Mektup 8: Risale-i Nur'un bereketiyle Barla'ya yağmur yağması

Risâle-i Nûr’un Bereketine Âid Yağmur Hâdisesini Te’yîd Eden Muhâcir Hâfız Ahmed,

Süleymân, Mustafa Çavuş Bekir Bey Ve Şem’inin Bir Fıkrasıdır.

Isparta’daki kardeşlerinin fıkrasındaki da’vâyı isbât eden kuvvetli iki delîli gösteriyor.

Re’fet Bey ve Husrev gibi kardeşlerimizin yazdıkları hârika bir sûrette yağan yağmurun, Risâle-i Nûr’un bereketine husûsî baktığına kanâatimiz geliyor. Çünki yağmur hâdisesinin husûsî bir şekilde hizmet-i Kur’âna ve Risâle-i Nûr’a iki sûretle baktığını gözümüzle gördük.

Birinci Sûret: Risâle-i Nûr’un vâsıta-i neşri olan üstâdımızın câmii seddedildi. Risâle-i Nûr’u yazacak hâricdeki talebelerinin yanına gelmeleri men’ edildi. O sırada kuraklık başladı. Yağmura ihtiyâc-ı şedîd oldu. Sonra yağmur başladı, her tarafta yağdı, yalnız Karaca Ahmed Sultân’dan i’tibâren bir dâire içinde kalan Barla mıntıkasına yağmur gelmedi. Üstâdımız bundan pek müteessir olarak duâ ediyordu. Sonra dedi ki:

"Kur’ân’ın hizmetine sed çekildi, bu köydeki mescidimiz kapandı, bunda bir eser-i itâb var ki, yağmur gelmiyor. Öyle ise mâdem Kur’ân’ın itâbı var, Yâsin Sûresini şefâatçi yapıp Kur’ân’ın feyzini ve bereketini isteyeceğiz."

Üstâdımız Muhâcir Hâfız Ahmed Efendiye dedi ki: "Sen kırk bir Yâsîn-i Şerîf oku."

Muhâcir Hâfız Ahmed Efendi bir kamışa okudu. O kamışı suya koydular. Daha yağmur alâmeti görünmezken, ikindi namâzı vaktinde, üstâdımız dâimâ i’timâd ettiği bir hâtırasına binâen Muhâcir Hâfız Ahmed Efendiye söyledi ki: "Yâsinler tılsımı açtı, yağmur gelecek."

Aynı gecede evvelce yağmadığı Barla dâiresi içine öyle yağdı ki, üstâdımızın odasının altındaki Çoban Ahmed’in bahçesinin duvarı yağmurdan yıkıldı. Hâlbuki Karaca Ahmed Sultânın arkasında ve deniz kenarında balık avlamakla meşgûl olan Şem’i ile arkadaşları bir damla yağmur görmediler. İşte bu hâdise kat’iyen delâlet ediyor ki, o yağmur hizmet-i Kur’ân ile münâsebetdârdır. O rahmet-i âmme içinde bir husûsiyeti var. Sûre-i Yâ-Sîn, anahtar ve şefâatçi oldu ve yağmur da kâfî mikdârda yağdı.

İkinci Sûret: Kuraklık zamanında yirmi otuz gün içinde yağmur Barla’ya yağmamış iken, Yokuşbaşı çeşmesi yapıldığı bir zamanda menbaına yakın, Üstâdımız, ben yani Süleyman ve ben yani Mustafa Çavuş ve Ahmed Çavuş ve Abbâs Mehmed.. filân filân berâber cemâatle namâz kıldık. Tesbîhâttan sonra duâ için elimizi kaldırdık. Üstâdımız yağmur duâsı etti, Kur’ân’ı şefâatçi yaptı. Birden o güneş altında herbirimizin ellerine yedi sekiz damla yağmur düştü. Elimizi indirdik, yağmur kesildi. Cümlemiz bu hâle hayret ettik. O vakte kadar yirmi otuz gündür yağmur gelmemişti, yalnız o yağmur duâsı ânında duâ eden her ele yedi sekiz damla düşmesi gösteriyor ki, bunda bir sır var. Üstâdımız dedi ki: "Bu bir işaret-i İlâhiyedir. Cenâb-ı Hak ma’nen diyor ki, ben duâyı kabûl ediyorum, fakat şimdi yağmur vermiyorum." Demek sonra Sûre-i Yâ-Sîn şefâat edecek ve nitekim de öyle olmuştur.

Elhâsıl: Isparta’daki kardeşlerimizin umûmî rahmet içindeki Risâle-i Nûr’un bereketine dâir da’vâ ettikleri husûsiyeti, şu iki kuvvetli delîl ile tasdîk ediyoruz.

Şem’i, Mustafa Çavuş, Bekir Bey,

Muhâcir Hâfız Ahmed, Süleyman