Isparta Mahkemesine 1.Dilekçe

Isparta Mahkemesine Müddei Umumi eliyle bir istidadır

(Bundan yeni harflerle makamata vermek için, üç dört nüsha bana lâzımdır)

"Kastamonu'da üç defa menzilimi taharri etmek için iki müdde-i umumi ve iki taharri komiserlerine ve üçüncü de gelen polis müdürüne ve altı yedi komiser ve polislere ve İsparta müddei umumisinin suallerine karşı söylediğim ve ehemmiyetli bir kısmının sureti Kastamonu zabıtası ve adliyesinin elinde kalan ayn-ı hakikat küçük bir müdafaanın hülâsasıdır. Şöyle ki:

Onlara dedim: "Ben onsekiz - yirmi senedir münzevî yaşıyorum. Hem Kastamonu'da sekiz senedir karakol karşısında daima tarassut nezaret altındayım. Kaç defalar menzilimi taharri ettikleri halde, dünya ile ve siyaset ile hiç bir tereşşuh, hiç bir emare görülmedi. Eğer bir karışık halim olsa idi, ya bu Kastamonu Adliyesi ve zabıtası ve hükümeti bilmedi ve yahut bildi, aldırmadı. Elbette benden ziyade onlar mesuldürler. Eğer yoksa, bütün dünyada kendi ahiretiyle meşgul olan münzevilere ilişilmediği halde, neden bana lüzumsuz ve vatan ve millet zararına bu derece ilişiyorsunuz?

Biz Risale-i Nur şakirdleri Risale-i Nur'u, değil dünya cereyanlarına belki kâinata da alet edemeyiz. Hem Kur'an bizi siyasetten şiddetle men etmiş...

Evet Risale-i Nurun vazifesi ise hayat-ı ebediyeyi mahveden ve hayat-ı dünyeviyeyi de dehşetli bir zehire çeviren küfr-ü mutlaka karşı imani olan hakikatleri gayet katî olarak, en mütemerrid zındık feylosofları dahi imana getiren Kur'anî ve kuvvetli burhanlarla Kur'ana hizmet etmektir. Onun için biz, Risale-i Nur'u hiç bir şeye alet edemeyiz.

Evvela: Kur'anın elmas gibi hakikatlerini, ehl-i gaflet nazarında propaganda-i siyaset tevehhümüyle cam parçalarına indirmemek ve o kıymettar hakikatlere hıyanet etmemektir.

Saniyen: Risale-i Nurun esas mesleği olan şefkat ve hak ve hakikat ve vicdan, bizleri şiddetle siyasetten ve idareye ilişmekten men'etmiş. Çünki, tokada ve belâya müstehak ve küfr-ü mutlaka düşmüş bir iki dinsize mukabil, yedi-sekiz çoluk çocuk, hasta, ihtiyar ve masumlar bulunur. Musibet ve belâ gelirse, o biçareler de yanarlar. Onun için, neticenin husulü de meşkûk olduğu halde, siyaset yoluyla idare ve asayişin zararına hayat-ı içtimaiyeye karışmaktan şiddetle men'edilmişiz.

Salisen: Bu vatanın ve bu milletin hayat-ı içtimaiyesi bu acib zamanda anarşilikten kurtulmak için "Beş esas" lâzım ve zaruridir:

Birincisi: Hürmet...

İkincisi: Merhamet...

Üçüncüsü: Haramdan çekinmek...

Dördüncüsü: Emniyet...

Beşincisi: Serseriliği bırakıp itaat etmektir...

Risale-i Nur hayat-ı içtimaiyeye baktığı zaman, bu beş esası kuvvetli ve kudsi bir surette tesbit ve tahkim ederek, asayişin tamel taşını muhafaza eder. Delili ise: bu yirmi sene zarfında yüz bin adamı vatana ve millete zararsız bir uzv-u nafi' hükmüne getirmesidir. İsparta ve Kastamonu vilâyetleri bu hale şahittir.

Demek Risale-i Nurun -Ekseriyet-i mutlaka- eczalarına ilişenler, herhalde bilerek veya bilmiyerek anarşilik hesabına vatana ve millete ve hâkimiyet-i İslâmiyeye hıyanet ederler. Risale-i Nurun yüzotuz risalelerinin - iki üç hususileri müstesna olarak - Bu vatana yüzyirmiyedi büyük faydasını ve hasenesini, vehham ehl-i gafletin sathî nazarlarında kusurlu tevehhüm edilen iki üç risalenin mevhum zararları çürütemez. Onları bunlar ile çürüten, gayet derecede insafsız ve zalimdir.

Amma benim ehemmiyetsiz şahsımın kusurları ise, bilmecburiye istemeyerek derim ki: On sekiz sene müddetinde gurbette, haps-i münferid hükmünde yalnız, münzevi olarak hayat geçiren.. Ve bu müddet zarfında ihtiyarıyla bir defa çarşıya ve mecma-ı nâs büyük camilere gitmeyen... Ve çok tazyik ve sıkıntı verildiği halde bütün emsâli menfilere muhalif olarak istirahatı için bir tek defa hükümete müracaat etmiyen... Ve yirmi sene zarfında hiç bir gazeteyi okumayan ve dinlemeyen ve merak etmeyen.. Ve tâm sekiz sene Kastamonu'da bütün dostların şehadetiyle Küre-i Arz yüzündeki boğuşmaları ve harpleri ve sulh olmuş olmamış ve daha kimler harp ettiklerini iki sene yedi aydır bilmeyen ve merak etmeyen ve sormayan... Ve üç senede yakınında konuşan radyoyu üç defadan başka dinlemeyen... Ve hayat-ı ebediyeyi imha eden ve hayat-ı dünyeviyeyi dahi elem içinde eleme ve azap içinde azaba çeviren küfr-ü mutlaka karşı gâlibane Risale-i Nur'la mukabele ettiğine, onun ile imanlarını kurtaran yüz bin şahidin şehadetiyle ispat eden... Ve Kur'an'dan tereşşuh eden Risale-i Nur ile ölümü yüz bin adam hakkında idam-ı ebediden terhis tezkeresine çeviren bir adama bu derece ilişmek ve me'yus etmek ve ağlatmakla, O ma'sum yüzbinler kardeşlerini ağlatmaya; hangi kanun var? Hangi maslahat var? Adalet namına emsalsiz bir gadr olmaz mı?. Ve kanun hesabına emsalsiz bir kanunsuzluk değil mi?.

Eğer bu taharrilerde bazı vazifedar memurların itiraz ettikleri gibi, derseniz ki: "Sen ve bir iki risalen rejime ve usulümüze muhalif gidiyorsun?"

Elcevab: Evvelâ: Usulünüzün münzevilerin çilehanelerine girmeye hiç bir hakkı yok!..

Saniyen: Bir şeyi reddetmek ayrıdır, kalben kabul etmemek ayrıdır... Ve amel etmemek bütün bütün ayrıdır. Ehl-i hükümet ele bakar, kalbe bakmaz. İdare ve asayişe ilişmeyen şiddetli muhalifler her hükümette bulunur. Hatta Hazret-i Ömer'in (R.A.) taht-ı hakimiyetindeki Hıristiyanlar, kanun-u şeriatı ve Kur'anı inkâr ve Peygamber Aleyhissalatü vesselam'a adavet ettikleri halde onlara ilişmiyordu. Hürriyet-i fikir ve serbestiyet-i vicdan düsturu ile Risale-i Nurun bir kısım şakirtleri idareye dokunmamak şartıyla, rejim ve usulünüzü ilmen kabul etmezse ve muhalif âmel etse, hatta rejimin sahibine adavet de etse, onlara kanunen ilişilmez.

Risaleler ise; O gibi risalelere mahrem demişiz. Neşrini men'etmişiz. O da bir iki risaledir. Hatta bu defa bu hadiseye sebebiyet veren risale, Beşinci Şua'dır. Kastamonu'da sekiz sene zarfında bir veya iki defa bir tek nüsha birisi bana getirdi. Aynı günde kaybettirdik.

Malumdur ki, bir mektubta kusur olsa, yalnız o kusurlu kelimeler sansür edilir. Mütebakisinin neşrine izin verilir. Eskişehir mahkemesinde dört ay tetkikat neticesinde, yüz risalede medar-ı tenkid yalnız onbeş kelime bulmaları, kat'î ispat eder ki; Risale-i Nur'a ilişilmez. Onun hedefi dünya değil. Herkes ona muhtaçtır.

Eğer dinsizliği bir nevi siyaset zannedip bu hadisede bazıların dedikleri gibi deseniz: "Sen bu risalelerle medeniyetimizi ve keyfimizi bozuyorsun?"

Ben de derim ki: "Dinsiz bir millet yaşamaz ve yoktur" Dünyaca bir umumi düsturdur... ve bilhassa küfr-ü mutlak olsa, cehennemden daha elim bir azabı dünyada dahi verdiğini Risale-i Nur'un "Gençlik Rehberi" gayet kat'î bir surette ispat etmiş. O Risale ise, bu defa taharride elinize geçen risaleler içinde ve "Miftah-ül İman" Risalesinin ahirinde bir kısım nüshalarda vardır. Bir müslüman -Eliyazü billah- eğer irtidat etse, küfr-ü mutlaka düşer... Ve bir derece yaşatan küfr-ü meşkûkte kalmaz. Ecnebi dinsizleri gibi olamaz... Ve lezzet-i hayat noktasında mâzî ve müstakbeli olmayan hayvandan yüz derece aşağı düşer. Çünkü geçmiş ve gelecek mevcudatın ölümleri ve ebedî müfarakatları onun dalâleti cihetiyle onun kalbine mütemadiyen hadsiz karanlıkları ve elemleri yağdırıyor. Eğer îman gelse, kalbine girse; o hadsiz ölüler diriliyorlar. "Biz ölmemişiz, mahvolmamışız" lisan-ı halleriyle ile dediklerinden, o cehennemî haleti cennet lezzetine çevirilir.

Madem hakikat budur, sizlere ihtar ediyorum: Kur'an'a dayanan Risale-i Nurla mübareze etmeyiniz. O mağlub olmaz. Fakat bu memlekete yazık olur. O başka yere hicret eder, gider, yine tenvir eder.

Hem "Eğer başımdaki saçlarım adedince başlarınm bulunsa, her gün biri kesilse; hakikat-ı Kur'ana feda olan bu başı, zındıkaya ve küfr-ü mutlaka eğmem. Ve bu hizmet-i İmaniye ve nuriyeden vazgeçmem ve geçemem..." diye o üç kısım taharricilere söylediğim gibi, sizlere de söylüyorum. Yirmi seneden beri bir münzevinin elbette ifadedeki kusuruna bakılmaz.