Cinlerde Sahabilik

7. CİNLERDE SAHABİLİK

Mü’min olarak Efendimiz’i (sallallâhu aleyhi ve sellem) görüp O’nun sohbetinde bulunan kimselerin “sahabi” kabul edilmesi gibi, O’nu gören her cin de “sahabi” kabul edilmiş ve aralarında hiçbir fark gözetilmemiştir.

Hatta müfessirler, “Cinlerden bir grubu sana yönelttiğimizde…”306 âyetinde anlatılan cinleri isim isim saymış ve onların, cin taifesinin en büyük “sahabileri” olduklarını söylemişlerdir.307 Bizim tespitimize göre de, sayıları yedi veya dokuz olarak kabul edilen bu cinler, tıpkı Ashab-ı Bedir, Ashab-ı Uhud’un sıyanetleri gibi, şer ve şerirlere karşı kendileriyle tevessül edildiğinde koruyuculuk yaparlar ki, onlar, -Kur’ân’da anlatılan şekliyle- Allah Resûlü’nü ilk defa görüp dinleyen, ardından da kavim ve kabilelerine birer “Münzir” olarak dönen cinlerdir. Binaenaleyh, bu yönüyle de onları, onlar arasındaki sahabenin ileri gelenlerinden kabul edebiliriz.

Süheylî, Ömer b. Abdülaziz’le alâkalı bir vak’ayı anlatırken, bu cinlerden de bahseder. Vak’a şöyledir:

Ömer b. Abdülaziz, bir gün kırda dolaşırken, ölü bir yılan görür. Atından iner ve mendiline sararak o ölüyü toprağa defneder. (İhtimal o büyük insan, gayb-âşinâ gözleriyle bu meyyitin bir cin olduğunu keşfetmiştir.) O esnada etraftan bir ses: “Saraka öldü, Saraka öldü…” diye etrafı çınlatır. Ömer b. Abdülaziz, bu ses sahibinin kim olduğunu sorar. Bu soru üzerine o ses: “ ‘Bir zaman cinlerden bir topluluğu, Kur’ân dinlemek üzere sana yöneltmiştik…’308 âyetinde anlatılan cinlerden biriyim.” der ve sözlerine şöyle devam eder:

“O gün Allah Resûlü’nü dinleyip kavmine ‘uyarıcı’ olarak dönenlerden hayatta sadece Saraka ile ben kalmıştım. Bugün kâfirlerle harp ederken, Saraka da şehit oldu. Şu anda, sadece ben varım.. sana müjdeler olsun ey mü’minlerin emiri! Zira biz Allah Resûlü’nün huzurunda iken, bir aralık dönüp: ‘Sizlerden Saraka bir yerde şehit olacak. Onu ümmetimin en hayırlılarından biri kefenleyip defnedecek.’ buyurdular. İşte o haber bugün aynen cereyan etti. Ne mutlu sana ki, sen O’nun müjdelediği o hayırlı insansın!”309

Hz. Âişe Validemiz anlatıyor: “Bilmeyerek, evde dolaşan bir canlıyı (muhtemelen bir yılanı kastediyor) öldürmüştüm. O gece rüyamda beni yüksek bir mahkemeye çağırdılar ve benim cinayet işlediğimi söylediler. ‘Hayır, ben kimseyi öldürmedim…’ dediysem de, ısrarlarından gündüz öldürdüğüm canlıyı kastettiklerini anlamıştım. Meğer o bir cinnî imiş. Kendimi müdafaa için: ‘O niçin eve gelip beni gözetliyor?’ deyince: ‘Hayır, o asla sana bakmak için gelmezdi. Hele saçın-başın açıkken, kat’iyen odana girmezdi. Fakat o, bir Kur’ân aşığı idi. Resûlullah’tan ilk dinlediği Kur’ân zevki, onu o kadar sarmıştı ki, Allah Resûlü’nden sonra o mânevî zevki, hep senin Kur’ân’ında arardı. Evine gelişi de işte bu sebepleydi...’ dediler.”

Hz. Âişe Validemiz diyor ki: “Uyandığımda rüyanın dehşetinden kan ter içinde kalmıştım. Hatamı affettirmek için de, sadaka dağıtıp, bazı köleleri hürriyete kavuşturdum...”310

Evet, anlaşılan, Kur’ân dinlemek için o eve gelen, cinlerden bir sahabi idi ve Hz. Âişe Validemiz, yanlışlıkla böyle bir sahabiyi katletmişti ve bundan dolayı da mânevî bir mahkemede hesaba çekilmişti.

Görülüyor ki, kim İki Cihan Serveri’yle irtibata geçse, hemen evc-i kemale yükseliyor. Nasıl ki insanlar, O’na dilbeste olup gönülden bağlanmakla bir anda O’nun arkadaşları oluyor ve “sahabe olma” şerefiyle serfiraz kılınıyorlar; öyle de, O’nun getirmiş olduğu o kutlu mesaja kulak veren cinler de aynı noktaya ulaşabiliyorlar.

İşte bu noktadan hareketle diyebiliriz ki, şayet onlar da bizim gibi bir ümmet ise, bizim Ashab-ı Bedir, Ashab-ı Uhud’umuz olduğu gibi, onların da Ashab-ı Bedir ve Ashab-ı Uhud’u vardır. Bizim Aşere-i Mübeşşere’miz; hatta üçlerimiz, yedilerimiz, kırklarımız olduğu gibi, onların da Aşere-i Mübeşşere’si, üçleri, yedileri, kırkları olduğu söylenebilir.

DİPNOTLAR

306 Ahkâf sûresi, 46/29.

307 Kurtubî, el-Câmiu li ahkâmi’l-Kur’ân, 16/213-217; İbn Kesir, Tefsiru’l-Kur’âni’l-azîm, 7/280.

308 Ahkâf sûresi, 46/29.
309 Kurtubî, el-Câmiu li ahkâmi’l-Kur’ân, 16/214.
310 Kurtubî, el-Câmiu li ahkâmi’l-Kur’ân, 16/214, 215.