi bir ruhta telâkki ediyorum. Feyzi, Emin, Hilmi çoktan beri benim akrabam içinde de kazançlarıma hissedar idiler. Şimdi Gavs-ı Azamın bize işaretinde, has kardeşlerin bir kısmını bu fıkrada,
وَكُنْ قَادِرِىَّ الْوَقْتِ ِللهِ مُخْلِصًا تَعِيشُ سَعِيدًا صَادِقًا بِمَحَبَّتِى
gösteriyor. Sadıklar daha sarih görünüyorlar.
Eğer darılmasanız, yemek masrafında ben de iştirak edeceğim. Zâten tam vaktinde bana muvafık hediyeleriniz manevî kıymeti ondur. Dokuzu ihsanınız olsun. Birisi de daimî ve eski kaidem için ben versem ne olur? Ben Isparta'da bazı eşyamı satmıştım. Çok şükür, iktisat bereket iyle o az para bana kâfi geliyor.1
Husrev kalemiyle yazılan defterler zayi olmasın. Hem Hizb-i Nûrî'yi size göndermiştim. Hocalar okusunlar ve okutsunlar, muattal kalmasın.
Notes
- Hashiya 1.Hazret-i Üstadımız bir sohbetle beyan etmişti ki, "Ben Isparta'dan Denizli'ye sevk edileceğim günlerde baktım kapı önünde Terzi Mehmed gelmiş. O zaman eşyalarını satıp cem'an 150 lira kadar paramı bana hizmet için Müdür tarafından tayin edilen bir Kürt mahpusa verip pencereden Terzi Mehmed'i göstererek, "Bu parayı ona ver" diye, 150 lirayı gönderdim. Ben zannediyordum ki, Denizli'de, Sadık Bey pirinç çorbası yapıp bana getiriyordu. Sonra tebeyyün etti ki, o adam parayı Terzi Mehmed'e vermemiş, kendi almış, bana da 'Verdim' demişti." Üstadımız bu hâtırayı, Sadık Bey Emirdağı'na ziyarete geldiğinde "Kardeşim, ben sana ebediyyen minnettarım" diye kucakladığı zaman anlatmıştı.↩
Mustafa Sungur