Cinlerin Mevcudiyeti

Cin taifesinin mevcudiyeti, insanın varlık âlemine intikalinden öncelere dayanır. Abdullah b. Amr b. Âs’dan gelen bir rivayette, Hz. Âdem’in yaratılmasından 2000 sene önce cinlerin yeryüzünde bulunduğuna işaret edilmektedir.¹

Evet biz, büyük sahabi Abdullah b. Amr b. Âs’ın (radıyallâhu anh) söylediklerinin isabetine kanaat getirmekle beraber, bu 2000 senenin miktarı hususunda kesin bir şey söyleyemeyiz; söyleyemeyiz zira bu seneler bizim ölçülerimize göre olan 365 günden ibaret seneler mi, yoksa her biri 1000² veya 50.000³ seneden müteşekkil Kur’ân günlerinden ibaret olan seneler midir, bilemiyoruz.

İbn Abbas’ın (radıyallâhu anh) konu ile ilgili değerlendirmesi ise şöyle: “Allah (celle celâluhu), yeryüzünün zimamını önceleri cin taifesine vermişti.. (Evet, ilk önceleri Cenâb-ı Hakk’ın isimlerine ayna olma ve ilâhî icraatı alkışlama işini onlar yapıyordu.) Fakat onlar, isyan edip peygamberlerini öldürdüler. Daha sonra gökten melekler geldi ki, aralarında cinlerin kendi cinslerinden olan İblis de vardı, bu isyankârları yeryüzünden sürdüler. Onlar da denizlere kaçtı ve oralara taht kurdular...”⁴

Hz. Âdem (aleyhisselâm), daha toprak ile su arasında iken, Esmâ-i İlâhiyenin cilvelerine âyinedarlıkta bulunan cinlerdi ve bizim gibi sorumlulukları vardı. Bu sebepledir ki melekler, insanın halife kılınacağını duydukları zaman: “Orada bozgunculuk yapacak, kan dökecek birisini mi halife kılacaksın?”⁵ demişlerdi. Zira cinler, bu mevzuda bir misal teşkil ediyordu ve insan da bir mânâda bunlarla aynı tabiatı paylaşıyordu.

Tabiî bu arada, aynı beşer içinde, kendisini ve Rabbini bilen, fıtratını vahiy ile şekillendiren ve tam anlamıyla halifeliği temsil edenler de az değildi. Meleklerin o anda bilemedikleri ve perde arkasına muttali olamadıkları husus da meselenin işte bu yönüydü ki, Cenâb-ı Hak meleklere: “Ben sizin bilmediğinizi bilirim.”⁶ ikazında bulunmuştu. Bu ikazla da melekler, hemen kendilerine gelmiş ve: “Sen yücesin. Bizim, Senin bize öğrettiğinden başka bir bilgimiz yoktur. Şüphesiz Sen Alîm’sin, Hakîm’sin.”⁷ demişlerdir ki, bu onlar için bir tevbe ve yenilenme demekti.