Mektup 47

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ‮ ‬وَاِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ‮ ‬بِعَدَدِ‮ ‬حُرُوفِ‮ ‬رِسَالَةِ‮ ‬عَصَاىِ‮ ‬مُوسَى‮ ‬آمِين

Çok aziz, tam sıddık, hakikî kardeşlerim!

Evvelâ: Sizin gönderdiğiniz Asâ-yı Musa nüshalarını tashih ederken gördüm ki: Pek çok manevî bahçeleri içine almış bir büyük ve kudsî bahçedir. Herkes her bir hakikatına muhtaç olmazsa da, herhalde her taife ondan istifade edebilir ve hisse alır. Sonra tenkid nazarıyla baktım. İlmen ve aklen ve mantıken bir medar-ı itiraz bulmadım. Yalnız bazı müşevveş haletlerde ve acelelikle te’lif edilmesinden ve müstensihlerin sehivlerinden gelen bazı kusurları affettirecek çok mehasini var. İnşâallah bu risale, yazıcılarına pek çok sevabları ve daimî hasenatları onların defter-i a’mallerine yazacak.

Sâniyen: İlm-i Mantık’ta kaziye-i makbule yani avam-ı nâs mutemed ve makbul zâtların bir mes’elede kabullerini hüccet ve bürhan yerinde o mes’elenin tasdikine kâfi görüp iman eder. O halde o zâtlara hüsn-ü zan kırılmamak lâzımdır. Amma Risale-i Nur ve bilhassa bu risale ise Mantık’ın en kuvvetli ve en yakînî olan bürhanlı ve Mantık’ça evveliyat ve yakîniyat kaziyelerindendir ki müellifine bakmaz. Yalnız hüccetlerine bakar. Onu söyleyen adam bozulsa veya çürütülse ve ne olsa olsun hiç zarar vermez. Ve bu hakikata binaendir ki, bu ehemmiyetsiz ve çok kusurlu şahsımın düşmanlar tarafından çürütülmesi ve benim de bilâ perva şahsen âdiliğimi ve kusurlarımı itiraf etmemle Risale-i Nur’un yüksek kıymetine bir zarar vermiyor.

Sâlisen: Risale-i Nur başka kitablara benzemez. Kelimelerinde hattâ bazan harfler ve noktalarında ehemmiyetli mes’eleler bulunur. Bir harfin veya bir noktanın yanlışı ile bozulur, mes’ele değişir. Bunun için tashihe çok dikkat lâzımdır, belki kitabet kadar mühimdir. Ben çok zaîf düştüğümden yoruluyorum. Benim bedelime yazan zât bir defa güzelce mukabele etsin, sonra bana göndersin. Kardeşlerimin has kısmı çoğu Arabî bilmediğinden hem telaffuzca bazan خ‮ ‬ح okunmasından harekelerde ve خ‮ ‬ح yazılmasından ben zahmet çekiyorum. Meselâ bir tek nüshada kırk defa “muhtaç” veya “ihtiyaç”, “ihtiyat” مختاج ve اختياج ve اختياط yazılmış, خ‮ ‬ح olmuş. Asâ-yı Musa’nın âhirindeki Arabî’nin âhir sahifesinde بِاَنَّا‮ ‬نَشْهَدُ‮ ‬بِاَنَّ‮ ‬مُحَمَّدًا‮ ‬عَبْدُكَ‮ ‬وَ‮ ‬نَبِيُّكَ den tâ حَبِيبُكَ‮ ‬وَ‮ ‬رَسُولُكَ ye kadar yirmi sıfatlar zamme ister, halbuki kesre yazılmış.