Son Tecziye İddianamesine karşı Son Müdafaam

Son Müdafaamdır

Denizli Ağır Ceza Mahkemesi Yüksek Huzuru'na

İddia makamı, ne safahat-ı muhakemeyi ve ne de bize karşı ibraz ettiği indî edillenin hiçliğini, kifayetsizliğini, çürüklüğünü ve delilsizliğini ve gerek hak ve hakikatı zerre kadar nazara almayarak, mutlaka bizleri cezalandırabilmek emeliyle hâlâ cemiyetçilik teranesini tekrar etmekte ve bu ana kadar yüzlerce defa cevabı verilmiş meseleleri yeni baştan mahkeme celbiyle huzuruna sevk etmekte ve hiçbir ehliyet-i ilmiyeyi hâiz olmayan eski ehl-i vukufun, sırf ilhad ve inkârın müdafaasını istihdaf eden raporlarına istinad ederek; en yüksek adlî makamın nezaret ve murakabesi altında, merkez-i hükûmette, devletin en salâhiyetli profesörlerinden mürekkeb bir ilim heyetinin tedkiklerini hiçe saymakta ve tanımamaktadır.

Biçare bir kısım temiz nasiyeli ve bu memleket için cidden nâfi ve vefakâr vatan evlâdlarını tecziye ettirebilmek suretiyle, koyu bir inkârın ve ölmüş bir şahsın intikamını bizden almak için yanıp tutuşan müdde-i umumî beyefendi heyet-i hâkimeyi aleyhimize tahrik için kısmen yirmi-otuz sene evvel yazılmış ve her şeyden önce ilmî olması icab eden ve hakaik-i İslâmiyenin tâ bidayetten beri cereyan etmekte bulunan bir kısım tecelliyatını aksettirmekten başka bir maksat taşımayan ve sû-i tefsir edilir korkusuyla ve millet arasında herhangi bir sarsıntıya sebeb olur düşüncesiyle mevcutları ortadan kaldırılan ve hatta bir kısım nüshaları imha edilen bir eseri öne sürmekte ve bazı şahsiyetlerle evvelce aramada tekevvün etmiş, bazı vekayi’den mütevellid ve sırf benim şahsıma ait aksül’amelleri yâd ederek, bunlardan tamamen bîhaber ve sırf dinî hakikatlerin taharrisi kaygısıyla kitaplarımı yazmış ve okumuş olan bir kısım bîgünahları, sırf saika-i diyanet ile âciz şahsıma ve eserlerime karşı hüsn-ü zanlarından dolayı mahkûm ettirmek istemektedir.

Eğer ortada, o meşhur şahsiyetlere karşı işlenmiş bir suç varsa bundan ben mesulüm. Sırf dinî noktadan, âciz şahsıma ve hakikatte benim olmayan ve hakaik-i Kur’aniyenin bir aksinden ibaret olan müellefatıma hüsn-ü zan etmeleri yüzünden, bir kısım biçare ve hüsn-ü niyet sahibi vatandaşlar, benim bu şahsî cürmüme ne için teşrik ediliyor? Bu kadar açık bir gadir tarih-i adliyenin neresinde meşhuddur?

Eğer benim rical-i devletle bir maceram gelmiş-geçmiş ise ve tarihe karışmış olan bu macerayı iddia makamı bir türlü hazmedemiyorsa düşünsün ki, ben o günün adamıyım ve onlarla aynı seviyede o macerayı birlikte yaşamışım. Bugün sırf benim Kur’an’dan gelen ilmimden dolayı aciz şahsıma hüsn-ü zanda bulunan habersiz biçarelerin, benim sâbık mücadelâtımdan mesul olmaları hak ve adaletin neresine sığar?

İddia makamı bizi mutlaka cezalandırabilmek için tekrar tekrar öne sürdüğü ve bugünün hadisesi gibi gösterdiği mektuplar ve sair delillerin kısm-ı âzamı da yirmi senelik terakkümattır. Bunların çoğunun hesabı Eskişehir Mahkemesinde görülmüştür ve üzerlerinden aflar geçmiştir. Bilhassa her zaman öne sürdüğü mahrem Tesettür Risalesi bu meyandadır.

İddia makamı, mahrem risalelerin evimde, odun yığınlarının altında, çivili sandık içinde bulunması gibi mahremiyet iddiamızın mesnedini teşkil eden bir delili de çürütebilmek için, "Bunu benim müfarakatımdan sonra mensublarım tarafından yapılmış olması muhtemeldir." gibi imkânat vukuat yerinde kullanılarak, indî bir mütalâa serdetmiştir. Halbuki bu arama, tevkifimden evvel huzurumla yapılmıştır. Hakikatlerin mahall-i izharı olması icab eden bir makamın, böyle çocukça ve hiç delilsiz bir mütalâa yürütmesini o makamın şeref ve vakarıyla kabil-i telif görmüyorum.

Aleyhimizde serdedilen diğer bir iddia da: Güya milliyetçiliğe karşı cephe alışımızdır. Bin seneden beri alemdar-ı İslâmiyet olarak livâ-i hidayeti ve hakiki şule-i medeniyeti omuzlarında dalgalandırmış ve beşer kitlelerine adalet ve insaniyet ve saadet şuleleri ve ümid ve inşirah ziyaları taşımış olan bu kahraman necib ve muzaffer Türk milletinin dahilî bünyesinde kuvvetlenmesi demek olan müsbet bir milliyet sevgisine biz muarız olanlardan değiliz. Bilâkis, onu samimi ruhumuzla isteyenlerdeniz.

Bizim vatan ve millet hesabına fikren muhalifi olduğumuz cihet, sadece menfi milliyetçiliktir ki, Müslümanlık uhuvvetini kıracak ve bir cemiyet hodgâmlığı verecek, tecavüz ve nefret ruhu doğuracak şekilde sû-i telâkki edilmesi ve sû-i istimalidir.

Evet, hakiki insanlık ve fazilet mefkûreleri etrafında toplanmış olan bu Müslüman camialarını sebepsiz birbirine düşman yapacak kadar böyle dar bir düşünüşün ve koyu Etrakçılığın fikren muhalifi olmak, bu millete hıyanet midir? Yoksa hizmet midir? Bunun takdirini ehl-i insafa bırakıyorum. mamafih, biz bu kabil telâkkilerimizin propagandacısı da olmadık.

En son sözüm şudur:

Efendiler, yirmi senelik bir mazlumiyet hayatında, yüzü mütecaviz kitapları içinde ve en mahrem mektup ve risalelerinde, asabiyetle hiddet zamanında yazılmış yalnız beş-on cümledeki kusurlarla; hüsn-ü niyet ve samimiyeti salâhiyettar ehl-i vukufça teslim edilmiş hayırhah bir insanın bil’iltizam mahkûm edilmek istenilmesi gösteriyor ki; hakikatı haykıran Risale-i Nur hiçbir vecihle mahkûm edilmez ki böyle bahaneleri arıyorlar. Kim var ki yirmi senelik hayatının bütün mahrumiyet ve mazlumiyet anlarında, değil böyle beş-on kelime, belki yüzlerce yanlış olmasın.

Bu mahkeme yalnız bu hazır zamanı değil, belki iki istikbalin dehşetli tenkidlerini nazara alıp, öylece muhakeme etsin.

Mevkuf

Said Nursî