İddianameye karşı itirazname

Denizli’nin insaflı Müddeî-i umûmîsinin iddiânâmesine karşı; evvelen, beş-altı esas olarak müddeî-i umûmî beye evvelce yazılan bir küçük müdâfaayı bir i‘tirâznâme olarak ve sâniyen, mahkemenin elinde bulunan Eskişehir müddeî-i umûmîsinin iddiânâmesine mukābil verilen eski i‘tirâznâmeyi ve müdâfaayı ve sâlisen, küçük müdâfaadaki beş-altı esasa, üç-dört esası bir i‘tirâznâme olarak iddiâ makamına ve ağır cezâ mahkemesine takdîm ediyorum.

Birinci Esas: İddiânâme, başka yerlerdeki sathî tahkîkāta binâen, bize bir cem‘iyet-i siyâsiye noktasında bakmış.

Buna cevâben deriz:

Evvelen: Bütün benimle arkadaşlık eden zâtların şehâdetiyle on dokuz seneden beri hiçbir gazeteyi okumayan ve dinlemeyen ve sormayan ve iki sene beş aydır harb-i umûmîden hiçbir haber almayan ve merak etmeyen ve bilmeyen bir adamın, elbette siyâsetle hiçbir alâkası yoktur. Ve siyâsî cem‘iyetlerle hiçbir münâsebeti olmaz.

Ve Sâniyen: Risâle-i Nûr’un yüz otuz parçası meydandadır. İçinde îmânî hakîkatlerden başka bir hedef ve bir maksad-ı dünyevî olmadığına Eskişehir mahkemesi -yalnız bir iki risâleden başka ilişmemesi ve koca Kastamonu zâbıtasının sekiz sene zarfında dâimî tarassud ile beraber iki hizmetçiden ve yalnız üç adamdan başka bir bahane ile müttehem bulmaması kat‘î bir huccettir ki; Risâle-i Nûr şâkirdleri hiçbir vecihle siyâsî cem‘iyet değiller. Eğer iddiânâmedeki cem‘iyetten maksadları îmânî ve uhrevî bir cemâat ise, ona cevâben deriz ki: Eğer Dâru’l-fünûn talebelerine ve her nevi‘ esnâfa bir cem‘iyet nâmı verilse, bize de o nev‘den bir cem‘iyet nâmı verilebilir. Eğer dini hissiyâtla emniyet-i dâhiliyeyi ihlâl edecek bir cemâat nâmı veriliyorsa, buna mukābil deriz: Yirmi sene zarfında, bu fırtınalı zamanda, Risâle-i Nûr’un yüzer risâlelerinden binler nüshalarını binler adam kemâl-i merakla okudukları halde, hiçbir yerde hiçbir vukūâtla emniyet-i dâhiliyeye iliştikleri, ne hükûmetçe ve ne de mahkemece kaydedilmemesi bu ithâmı çürütüyor.

Eğer hissiyât-ı dîniyeyi kuvvetlendirmesinden istikbâlde emniyet-i dâhiliyeye zarar verebilir diye bir cem‘iyet nâmı verilmiş ise, buna mukābil deriz:

Evvelen: başta Diyânet Riyâseti ve bütün vâizler aynı hizmeti görüyorlar.

Sâniyen: Risâle-i Nûr şâkirdleri değil emniyete, âsâyişe zarar vermek, belki bütün kuvvet ve kanâatleriyle milleti anarşilikten muhâfaza ve emniyet ve âsâyişi te’min için çalışıyorlar. Delili ise, birinci esasta beyân edilmiştir.

Evet, biz bir cemâatiz. Hedefimiz ve programımız, evvelâ kendimizi, sonra milletimizi i‘dâm-ı ebedîden ve haps-i münferidden kurtarmak ve vatandaşlarımızı anarşilikten ve serserilikten muhâfaza etmek ve iki hayatımızı imhâya vesîle olan zındıkaya karşı, ma‘nevî bir müdâfaanâmesi hükmünde olan Denizli hapsinin meyvesi nâmındaki Risâle-i Nûr’un kısa bir hulâsasını ve esas mesleğini beyân eden risâleciktir ki; bir kısmı müddeî-i umûmîye verilmiştir.

İkinci Esas: Risâlelerde bazı dokunaklı cümleler var diye bizi başka yerlerin nâkıs ve sathî tahkîkātlarıyla ittihâm ediyorsunuz. Buna mukābil deriz ki; madem maksadımız îmân ve âhirettir, ehl-i dünyâ ile mübâreze değildir. Ve madem o pek cüz’î ve yalnız bir iki risâleye mahsûs ilişmek kasdî değildir, belki maksadımıza yürürken onlara çarpılmışız. Elbette bir garaz-ı siyâsî ma‘nâsında olmaz. Ve madem imkânât başkadır, vukūât başkadır. Hakkımızda âsâyişe zarar yapmış diye değil, yapabilir diye ittihâm ediliyoruz. Herkes bir adamı öldürebilir diye olan ittihâm gibi ma‘nâsız bir ittihâmdır. Ve madem yirmi sene müddetinde yirmi binler adamda ve binler nüshalarda ve mektublarda hem Eskişehir, hem Kastamonu, hem Isparta’da şiddetli tedkîk ve taharrîlerde hakîkî bir suç teşkîl edecek maddeleri bulamadılar. Ve Eskişehir mahkemesi bir şey bulmadığından, bir lastikli kanun maddesinden bizi mes’ûl ettiği gibi, bütün dînî dersini verenleri dahi mes’ûl eder bir tarzda, yüz adamdan on beş adama altışar ay cezâ verebildi. Acaba benim gibi bir adamın sizden, bir senede yirmi mahrem mektubları bu tarzda tedkîk edilse, onu mes’ûl ve mahcub edecek yirmi cümle bulunmaz mı? halbuki bizde yirmi bin adamda, yirmi bin Risâlelerde ve mektublarda hakîkî mes’ûl edecek yirmi cümle bulamamalarından gösteriyor ki; Risâle-i Nûr’un hedefi doğrudan doğruya âhirettir. Dünya ile alışverişi yoktur.

Üçüncü Esas: Denizli mahkemesinin insaflı müddeî-i umûmîsinin, başka yerlerin insafsız ve sathî zabıtnâmelerine binâen iddiânâmede kaydettiği maddeler ve târihsiz mektublar hem yirmi ve on beş sene ve on sene zarfındaki muhâberelerden ve kat‘î cevabı üçüncü esasta ve istid‘âmın ikinci suâlinde bulunan Beşinci Şuâ‘dan ve yüz otuz risâlelerin yalnız dört beş risâlelerinden ve Eskişehir mahkemesinin tedkîkinden geçen ve cezâsını çektiren ve af kanunları gören mektublar ve risâlelerden, ittihâmımıza medâr bazı bahaneler var. Acaba mart hâdisesinde, Bâb-ı Seraskerîde şeyhülislâmı ve ulemâyı dinlemeyen sekiz taburu bir nutukla itâate getiren bir adam, sekiz sene zarfında zabıtnâmelere göre çalışmış, Kastamonu’da yalnız beş adamı iğfâl edebilmiş, denilebilir mi? İşte mahrem ve gayr-i mahrem bütün evrâk ve kitaplarımı odun yığını altından çıkarıp, üç ay tedkîkten sonra yalnız Feyzî, Emîn, Hilmi, Tevfîk ve Sâdık’dan başka kimseyi o koca Kastamonu’da bulmadılar. Bu beş zât ise, lillâh için bana şahsî hizmet münâsebetiyle gönderilmişler. Eğer o sathî zabıtnâmeler gibi yapsa idim beş değil, belki beş yüz, belki beş bin adamı kandırabilirdim. O zabıtnâmelerde ne kadar yanlışlıklar bulunduğuna, bir iki numûneyi beyân ediyorum.

Zaman-ı saadetten şimdiye kadar cârî olan bir âdet-i İslâmiyeye ittibâen Risâle-i Nûr’un hususî menba‘ları olan yüzer âyât-ı meşhûreyi bir hizb-i Kur’ânî yaptığımızı, dinde tahrîfât yapıyor, diye muâheze etmişler.

Hem Eskişehir mahkemesi’nde medâr-ı nazar olup ehemmiyet verilmeyen ve bilmediğimiz bir zâtın ilâvesi bulunan “Lâdînî zamanında latin harflerinin kabûlü târihine tevâfukla inkâr-ı haşre bir emâredir” diye olan yazıdan, bugün yazılmış gibi bizi mes’ûl etmek istiyor. Hem bir sene cezâsını çektiğim ve mahrem tutulan ve zabıtnâmede kayıd edildiği gibi odun yığınları altından çıkarılan Tesettür Risâlesiyle, bu sene yazılmış ve neşir edilmiş gibi bizi ittihâm etmek ister.

Hem Ankara’da hükûmetin başında bulunan birisine söylediğim i‘tirâzlara ve ağır sözlere mukābele etmeyip, sükût eden ve o adam öldükten sonra yanlışını gösteren bir hakîkat-i hadîsiyeyi beyândaki fıtrî ve lüzûmlu ve mahrem tenkîdlerim, medâr-ı mes’ûliyet yapılmış. Ölmüş ve hükûmetten alâkası kesilmiş bir şahsın hatırı nerede? Hükûmetin ve milletin bir hatırı ve Cenâb-ı Hakk’ın bir tecellî-i hâkimiyeti olan adâlet kanunları nerede?

Hem biz, hükûmet-i cumhûriye esaslarından en ziyâde kendimize medâr-ı istinâd yaptığımız ve onunla kendimizi müdâfaa ettiğimiz hürriyet-i vicdân esası, bizim aleyhimizde medâr-ı mes’ûliyet tutulmuş. Güya biz, hürriyet-i vicdân esasına muârız gidiyoruz.

İşte bu numûnelere kıyâsen ne kadar hilâf-ı hakîkat ve adâlet bir muâmele yapıldığını, inşâallâh insaflı ve adâletli olan Denizli müddeî-i umûmîsi ve mahkemesi göstererek, o zabıtnâmelerin evhâmlarına ehemmiyet vermeyecekler.

Hem en acîbi budur ki: Isparta müddeî-i umûmîsi benden sordu: Mahrem Beşinci Şuâ‘da demişsin? “Ordu, dizginini o dehşetli şahsın elinden kurtaracak.” Muradın orduyu hükûmete karşı sevk etmek midir? Ben de dedim: Maksadım; o kumandan ya ölecek veya tebdîl edilecek, ordu onun tahakkümünden kurtulacak, demektir. Acaba hem gāyet mahrem, hem sekiz senede yalnız iki def‘a elime geçen ve aynı zamanda kaybedilen, hem âhirzamana âit bir hadîsin ma‘nâsını küllî bir sûrette beyân eden, hem aslı eskiden te’lîf edilen bir risâleyi, hem bir tek nefer görmediği halde, nasıl sebeb-i ittihâm olur? Maa‘t-teessüf, o insafsızın o acîb ittihâmı iddiânâmeye girmiş.

Hem en garibi şudur ki; bir yerde demiştim: Cenâb-ı Hakk’ın büyük ni‘metleri olan tayyâreyi, şimendiferi, radyoyu büyük bir şükürle mukābele lâzım iken; beşer şükretmedi, tayyârelerle bombalar yağdı. Ve radyo öyle büyük bir ni‘met-i İlâhiyedir ki; ona mukabil şükür ise, o radyo, milyonlar dilli bir küllî hâfız-ı Kur’ân olup, bütün zemin yüzündeki insanlara Kur’ân’ı dinlettirsin.

Ve Yirminci Sözde Kur’ân’ın medeniyet hârikalarından haber verdiğini beyân ederken, bir âyetin işârâtı olarak; “Kâfirler, şimendiferle âlem-i İslâmı mağlûb ederler” demişim. İslâm’ı bu hârikalara teşvîk ettiğim halde, bir sebeb-i ittihâmım olarak şimendifer, tayyâre ve radyo gibi terakkıyât-ı hâzıranın aleyhindedir diye, iddiânâmenin âhirinde beni Isparta müddeî-i umûmîsinin garazlarına binâen ittihâm eder.

Hem hiçbir münâsebeti olmadığı halde, bir adam Risâle-i Nûr’un ikinci bir ismi olan Risâletü’n-Nûr ta‘bîrinden, “Kur’ân’ın nûrundan bir risâlettir, bir ilhâmdır” demiş. İddiânâmede başka yerlerin verdikleri yanlış ma‘nâ ile, güya Risâle-i Nûr bir resûldür, diye benim için bir sebeb-i ittihâm tutulmuş.

Hem müdâfaâtımda yirmi yerde huccetlerle isbat etmişiz ki: Bütün dünyaya karşı da olsa dini ve Kur’ân’ı ve Risâle-i Nûr’u âlet edemeyiz ve edilmez ve biz onların bir hakîkatini dünya saltanatına değiştirmeyiz ve bilfiil öyleyiz. Bu da‘vânın emâreleri yirmi senede binlerdir. halbuki iddiânâme başka zabıtnâmelere binâen, güya bizim bütün maksadımız ve sa‘yimiz dünya entrikalarını çevirmek ve dünya garazlarıyla dini hasîs şeylere âlet etmek, kudsiyetini düşürmektir diye bizi ittihâm ediyorlar. Madem böyledir, ben ve biz bütün kuvvetimizle

deriz.

Mevkuf

Said Nursî