1.Kısım

Birinci Kısım

Matbu' Onuncu Söz'ün latif tevâfukât-ı harfiyesindendir ki: Ekseriyet-i mutlaka ile ya üç Elif dir ki Lafzullâh olur. Veya beş, altı ile tevâfuk ediyor ki: Lafz-ı هُوَ olur. Hem otuzbeşinci sahifede Beşinci Hakikat'da iki beş, üç beşte tevâfuk ediyor . Hem başta cild olan ikinci sahife ile beraber altmışbeş oluyor . Yine lafz-ı هُوَ oluyor. sûre-i Kevser'in hûrûfâtı gibi;hem sûre-i Kevser'in hûrûfâtına tevâfuk ediyor, hem en ahirki iki beyaz sahifeyi saymak cihetiyle altmışyedi olup baştaki ayetin melfuz altmışyedi hurufuna tevâfuk ediyor.

Eğer ayette Medde sayılmazsa beyaz sahifeye lüzum olmadığı gibi beyaz satırlara da lüzum kalmaz. Tam tamına sahife yirmiiki satır yazılı olmak üzere âyâtın hûrûfât-ı melfuzesine tevâfuk eder. Yalnız onüç satır beyaz dahil olacak. Onüç aded tekrar kendi sırrını gösterdi.

Eğer Medde Lafzullâh'ın Meddesinden başka sayılmazsa ve Şedde sayılsa tam tamına kitabın ahirki altmışüç sahifesine tevâfuk ediyor. Eğer Şedde ve Medde sayılmazsa Hemze-i Vasl sayılsa tam tamına altmışüç sahifesine tevâfuk ediyor. Hem sahifenin satırları yirmiiki olmak itibariyle yarısından ziyade yazılı bulunan sahifelerin hakiki ve itibari satırlarını bu baştaki ismin iki satırlarına ilavesiyle binüçyüzkırkikide (1342) mebde-i te'lifine ve inkar-ı haşre emare olan ladini siyasetinin ilanı ve latini hurufunun resmen kabulü tarihine bir tek fark ve bir ق ile الاخرةٌ حقٌٌّ makam-ı ebcedisiyle hatta şu risalenin sırf hakiki satırlarına başta el yazısı ile yazılan isim ve tenbihe ait yedi satır ilavesiyle müellifin veladet tarihine tevâfuk ediyor.

Hem Onuncu Söz'ün latif tevâfukât-ı Elifiyesindendir ki: Beş rakamı risalenin mecmuunda onüç defa olmakla altmışbeş olup yine lafz-ı هُوَ teşkil etmekle beraber, bir sûre-i ahiret olan Kevser'in hûrûfâtına tevâfuk ediyor. Hem risaledeki altı rakamı onüç defa olduğundan, bu beş ile altı onüçte tevâfuk ediyor.

Bu iki mütevafıklar risaledeki üçlerin Onuncu, İkinci, Üçüncü sûret ve Hakikat kelimelerindeki Elif sayılmazsa en baştaki iki sahifenin iki üçleri ikişere iner. Yine onüç defa olup o iki mütevafıkla o iki adede tevâfuk ediyor. Bu üç mütevafık o mezkur Elifler sayılsa dört rakamı da mecmu' risalede onüç defa olup, bu üç mütevafık o dört rakam ile onüçde yine tevâfuk ediyor.

Elhasıl: Beşler onüç, altışar yine onüç, üçer yine onüç, dörder onüç, bu muzaaf tevâfukları tesadüf zannedenler, zannederiz ki: İnsan sûretinde kör bir şey olmalı ki: Kör tesadüfe bu hikmetli işi havale ediyor.

Bu mübarek beş ile altı mukaddes هُوَ lafzının harfleridir. Ve o kudsiyetten aldıkları feyz ile İşarat-ül İ'caz'da yine harikulade vaziyetler gösterdiler. Ve bu risalede beşlerin Elifleri altmışbeş olmakla; sûre-i Kevser'in Besmele ile beraber aded-i hurufuna tevâfuk ile Kevser gibi هُوَ olur. Altının Elifleri yetmişsekizdir. iki altı tevâfuka girmemiş. Bir altı, onüçüncü sahifede Onuncu sûret Elifi sayılsa yedi olur.

Demek gayr-i mütevafıkın sükutu ile beraber altı yediye çıkmakla Elifleri altmışyedi olup sûre-i İhlas'ın Besmele ile hûrûfâtına tevâfuk ediyor. Aynı sûre-i İhlas gibi Lafzullâh makam-ı ebcedi cihetiyle tevâfuk ediyor.

Demek nasıl ki: sûre-i ihlas لاَۤ إِلٰهَ إِلاَّ هُوَ dir. Lafzullâh'ı gösterir. sûre-i İhlas gibi altı cümlesine tevâfuk eden altının Elifleri لاَۤ إِلٰهَ إِلاَّ هُوَ diye Allah'a işaret eder. Hem nasıl ki: sûre-i Kevser لاَۤ إِلٰهَ إِلاَّ هُوَ der, هُوَ 'yi gösterir. Öyle de beşin Elifleri dahi لاَۤ إِلٰهَ إِلاَّ هُوَ der, هُوَ 'yi gösterir.

Hatime

Kanaatimiz geldi ki: Ehl-i İlhadın haşr-i cismaniyi resmen inkar etmek istedikleri hengamda iktidar ve ihtiyarımızın haricinde Onuncu Söz yazdırıldı. Şimdi mürur-u zamanla her vakit mütalaası lazım gelen Onuncu Söz'e bir lakaytlık gelmekle beraber, haşr-i cismaniyeye bir şiddetli taarruza maruz bulunduğunu ima edip bizi ikaz eden şiddetli bir sûrette İnayet-i İlahiye nazar-ı dikkati Onuncu Söz'e bu garip tevâfukâtla tekrar celbetti.

Bu risalede tevâfuka medar olan bu beş, altı, dört, üç rakamlarının her birinin yekunu onüçde tevâfuk etmeleri Onuncu Söz'ün onüçüncü sahifesine bilhassa nazar-i dikkati celb ettiriyor.

O dört ile beş: dokuz, üç ile altı: dokuz olmakla yine Dokuzuncu Hakikat'a nazar-ı dikkati celb ettiriyor. Evet onüçüncü sahifedeki Onuncu sûret; temsil ettiği Dokuzuncu Hakikat, Onuncu Söz'ün en kuvvetli en parlak en mülzim bürhânlarından olduğundan ihvanıma bu hakikati ezber edinceye kadar mütalaa etmelerini tavsiye ediyorum.

Şu risalenin medar-ı tevâfuku olan üç, altı, beş, dört rakamlarının her birinin yekunu onüç olması; bir sûre-i ahiret olan sûre-i Kevser'in sırrına dair Altıncı Remiz'de onbeş defa tekrar eden onüç adedine tevâfuk etmesi bir işarettir ki: Haşir Risalesi sûre-i Kevser'e tam bakar. Ve oradan emir alır.

Ahirdeki dört, altı, üç, beş; şu rakamların tevâfuksuz gelmelerinin sebebi bu rakamlar ahirde her biri onüç olduğunu göstermek için bilmecburiye birer birer kendi mütevafıkıyla değil, belki onüçdeki arkadaşları ile birleşmeye mecbur oldular.

Hem altı ile arkasındaki üç, kitabın hatimesindeki altmışüç rakamına tevâfuk etmek için tevâfuktan çıkmışlar. Kitabın başında en evvel dört rakamı dördüncü sahifede geldiği için, ahirde en evvel o imza ediyor.

Beş, öteki arkadaşlarından sonra işe giriştiği için o arkadaşlarından sonra onüç senedini imza ediyor.

Bu risalede Elif tevâfukâtı bir kısım risalelerimizde asarı görünen geniş bir sırdan ileri geldiğine kuvvetli bir delil, İşarat-ül İ'caz'da acib ve garip tevâfukât-ı harfiye ve elifiyesidir. Ve pek zahir bir burhanı dahi Yirmisekizinci Mektub'un İnâyât-ı Seb'asında, yirmisekiz Elif fasılasız gelmesi ve o Mektub'un numara ve ism-i adedini göstermesi ve iki sahifenin birinci satırı müstesna olup bütün satırları başında Elif olarak birbirine muvafık olmasıdır.

Nasıl ki risalelerde kelime tevâfukâtı, Kur'an'ı Mu'ciz-ül Beyanın Lafza-i Celâl tevâfukâtına bir basamakdı. Ve Lafz-ı Kur'an ve Lafz-ı Resûl-i Ekrem Aleyhissalatü Vesselam o sırrın anahtarları oldular. Öyle de İşarat-ül İ'caz'daki tevâfukât-ı harfıye maksud-ı bilzat değildi. Belki sûre-i إِنَّا أَعْطَيْنَا sırrına bir basamaktı.

Şimdi bu Onuncu Söz tevâfukâtı dahi sûre-i إِذَا جَاء نَصْرُ اللَّهِ sırrına yetişmek için bir basamaktı. Fakat o basamak fikirlerde tam yerleşmediği için o sır da açılmadı. Yalnız göründü ve derakab kapandı.

Demek o iki risalenin tevâfukât-ı harfiyesine ciddi ehemmiyet, o iki sûre-i kudsiyenin sırlarının ehemmiyetinden gelmişdir. Ben de şimdi bu hikmeti anladım. Ve ehemmiyetsiz zannettiğim münasebat-ı tevâfukiye ehemmiyetli olabilirler. Çünkü: Gayet mühim sırlara hizmet ederler.