Mektup 2: Hz.Mehdi ve üç vazifesi

Azîz, Sıddîk Kardeşlerim

Evvelen: Nûr’un fevkalâde hâlis şâkirdleri, müştemilâtıyla berâber neşretmek istedikleri Sikke-i Gaybiye evliyâ-yı meşhûreden, kırk günde bir def’a ekmek yeyip kırk gün yemeyen Osmân-ı Hâlidî’nin sarîh ihbârı ve evlâdlarına vasiyeti ile ve Isparta’nın meşhûr ehl-i kalb âlimlerinden Topal Şükrü’nün zâhiren haber vermesiyle çok ehemmiyetli bir hakîkati kardeşlerim da’vâ edip.. fakat iki iltibâs içinde bu bîçâre, ehemmiyetsiz kardeşleri Saîd’e bin derece ziyâde hisse vermişler. On seneden beri kanâatlerini ta’dîle çalıştığım hâlde, o bahâdır kardeşlerim kanâatlerinde ileri gidiyorlar. Evet onlar, On sekizinci Mektûb’daki iki ehl-i kalb çobanın mâcerâsı gibi, hak bir hakîkati görmüşler, fakat ta’bîre muhtâcdır. O hakîkat da şudur:

Ümmetin beklediği, âhirzamânda gelecek zâtın üç vazîfesinden en mühimmi ve en büyüğü ve en kıymetdârı olan îmân-ı tahkîkîyi neşredip ehl-i îmânı dalâletten kurtarmak cihetiyle yapılan bu en ehemmiyetli vazîfeyi aynen bitamâmihâ Risâle-i Nûr’da görmüşler. İmâm-ı Alî [ra] ve Gavs-ı A’zam [ks] ve Osmân-ı Hâlidî [ra] gibi zâtlar, bu nokta içindir ki: o gelecek zâtın makâmını Risâle-i Nûr’un şahs-ı ma’nevîsinde keşfen görmüşler gibi işâret etmişler. Bazen da o şahs-ı ma’nevîyi bir hâdimine vermişler, o hâdime mültefitâne bakmışlar. Bu hakîkatten anlaşılıyor ki; sonra gelecek o mübârek zât, Risâle-i Nûr’u bir program olarak neşir ve tatbîk edecek.

O zâtın ikinci vazîfesi, şerîati icrâ ve tatbîk etmektir. Birinci vazîfe, mâddî kuvvetle değil, belki kuvvetli i’tikâd ve ihlâs ve sadâkatle olduğu hâlde, bu ikinci vazîfe, gâyet büyük mâddî bir kuvvet ve hâkimiyet lâzımdır ki, tatbîk edilebilsin.

O zâtın üçüncü vazîfesi, Hilâfet-i İslâmiyeyi İttihâd-ı İslâma binâ ederek, Îsevî rûhânîlerle ittifâk edip Dîn-i İslâma hizmet etmektir. Bu üçüncü vazîfe, pek büyük bir saltanat ve kuvvetle ve milyonlar fedâkârlarla tatbîk edilebilir. Birinci vazîfe, o iki vazîfeden üç dört derece daha kıymetdârdır, fakat o ikinci ve üçüncü vazîfeler pek parlak ve çok geniş bir dâirede ve şa’şaalı bir tarzda olduğundan umûmun ve avâmın nazarında daha ehemmiyetli görünürler. İşte o hâs Nûrcular ve bir kısmı evliyâ olan o kardeşlerimizin ta’bîre ve te’vîle muhtâc fikirlerini ortaya atmak, ehl-i dünyâyı ve ehl-i siyâseti telâşa verir ve vermiş.. hücûmlarına vesîle olur. Çünki, birinci vazîfenin hakîkatini ve kıymetini göremiyorlar, öteki cihetlere haml ederler.

Kardeşlerimin ikinci iltibâsı: Fânî ve çürütülebilir bir şahsiyeti, Bazı cihetlerle birinci vazîfede pişdârlık eden Nûr Şâkirdlerinin şahs-ı ma’nevîsini temsîl eden o âciz kardeşine veriyorlar. Hâlbuki bu iki iltibâs da Risâle-i Nûr’un hakîkî ihlâsına ve hiçbir şey’e, hattâ ma’nevî ve uhrevî makâmâta dahi âlet olmamasına bir cihette zarar verdiği gibi, ehl-i siyâseti de evhâma düşürüp Risâle-i Nûr’un neşrine zarar gelir. Bu zamân, şahs-ı ma’nevî zamânı olduğu için, böyle büyük ve bâkî hakîkatler, fânî ve âciz ve sukût edebilir şahsiyetlere binâ edilmez!

Elhâsıl: O gelecek zâtın ismini vermek, üç vazîfesini birden hâtıra getiriyor. Yanlış olur. Hem hiçbir şey’e âlet olmayan Nûr’daki ihlâs zedelenir, avâm-ı mü’minînin nazarında hakîkatlerin kuvveti bir derece noksânlaşır, yakîniyet-ı bürhâniye dahi kazâyâ-yı makbûledeki zann-ı gâlibe inkılâb eder, daha muannid ehl-i dalâlete ve mütemerrid ehl-i zındıka’ya tâm galebesi, mütehayyir ehl-i îmânda görünmemeye başlar; ehl-i siyâset evhâma ve bir kısım hocalar i’tirâza başlarlar. Onun için, Nûrlara o ismi vermek münâsib görülmüyor. Belki “Müceddiddir, onun pişdârıdır” denilebilir.

Umûm kardeşlerimize binler selâm.

Kardeşiniz

Said Nursî