Mektup 4: Risale-i Nur’un makbuliyetine imza basan birinci parça

Risâle-i Nûr’un makbûliyetine imzâ basan ve gaybî işâretler ile ondan haber veren sekiz parçadan birinci parçadır.

Aynı mes’eleye dâir bu birinci risâlede yirmi dokuz işâret var. Sâir parçalarla berâber bine yakın işâretler, remizler, îmâlar, emâreler; aynı mes’eleye, aynı da’vâya ittifâkla bakmaları, sarâhat derecesindedir.

Vahdet-i mes’ele cihetiyle, o emâreler birbirine kuvvet verir; te’yîd eder. O sekizden üç tânesi, İmâm-ı Alî’nindir [ra]. İmâm-ı Alî[ra] bu üç kerâmet- gaybiyesiyle Resâilü’n-Nûr’dan haber vermiş. Bu sekiz parçayı Ankara ehl-i vukûfu tedkîk etmiş, i’tirâz etmemişler. Bu kerâmetler yazılmamalı idi. Kerâmet sâhibi, kerâmetini yazamaz demişler. Ben de onlara cevâb verdim ki: Bu kerâmetler benim değil, Risâle-i Nûr’un kerâmetidir. Resâilü’n-Nûr ise, Kur’ân’ın mâlıdır ve tefsîridir. dedim. Onlar da sustular. Demek kabûl ettiler. Gerçi bu çeşit ikrâmlar yazılmasa idi daha münâsib olurdu. Fakat bu kadar hadsiz muârızlar ve çok kuvvetli ve kesretli düşmanlar karşısında az ve zaîf olan bizlere, kuvve-i ma’neviye ve gaybî imdâd ve teşcî’ ve sebât ve metânet vermek için mecbûriyet-i kat’iye oldu, ben de yazdım. Benim benliğime bir hodfurûşluk verip sukûtuma sebeb olsa da ehemmiyeti yok. Bu hizmete, yani ehl-i îmânı dalâlet-i mutlakadan kurtarmaya, lüzûm olsa, dünyevî hayâtım gibi, uhrevî hayâtımı da fedâ etmeyi bir saâdet bilirim; binler dostlarımın ve kardeşlerimin cennete girmeleri için, cehennemi kabûl ederim.

Said Nursî