Ankara Bilirkişi Raporuna itiraz

Ankara ehl-i vukufunun ittifakla bizi, şimdiye kadar suçlu vehmini veren "emniyeti ihlâl, cemiyet kurmak, tarikat gütmek, hükûmete ve siyasete ilişmek" maddelerinden tebrie etmeleri ve masumiyetimize karar vermeleriyle, insaflarını ve hakperestliklerini gösterdiklerinden, onların az zamanda beş sandık, iki çuval kitap ve mektup ve evrakın tedkikinde aleyhimizde toplanan çok evham ve ağır şerait içinde benim şahsımın aleyhindeki bazı tenkidleri beni müteesir etmiyor. Bilâkis kalben memnun oluyorum. Çünkü, bilmediğim ve düşünmediğim bazı kusurlarımla, Risale-i Nur’a ve iman hizmetine zarar olan bir kısım şeyleri öğrendim. Fakat evvelce takdim edilen teşekkürnamede kısmen izah ettiğimiz gibi, şimdi raporu gördüğümden sonra, sekiz-dokuz yerinde acelelik sebebiyle sehivler ve iltibaslar ve anlamamazlıklar ve yanlışlıklar olmuş. Ben bu zatları tenkid değil, belki onların bu meselede kazanacakları hayrat ve hasenatlarına yardım fikriyle o sehivlerin sahihini beyan edeceğim.

Birinci sehiv: Onlar ittifakla, yüzde doksan risaleleri gayet takdir ile beraberdirler. "Bunlarda müellif hem samimi, hem hasbî, hem ilim ve hakikat ve din esaslarından ayrılmamıştır. Bu doksan kitapta, dini âlet etmek veya cemiyet teşkil etmek ile emniyeti ihlâl hareketinin bulunmadığı sarihtir. Ve şakirdlerinin birbiriyle ve Said ile muhabere mektupları da bu nev’dendir." deyip muhakkikane karar verdikleri yerde, şahsımın bir kusurunu böyle beyan için diyorlar: "Said, bazen bu ayetin yüz hikmetinden beşi beyan olunacak, der; ve bu ise ilim vakarına yakışmaz. Hem bazen, bu risale dört buçuk satte yazıldı, der; ve bu söz ise, kendini medhe ve muhatabını hayrete düşürmek mahiyetinde bir küçüklüktür."

Elcevap: Ben, kusuru ve küçüklüğü nefsime memnuniyetle kabul etmekle beraber derim: Bu çeşit sözlerimin sebebi, kendimi beğendirmek değil (hâşâ); belki Risale-i Nur, Kur’an’ın bütün nükte ve hikmetlerini ihata edemez, ancak yüzde dördünü-beşini beyan edebilir diye, Kur’an’ın vüs’at-ı manadaki i’caz-ı manevisine ihtar ve işarettir. Ve "Dört veya altı veya on iki saatte telif edildi" demekle, Risale-i Nur doğrudan doğruya Kur’an’ın şakirdidir ve onun hazır malını, hazinesinden çabuk çıkarır, satar demekle; kendimi medh değil, belki Risale-i Nur’un makbuliyetine bir emare ve bu kıymetli malda müflis bir hizmetkârı olduğnu göstermek niyetiyle başka kitaplardan veya diğer fikirlerden ve kendi tefekkürlerinden olmadığını bildirmektir.

Evet yirmi seneden beri, Kur’an’dan ve Risale-i Nur’dan başka hiçbir kitabı yanında bulundurmayan ve okumayan ve hiçbir gazete ve mecmuaları bilmeyen ve istemeyen bir adam, o niyetle öyle söyleyebilir.

Elcevap: Hülâgü'dun ve lâtin hurufundan ve İslâm Deccal'indan ve bir kısım ulemaların yanlışlarından kat’î haber veren İmam-ı Ali (r. a.) o cümle ile biçare Said’e diyor: "Sen o zamana yetişeceksin. Cenab-ı Haktan muhafazanı niyaz eyle" demiş. Yoksa –hâşâ– kendime bir paye vermek hiç hatırıma gelmemiş.

Ve hem o sahife raporlarında: "Deccalın mühim kuvveti Yahudidir. Mançur, Moğol ve Kırgız, anarşist ve sosyalisttir." denilmiş. Halbuki o sehivdir. Sahihi: "Deccalın mühim bir kuvveti yahudidir. Yani komiteleridir. Ve Ye’cüc-Me’cüc ise, Çin-i Maçin’de bulunan Mançur ve Moğol ve Kırgız ve her tarafta bulunan anarşistler ve sosyalistlerin müfritleri olan komünistlerdir."

Üçüncü sehiv: Yanlış mana vermekle raporda: "Said bazen kerametler yazar. ‘Yazmak istemezdim; bana yazdırıldı.’ Hem bazen: ‘Bu cevap manevî canibden geldi ve hakikat âleminden bildirildi.’ Hem bazen: ‘Kudsî bir müjde veriyor.’, ‘Her yüz senede bir müceddid gelir’ fikriyle kendisinin zamanın müceddidi olduğu fikrini uyandırıyor." demişler.

Elcevap: Hâşa bin defa hâşâ. Benim haddim değil ki, o kerametleri benliğime mal edeyim. Belki benim pek çok kusurlarımla beraber Risale-i Nur ile iman hizmetinde çalışmamıza bir ikram-ı ilâhî ve o hizmetin makbuliyetine dair bereketten gelen bir emareyi göstermek ve "Ne ile yaşıyor, nasıl geçiniyor?" diyenlere karşı da, bereket-i ilâhiye bu hizmetimizi dünya maişetine âlet etmeye mecbur etmiyor, demektir.

Hem bu yazdığım hakikatler benim fikrim, malım değil; belki herkesin kalbinin bir köşesinde bulunan bir lümme-i şeytanî ve vesveseci bulunduğu gibi, bir lümme-i ilham ve melekî bulunduğuna ehl-i hakikat ve diyanetin hükümlerine binaen, benim kalbimde dahi herkes gibi, bazen ihtiyarım haricinde ve fikrimin fevkinde hatırıma bir hakikat hutur eder. Yani, Kur’an’dan manevî bir canibden bir nevi ilham hükmünde, bir güzel nükte ifham edilir, demektir.

Ve hiç hatırıma gelmiyor ki, Yeni Said zamanında ve nefsin şerrinden ve benliğinden çok korkan ve belâsını çeken şahsıma böyle bir mevki verdiğimi veya vermek istediğimi tahattur etmiyorum. Belki, Risale-i Nur’da isbat edilmiş ki: Bu zaman cemaat zamanıdır. Şahs-ı manevî hükmeder. Eski zamanda dalâlet bir şahıstan geldiği cihetle, karşısına bir dâhi-i hidayet çıkardı. Şimdi ise cemaat şeklinde bir şahs-ı manevî olmasından, onun karşısında ancak bir şahs-ı manevî mukabele edebilir.

Yalnız eskiden beri ehl-i hakikat mabeyninde cari ve üstadına karşı fart-ı muhabbetten gelen fevkalhad hüsn-ü zanları tadil etmek ve nimet-i ilâhiyeye karşı küfran ve inkâr etmemek niyetiyle, müceddidlik vazifesi olabilir. Fakat benim değil, Risale-i Nur’undur. Belki bu zamana bakan Kur’an’ın bir cilve-i hakikatidir. Risale-i Nur onu temsil eder. Ben neci oluyorum ki, kendim dava edeyim.

Dördüncü sehiv: "Isparta’ya yağmur yağdırması, yazı bahara çevirmesi kerametidir; şakirdleri tarafından denilmiş."

Elcevap: Yağdırmak, çevirmek değil, belki Risale-i Nur bereketiyle yağdı ve döndü denilmiş.

Beşinci sehiv: "Tarikatın hakikatini ilmen izah eden Telvihat-ı Tis’a namındaki risalede, bir kısım makbul meczubların, bazen cezbe halinde hilâf-ı şeriat hareketlerinin hikmetini beyan sırasında demiş ki: ‘İnsanda bazı latîfeler ihtiyar altına girmez. Hükmettikleri zaman, o meczub adam şeriata muhalefetiyle mesul olamaz.’ cümlesini, ‘Velâyet-i kübra yollarının en parlağı ve en yükseği sünnet-i seniyyeye ittibadır.’ fıkrasına bir tezaddır." diye raporda yazılmış. Bu zâhir bir sehivdir. Hem o sahifede derler: "Said, tasavvuf yapmadığını ve Kur’an’ı şerh ettiğini söyler. Hem hapishanede iken, Gavs-ı Âzam Abdülkadir-i Geylânî'yi imdadına çağırıyor. Ve hurufçuluk yapıyor." diye medar-ı tenkid bir tezad yapmışlar.

Elcevap: Bu zâhir bir sehivdir. Çünkü, Abdülkadir-i Geylânî’yi yalnız sofiler değil, belki ekser halk onu sever. keramet-i zâhirlerine hayret ederler. Hatta meşhur bir Hristiyan demiş: "Ben İslâmiyeti kabul etmiyorum; fakat Şeyh Geylânî’yi de inkâr edemiyorum." Böyle yüksek derecede kabul-ü âmmeye mazhar bir zatı medhetmek ve himmetini ve şefaatini istemek, sofiliğimden değil, onun yüksekliğindendir.

Ve ilm-i hurûf namıyla eski zamanda cereyan eden ve nâ-ehil bir kısım şarlatanler dahi onu sû-i istimal edip, hâfi ilimler sırasında gizlenen ve Bâtıniyyun taifesinde ehemmiyet verilen "hurufçuluk" ise, hesab-ı Ebced ve tevafukla Risale-i Nur’un beyanatına gayet zâhir ve gözle görünür gibi tarzının sabık "hurufçuluk" ile hiç münasebeti olmadığı halde; bunu da, "Ehl-i Sünnetçe makbul olmayan hurufçuluk" deyip, "sehven bir tezaddır" demişler.

Altıncı sehiv: Raporda: "İşine gelirse, ‘Ben Kürd’üm, Şafiiyim. Biz Hanefi ulemasının Türkçe ezan gibi kararını tanımayız.’ diyor." demişler. "Hem işine gelince ‘Kürdlük, Türklük yoktur. Biz yekvücuduz, müslümanız, kardeşiz.’ diyerek, ayrılığı reddeder; milletlerin birliğini çıkarıyor, bu ise bir tezaddır." diyorlar.

Elcevap: Bundan on dört sene evvel, bir köyde yalnız, tazyik altında, insafsız bazı memurlar, hususî ibadethanemde "Türkçe ezan ve kamet yapacaksın!" dediler. Bunların bütün bütün kanunsuz, keyfî zulümlerine karşı o zaman yazdığım Hücumat-ı Sitte’nin zeylinde demiştim: "Hem, ben Şafiîyim, hem dilim Türkçe değil. Hem hususî ibadethanemde yalnız bulunduğumdan, Hanefî mezhebinde olan bazı hocaların Türkçe ezan fetvaları, bana şümûlü olmaz." demiştim, "Onların kararlarını tanımıyoruz" dememişim.

Hem, bütün arkadaşlarım ve Risale-i Nur eczaları şahiddirler ki: Ben eskiden beri milliyetimi İslâmiyet biliyorum. Kürdçülüğe hiçbir vakit taraftar olmadım ve terviç etmedim. Ve daima derim ki: Avrupa milliyetçilik fikriyle anâsır-ı İslâmiyeyi birbirinden ayırmaya çalışıyor. Ben de, İslâmiyet hesabına, milliyeti yalnız İslâmiyet biliyorum. İslâmiyet noktasında bakmışım. Ve Avrupa’nın bu frengî illetine karşı tedaviye çalışmışım. Hem, o zalim memurların kanunsuz, keyfî tazyiklerine karşı yazılan Hücumat-ı Sitte’nin zeyli, bir hiddet zamanında yazıldı. O hususî memurlara karşı, şiddetli lisan kullanılmış. Yoksa, Risale-i Nur daima Kur’an edebiyle ziynetlenmiştir. Lisanı nezihtir.

Yedinci sehiv: Raporda: "Said, metafiziğin nazariyeleriyle haşri isbat ve Muhyiddin-i Arabî'nin vahdetü’l-vücud nazariyesini, bazen tevile, bazen teyide kalkar.."

Bu da zâhir bir sehivdir. Muhyiddin-i Arabî’nin vahdetü’l-vücud mesleği ise, ehl-i sahv ve sahabelerin mesleği olmadığından, belki ehl-i istiğrakın meşrebi olmasından, eskiden beri Risale-i Nur onu tevil ve teyide değil, bilâkis, Muhyiddin’i büyük ve makbul bildiği halde meşrebini kabul etmiyor. velâyet-i kübra ehli olan sahabelerin ve âl-i beytin meşrebi "Lâ mevcude illâ Hû" değildir. Belki istiğrak halinde dahi "Lâ meşhude illâ Hû"dur. Onun için Risale-i Nur demiş: Muhyiddin-i Arabî o derece Vacibü’l-Vücud’a hasr-ı nazar eder ki, kâinatı Cenab-ı Hak hesabına inkâr eder dereceye gelir. Halbuki bu zamanda o meşrebin bahanesiyle vahdetü’l-vücud* nazariyesiyle maddiyatta boğulmuş, tabiat batağına düşmüş adamlar, kâinat hesabına ulûhiyeti inkâr derecesine gitmek için bir vesile ittihaz etmeleri cihetinde, Risale-i Nur, Muhyiddin’i ve mesleğini böyle heriflerin gayet çirkin mesleklerinden kurtarmak fikriyle vahdetü’l-vücud kapısını kapıyor. teyid değil, belki aklen ve mantıkan kuvvetli bürhanlarla sahabe ve ehl-i sahvın meşrebinin, o meşrebden daha yüksek, daha selâmetli olduğunu isbat etmiş.

Sekizinci sehiv: Raporda demişler: "Bir adam hakikaten evliya olsa dahi, ‘Bu benim kerametim’ demesi dinen memnudur. Hele kitapta asla yazamaz."

Elcevap: Ben bütün dostlarımı işhad ediyorum ki, ben hiçbir vakit: "Veliyim, bu benim kerametimdir." dememişim ve diyemem ve demeye hiçbir hakkım yok. Belki daima dediğim budur: "Risale-i Nur madem Kur’an’ın hakikatlerine hizmet ediyor, biz de o hizmet-i kudsiyede çalışıyoruz. Cenab-ı Hak, Kur’an’ın mucize-i maneviyesinin bir şulesi olarak Kur’an’a keramet ve Risale-i Nur’a bir ikram ve bizlere ihsan-ı ilâhî ile ve bir lütf-u rabbanî ile merhamet ediyor. Hem ikram, keramet gibi değil, ikramın izharı niyet-i halis ile bir nevi şükürdür. Ve onun inkârı, o nimeti inkâr hükmüne geçtiğinden bazen izhar edip, yazıyordum. Tâ ki şakirdlerin hizmetteki şevkleri kırılmasın ve maişet derdi cihetinde gelen endişelere karşı bereket nev’inden gelen ikramat-ı ilâhiyeyi beyan ediyordum. Ve ekser şakirdler kendi maişetlerindeki tecrübeleriyle o ikram-ı ilâhîyi tasdik ediyorlar. Biz de hissediyoruz, derler. Daha derd-i maişet onları tazyik etmez ve hizmet-i imaniyeye mani olmaz.

Raporun o sahifesinde: "Risale-i Nur şakirdlerinin cennetlik olduklarında şüphe yoktur, bu bana bildirildi’ diyor. Cennet ile müjdelemek ve iman vesikasından bahsetmek, Katolikler ve Bâtınîlerde görülmüştür. Ve Şeyh Geylânî gibi zatların ‘Müridlerim cennetliktir’ demelerinin aslı yoktur. aşere-i mübeşşereden başka cennetle tebşir edilmemişler. Bir adamın ‘Ben cennetliğim, sen cehennemliksin’ demesi, akaid kitaplarında beyan edildiğine göre yanlıştır, caiz değildir. Hem aynı sahifede, ‘Bana bildirildi, hakikatten haber aldım. Bana böyle denildi...’ gibi sözleri, Aynü’l-İlim şarihi ilhaddan saymıştır."

Elcevap: Kur’an-ı Azimüşşanda yüzer âyat ile iman ve amel-i salih ehli, cennet ile tebşir edilmesine binaen, ismi ve şahsıyla değil, belki Kur’an’ın beyanı tarzında fakat müjdeli bir surette Risale-i Nur şakirdlerinin iman ve amel-i salih noktasında ve bilhassa iman-ı tahkikî kazanmalarında ve hüsn-ü hatimelerine binler lisan ile her vakit dua edilmesine istinaden Kur’an-ı Kerim’in belâgatının derece-i i’cazından tereşşuh eden işaratından remzî bir beşaret ve bir müjde telâkki edip, hesab-ı ebced ile tam tevafukunu bir emare göstermek, hiçbir cihetle medar-ı itiraz olamaz.

Teşekkürnamede beyan olunduğu gibi, Risale-i Nur, bir adamı şahsıyla ve ismiyle tayin edip, cennetlik müjdesini vermiyor. Belki Kur’an’ın yüzer âyatının beşaretine binaen, bu zamanda yüksek derece-i iman ve amel-i salihte bulunan şakirdleri –kim olursa olsun– birkaç ayetin işaret ve müjdeleriyle müjde veriyor. Bunda bir hüküm yok. Ve akide-i Ehl-i Sünnet’e muhalif hiçbir ciheti yok.

Hem raporda: "Bana bildirildi, hakikatten haber aldım, bana böyle denildi..." gibi sözler; herkes kalbine hatıra nev’inden, hususî ilham kabilinde diyebilir nev’inden tabirattır. Bunların neresinde haram vechi bulunur. Hususan Kur’an nüktelerinin fehminde, Kur’an hakikatinden ihtiyarsız, ilhamî bir surette gelen manalara "Hakikatten haber aldım, kalbime denildi" tabirleri tam yerindedir.

Raporun aynı sahifesinde: "İlm-i huruf ile ebced hesabıyla hüküm çıkarmak, okunması haram olan ilimlerdendir, diye Reddü’l-Muhtar şarihi demiş", demişler.

Elcevap: Sabıkan beyan ettiğimiz gibi, sû-i istimal edilmiş hafî ilimlerden olan ilm-i huruf başkadır, Risale-i Nur’un ebced hesabıyla ve zâhir tevafuk ile hüküm çıkarmak değil, Kur’an’ın meziyetli nüktelerinin ve işaretlerini beyan etmesi bütün bütün başkadır. Bunda da sehiv var.

Hem aynı sahifede: "Said, Hazret-i Peygamber’e (a.s.m.) ittiba ettiğini söyler. Halbuki, Hazret-i Peygamber’in (a.s.m.) cifir, huruf ve tevafuk gibi şeylerden hüküm çıkardığı kat’iyen varid değildir."

Elcevap: Kur’an’ın had ve hesaba gelmez manaları, işaretleri, tefsirleri Hazret-i Peygamber aleyhissalâtü vesselâmdan sarihan görünmüyor, fakat bütün o kudsî menbaın tereşşuhatıdır. İlm-i huruf* değil, belki pek zâhir ve hesabî olan hesab-ı ebced ve gözle görülen tevafuklarla Kur’an’daki işaret ve nüktelerin fehmi için bir vesile yaptığım Hazret-i Peygamber aleyhissalâtü vesselâmın sünnetini ittibaımıza elbette hiçbir vecihle münafatı olamaz.

Dokuzuncu sehiv: Raporda denilmiş: "Said Nursî kendisini emr-i bilmaruf ile mükellef tutuyor. Halbuki emr-i bilmarufun şartı, fitneye müeddî olmamaktır. Kendisi bu işe memur değil iken ve şüpheli bir vaziyette bulunurken, emr-i bilmarufa kalkması, bir akide kitabında ‘haramdır’ denilmiş. Hem ehl-i kıble tekfir olunmaz. Said Nursî ise zaruriyat-ı diniyeden olmayan meseleleri ortaya atıyor. Sonra, ‘Ey mülhidler, dinsizler’ gibi kelimeler kitaplarında bulunuyor. Bunlar dinen caiz değildir. Ehl-i Sünnet ve’l-Cemaat mezhebine göre ‘Ben Müslümanım’ diyen adama kâfir demek günahtır."

Elcevap: Hükûmet-i İttihadiyece ittifakla umum Avrupa’ya karşı hakaik-i İslâmiyeyi beyan ve muhafaza etmek için Dârü’l-Hikmeti’l-İslâmiye*de bir âza kabul edilen ve on dokuz sene evvel Van’da iken Diyanet riyaseti tarafından bir vaiz kabul edilen ve şimdiye kadar pek çok muarızları bulunduğu halde sözleri cerhedilmeyen, hem şimdiye kadar hiçbir yerde dinen onun derslerinden bir zarar gören bulunmayan bir adamın, Kur’an’ın gayet sarih emr-i bilmarufunu has ve halis ve sırf ahireti için çalışanlara söylemesi, değil haram, belki en ehemmiyetli bir farz hükmündedir.

Amma ehl-i kıblenin tekfiri hakkında sehivleri ise; hem Risale-i Nur’u, hem benimle temas edenleri işhad ediyorum ki, benim eskiden beri mesleğim hüsn-ü zandır. Değil tekfir, belki mümkün olduğu kadar müslümanları tekfir vartalarından kaçırmışım. Mezheb-i Hanefîde sebeb-i küfür gösterilen çok maddeler, mezheb-i Şafiî’de yalnız kebair sayıldığı cihetle, ben hüsn-ü zan etmeye mezhebimce mükellefim. Hanefî ulemasından –mezhebce– daha ziyade tekfirden çekiniyorum. Hususî ve muayyen insanlara, tam sarih küfür görünmezse ‘kâfir’ diyemeyiz. Ve Risale-i Nur’da: "Ey mülhidler! Ey zındıklar!.." dediğim vakit, muhataplarım ise gizli ve İslâmiyetin ifsadını ve mü’minlerin imanını bozmayı hedef ittihaz eden ve bazen hükûmetin bazı erkânını iğfal edip, bizi böyle belalara sokan ve otuz seneden beri benimle mücadele eden, şahsen bilmediğimiz bir kısım münafıklardır.

Yine aynı sahifede: "İstanbul ulemasından bazıları Said’in hareketini beğenmediklerinden ‘kezzab’ dediklerinden, onlara ve Seyyid Abdülhakim*e şakirdleriyle beraber ölüm duası yaptıklarından... Halbuki müslümanlıkta ölüm duası yapılmaz."

Elcevap: Hâşâ! İstanbul uleması, başta merhum Fetva Emini Ali Rıza olarak bütün âlimleri Risale-i Nur’a karşı takdirkârane bakmışlar. Hiçbirine karşı bedduamız yoktur, hürmetimiz var. Yalnız bizim gizli ve dinsiz düşmanlarımız ve nasılsa bir münasebetle çok ihtiyar, merhum Abdülhakim’e hulûl edip, ihtiyarlığından ve taassubundan istifade ederek Risale-i Nur şakirdlerinin aleyhine çirkin bir söz söylettirmişler. Biz işittik. Onun tesiriyle bize epey zarar oldu. Şakirdler ölümüne beddua etmek istediler. Ben dedim: "Siyadetine ve ihtiyarlığına hürmeten yapmayınız." Yaptırmadık. Tâ o vakit helâl ettik. Hattâ şimdi ben, en yakın dostum gibi, hayırlı dualarıma teşrik etmişim.

Onuncu sehiv: Hem aynı sahifede: "İki türlü Deccal ve Süfyan diye, zaruriyat-ı diniyeden olmayan bunlarda ‘icma var’ diyor. İnanmayanlara ‘zındık, dinsiz, mülhid’ hükmünü veriyor. Halbuki Mehdi, deccal, süfyan gibi şeyler Kur’an’da yoktur, icma da yoktur. Yalnız Taftazanî, ‘Bunlar gayr-ı mümkün şeyler olmadığından bu babda rivayet edilen hadisleri kabul ederiz’ demiş. Hem imam-ı mahfî ve Mehdi-i Muntazar, bâtıl olduğuna Ehl-i Sünnet'in ittifakı var."

Elcevap: Acelelik sebebiyle gayet sathî bir surette yüzer risaleden ziyade kitaplar tedkik edilmeden, bir mahrem risalenin bir ibaresinden böyle bir hüküm isnad etmelerini o müdakkik zatlara yakıştıramıyoruz.

Evvelâ: Taftazanî ahirzaman hâdisatı hakkında değil, belki hadisat-ı uhreviyeden bir acib kısım hakkında o sözleri Şerhu’l-Makasıd'da yazmış.

Saniyen: Risale-i Nur’dan mahrem bir cüz’ü: "İki deccala inanmayan dinsizdir" demiyor. Hem deccalın hurucu bütün akide-i İslâmiye kitaplarında mezkûrdur, icmaa mazhardır. Mehdi ve süfyan mefkûresi ise, ümmet içinde gayet esaslı bir tarzda ve ehemmiyetli bir hikmete binaen cereyan edip, gelmiş. Âdeta ümmetçe telâkki-i bilkabul nev’inden bir medar-ı teselli olarak her asırda âl-i beyt-i nebevî’den bir hidayetkâr imdada yetişmesi tesellisi ile devlet-i süfyaniyede ve Emeviyede eski zamanda Yezid ve Velid gibi süfyan manasını veren hâkimlere karşı dayanmak için her asrın ihtiyacı bu mefkûreyi idame etmiş. Ve bu hakikatı cüz’î-küllî her asır gösterdiği gibi bu asır da bir derece göstermiş diye, Risale-i Nur’un beyanatı hiçbir cihetle hakaik-i İslâmiyeye münafatı yoktur. Fakat Hanefî ulemasından bir kısmı

demelerine binaen, ulema-yı Hanefiye sair mezhebler gibi, mehdî ve süfyan hadislerine akide noktasında bakmıyorlar. Risale-i Nur’un üstadlarından bir üstadı İmam-ı Gazalî ve birisi de Abdulkadir-i Geylânî'dir (Fakat tarikat cihetinde değil, hakikat cihetinde). Ve birisi de en başta İmam-ı Ali (r.a.) olmasından, onların ittifak ettikleri meseleler elbette maden-i risaletten alınmıştır, diye Risale-i Nur kabul etmiş. Ve İmam-ı Ali (r.a) kasidesinde süfyana "İslâm Deccalı" namını vermesi, bize bir hüccet hükmüne geçmiş. Yalnız Ebu Hureyre'nin rivayet ettiği hadisten başka pek çok imamlar ve büyüklerden gaybî ihbarlar vardır. Ve vaki-i hâl, vukuatıyla tam tasdik ediyor.

Hem Ehl-i Sünnetçe batıl olan Mehdi-i Muntazar budur ki: "Şiîlerin bir kısmı; on iki imamdan birisi ölmemiş, bin senedir gizlidir, sonra meydana çıkacak, dünyayı ıslâh edecek. Mehdi-i Muntazar budur." Ehl-i Sünnet bu fikre ‘bâtıldır’ der. Yoksa Ehl-i Sünnetin, ekseriyetçe kabulü olan ve intizar edilen Muhammed Mehdi hakkında hadisler var. Ve

³لاَ مَهْدِى اِلاَّ عِيسٰى

diyen ulemaların fikirlerini kabul etmediklerinin hikmeti şudur: Âhirzamanda dinsizlik cereyanına karşı mukabele etmek, ancak İsevî’nin hakiki dini hakikat-ı Kur’an’la ittihad ederek; Kur’an ise esas ve imam olup, İsevî dini ona tabi olacağına işareten bir rivayette var ki: "İsa gelir, namazda mehdi’ye iktida eder." Eğer o kısım ulemaların fikri gibi olsa, o halde İsevîlik esas ve imam olması lâzım geliyor.

Muhterem ehl-i vukufun bir kısım sehivleri, teşekkürnamede dahi beyan edilmiştir. Ben kasemle temin ediyorum ki, eğer bazı ehl-i imana zarar gelmese idi, hakkımızda ağır şerait altında insaflı hareket eden bu muhterem ehl-i vukufun isnad ettikleri bütün kusur ve hataları nefsime kabul edecektim, fakat iman hizmeti beni mecbur eyledi.

Muhterem ehl-i vukuf, Said’de iki hâlet-i ruhiye bulmuşlar: Birisi, normal hayatı deyip, yüzde doksan kemal-i takdirde, beğendikleri risaleleri o normal hayatına isnad ediyorlar. Diğer hâleti, cezbe ve ihtilâl-i ruhî hâletidir. Ve ona da, beş-on küçük, mahrem ve yarım mahrem ve zulme karşı hiddet mektuplarını veriyorlar. Hakikat ise; fikrimin hüneri ve ilmimin eseri olmadığına işareten bir ihsan-ı ilâhîdir ki, o normal dedikleri halinde değil, belki gayr-ı normal halinde en mükemmel eserler yazılmış. Hatta ben ve telif zamanında beraberimdekiler biliyoruz ve en hastalıklı ve sıkıntılı ve heyecanlı ve ihtilâl-i ruhiyede yazılan risaleler çok mükemmel ve süratli oluyordu.

Elhasıl: Normal hayatım, Risale-i Nur hakkında gayr-ı normaldir ve gayr-ı normal ise, normaldir.

31 Mayıs 1944

Denizli cezaevinde mevkuf

Said Nursî