Mektup 167

İhtar edilen dört maddedir

2. Bu merkezde ismini söylemeyeceğim iki nurcu bana rükun gösterildi. Bu ikisi hizmet-i nuriye ve muhafaza ve mukavemet noktasında pek az oldukları için pek çok metanete ve dikkate ve fevkalade sadakate muhtaçtırlar diye ihtar edildi.

3. O perde altındaki düşmanlarımıza alet olup bilmeyerek resmen vazifeleri bizi himaye ve muhafaza olduğu halde azab vermek düşmanların gaddarane zulmünden çok aşağı bir alçaklıktır bir cinayettir. Çünki bir mazlum, zaif, eli bağlı. Yüzer adam onu dövmeye tazib etmeye çalışdıkları halde yalnız onu himaye ve yaralarına merhem sürmeye asayiş namına vazifeten veya insaniyeten vazifedar. Yalnız mahdud birkaç adam varsa onlar dahi onu dövseler eziyet etseler, ne derece insaniyet haricinde bir gadr ve canavarcasına bir merhametsizlik bir alçaklık olduğunu bilmediler ki, her günde bir ay hapis kadar bana azab verdiler.

4. Bir haneyi yirmi adam yirmi günde ancak yaptığı halde bir adam bir günde onu harap eder. Şimdi tahribatçı ehl-i dalaletin binler vasıtalarıyla hakaik-i imaniyeye ve hâdimlerine hücumları zamanında o tamirci biçareler milyonlar olmak ve o tahripçilerin on misli bulunmak lazım gelirken; halbuki onlara nisbeten yüzde bir-iki mukabele ediyor ve bir cihette galebe çalıyor. Bu acib ve dehşetli vaziyetteki sebebin birincisi; hıfz ve inayet-i ilahiye.. ikincisi; o inayetin eseri olarak o nur şakirdlerinin hatta ruhanileri dahi alkışlamaya sevk eden sebatkârâne mukâvemetleridir, kahramanlıklarıdır diye ihtar edildi.

Bu parça o iki talebeye verilen tenebbüh dersinin birkaç cümlesidir.

Hem tafsilatı hem bazı mahrem cihetleri yazılmadı.