Denizli Bilirkişi Raporu

بِاسْمِهِ سُبْحَانَهُ

Bu rapor ibret için hem lahikaya hem müdafaatın nihayetine yazılsın.

Birinci ehl-i vukufun raporudur ki, bütün kuvvetleriyle bizi mahkûm etmek için çalışmışlar. Fakat inayet-i ilâhiye onların hücumlarını Nurların parlak fütuhatına vesile eyledi. İşte inayet-i ilâhiyenin parlak bir numunesi: Bütün kuvvetleriyle mahkûmiyetimize çalışan birinci ehl-i vukufun bu raporları Risale-i Nur’a takdirkârane bir medhiye hükmüne geçti. Biz dahi o ehl-i vukufu helâl ettik, dost olduk. Bu rapor, aleyhimde çok çalışan ehl-i vukufun raporundandır. Ankara ehl-i vukufu bunlardan ayrıdır. Bir derece insaflı raporlar da vardır.

Said Nursi

Denizli Ehl-i Vukufunun Raporudur

İkinci Öğüt: Risale-i Nur’un neşrinde ve bana ait fikirlerin tamiminde asla korkulmaması ve bu cihad-ı maneviden vazgeçilmemesi tavsiye olunmakta ve kendilerine bu işlerden vazgeçilmesini söyleyenlere, "Hizbü’l Kur’an etrafımızda çevrilmiş muhkem bir surdur. Hayat-ı ebediyemize yüzde yüz zarar veren bir yola bizi ihtiyarımızla sevkedemezsiniz, ustabaşımız olan Said Nursî’nin yüzünden bizim gibi ona dost olanlardan kim zarar görmüş, kim belâ görmüş ki biz göreceğiz." denilmekte. Üçüncü Öğüt olarak, tama’ yüzünden aldanmamak için telkinler yapılmakta ve yine şakirdlerine hitaben: "Said’e neden bu kadar hürmet edip arkasına düşüyorsunuz?" diyenlere karşı Dördüncü Öğüt ile cevab vermek istenilmektedir ki: Bu da, kendisinin İslâm dininin neşrine çalışan ve hizmet-i Kur’aniyede bulunan bir şahıs olup kendisi yok olsa dahi birçok merkezlerde çalışanlar bulunacağı söylenilmektedir. Beşinci ve Altıncı Öğütlerle daha bir takım şakirdleri itimad ve itikada davet etmektedir. Bu kitabın zeylinde, kırmızı mürekkeble ve üç ay işaretiyle mahremdir, diye yazılı olan kısımda "İstikbalde gelecek nefret ve tahkirden sakınmak için" şu mahrem zeylin yazıldığını ve kendilerine musallât olan insafsız, zalim ve gaddarlara karşı bir arzuhal olduğunu ve kendi tamir ettiği hususî mabedinde hususî ibadetine ezan ve kametten dolayı müdahele edildiği için sabrının tükendiğini, milletin mukadderatıyla keyfi oynayan firavun-meşreb komitenin başlarına hitab ettiğini ve bu ehl-i bid’adan altı sualine cevab istediğini, tecavüzün kanunsuz olduğunu, hususî ibadete kanun yapılamayacağını, hürriyet-i vicdan düsturunu kırmak cüretiyle lâdini siyaset takib edildiği halde, din ehline yapılan bu tecavüzün sorgusuz kalmayacağını, kendisi gibi Şafiî olanlara hangi usul ile müdahele edildiğini ve kendisi gibi başka milletten olanlara Türkçe kamet mecburiyetinin hangi usul ile teklif edildiğini ve en nihayet "Ey din ve ahiretini dünyaya satan bedbahtlar! Yaşamanızı isterseniz bana ilişmeyiniz, ilişirseniz, intikamım muzaaf bir surette sizden alınacağını biliniz. Cesaretiniz varsa ilişiniz. Yapacağınız varsa, göreceğiniz de vardır." diye hücum edilmektedir.

Yirmi Dokuzuncu Mektubun Yedinci Kısmında, şimdilik has ve emin talebelere mahsustur ve mahremdir işaretleriyle, ehl-i bid’anın ecnebi inkılâpçılardan mevhum bir fikir alarak Hristiyanlıktaki protestanlık gibi İslâmiyette dinî bir inkılâp yapmak istediklerini, Hıristiyanlıkta ahkâm-ı içtimaiye İsa (a.s.) tarafından değil; havariler tarafından vaz’ edildiğine göre inkılâbın caiz olabileceğini; Müslümanlıkta böyle şeylerin caiz olamayacağını; milliyetin İslâmiyet fikri yerine geçmeyeceğini, sosyalizm ve bolşevizm gibi fikirlerin unsuriyeti ve milliyetperverliği kırdığını, binaenaleyh Türklük fikrinin İslâmlık fikri içinde erimesi icab ettiğini; ahirzamanda gelecek en büyük müçtehidin, fesad zamanında hem hâkim, hem Mehdi, hem mürşid hem hatib-i âzam olan ve ehl-i beyte mensub olan bir zat-ı nuranî olacağını; Avrupaî düsturlarla mücadele usulünü Eski Said iken yaptığını ve bu tarzda galebenin İslâmiyetin kıymetini azaltmak gibi bir mahzur bulunması yüzünden bu mesleği terkettiğini; İslâmiyet esaslarını Otuzuncu ve Yirmi Dördüncü ve Yirmi Dokuzuncu Sözler ve Mektublarla, bürhanlarıyla isbat ettiğini beyan etmektedir.

Eskişehir hapishanesinin saklanacak bir meyvesidir diye elyazması diğer bir risalede, "Bir âlem-i manada İmam-ı Ali'ye sorduğu suale cevaben عُجْمٍ den maksat, şekilsiz harflerdir ki, lâik hükûmet zamanında taammüm eden latin harfleridir" yolunda bir cevab aldığını, cifir ve Ebced hesaplarıyla bu kelimeyi ihtiva eden fıkranın, latin harflerinin resmen kabulü tarihi olan 1348 tarihine tevafuk ettiğini; Risale-i Nur’un bir musibet neticesinde gizlenerek gizli perde altında parlaması İmam-ı Ali'nin bir kerameti olduğunu; Risale-i Nur’un sebeb-i tesmiyesi esma-i hüsna içindeki ism-i Bedi’in mazharı olduğunu; ve İmam-ı Ali’nin, "Ya Rab, benim yıldızımı nur ile ahirzamana kadar bedi’ ışıklandır." yolundaki duasının bu zamanda Risale-i Nur ile kabul edildiğini beyan etmektedir.

Yeni harflerle ve daktilo ile yazılan bir risalede, eski hurufu okumasını bilmeyen gençleri Risale-i Nur dairesine almağa gayret olarak yazılmış olduğu beyan edilmektedir.

Eski harflerle yazılı Risale-i Nur’un Otuz Birinci Mektubunun On Beşinci Lem’ası, Fihrist isimli risaledeki âhir kısmı, Husrev, Sabri, Hafız Ali, Rüşdü, Hafız Hüseyin tarafından telif edildiği ve bunlar içinde Husrev’in telifinin daha çok olduğu ve bunlara dua edildiği; diğer bir ciltte Risale-i Nur’un küçük şakirdleri ve yazanları içinde ve Sav köyünde Marangoz Ahmed, Eğirdir’in Gökdere köyünde Ömer Hoca oğullarından Abdullah oğlu Ömer ve hocası, çocuğu Mustafa ve hocası Ahmed Zeki, Hacı Hafız oğlu Hafız Mehmed, Hafız Mehmed oğlu Bekir gibi dokuz ila on iki yaşlarındaki çocukların bu Hafız Mehmed’in evinde toplanarak eski yazı öğrenip, Risale-i Nur’u yazdıklarını; Nur fabrikasının İslâmköy’ünde olduğunu anlatmaktadır.

Risale-i Nur’un Otuzuncu Mektubunun Yirmi Sekizinci Lem’asının nihayetine, Risale-i Nur talebelerinin, Keçeci Mustafa, Mustafa Ali, Süleyman Rüşdü, Abdullah, Husrev, Refet, diğer Süleyman, Sabri, Hulusi, Bekir Bey, Âsım, Hafız Ali, Galib, Küçük Lütfi, Zekâi, Abdülbaki, Şamlı Hafız Tevfik isimleri yazılmıştır.

Yine bu risalenin ikinci kısmının dördüncü sahifesinde; hapishanenin kendileri için bir inayet-i rabbaniye olduğunu, ahirzamanda en feyizli bir çilehane olup, düşmanlarına karşı ihtiyatlı davranmak lâzım geldiğini; bu yerin, yani hapsin en hassas bir imtihan meydanı olduğunu telkin etmektedir.

Said Nursî’nin buraya kadar hülâsaten zikredilen Risale-i Nur parçalarından maada bu işle alâkadar olan mevkuf diğer suçlu Husrev ve ilâahire isimlerden sonra, bu suçluların evlerinde, dükkânlarında ve üzerlerinde yapılan aramalarda evrak meyanında mevcut her birine ait arama zabt varakalarında yazılı olduğu üzre, cemiyetin bânisi Bediüzzaman ile yine evrak meyanında mevcut maznunların evlerinde, dükkânlarında ve üzerlerinde çıkan ve cemiyet ile alâkalarını gösteren vesaik ve mektuplar ehl-i vukuf marifetiyle yaptırdığımız tetkikata nazaran her biri hakkında raporda yazılı olduğu üzre bu maznunlar doğrudan doğruya ve beraberce bir kısmının Said Kürdî ile iştirak ederek kurulan Nakşibendî cemiyetinin inkişafına yardım ettikleri ve bir kısmının da bu şekle girmeleri ve Risale-i Nur şakirdlerinin muhabere etmek suretiyle Said’in faaliyetine manen ve maddeten iştirak ile onun maksatlarına hizmet ettikleri ve binnetice, cümlesinin dinî hissiyatı âlet ederek; devletin emniyetini ihlâl edebilecek harekete halkı teşvik ve bu babda kurulan Risale-i Nur cemiyetinin teşekkülüne yardımda bulundukları, yapılan hazırlık ve ilk tahkikat sırasında yeminli ifadeleri alınan şahidlerin şehadeti, arama zabt varakaları ve ehl-i vukuf tarafından verilen rapor, bu suçluların tevilen vaki itirazlarıyla anlaşılmaktadır. Suçluların bu hareketleri T.C. Kanununun 163/1-2, 173, 313, 64, 60. maddeleri mucibince...