Mukaddeme

Mukaddime

Lafza-ı Allah, Kur'an-ı Mu'ciz-ül Beyanda ikibinsekizyüzaltı (2806) defa zikr edilerek tekrar edilmiş. Lafz-ı Rab dahi yediyüz küsur tekrar edilmiş.

Evvelen: Usul-ü Şeriattandır ki: Kur'an kelimatı ve harfleri Kur'an'dan olmak cihetiyle her birinin on sevabdan tut, ta binler sevabını kadar uhrevî meyveler verir. Gafletle okunsa dahi sevab verir. Fakat sair zikir ve tesbihler hûrûfâtının hususi sevablan, Kur'an'ın hûrûfâtına benzemiyor. Gafletle okunsa çokların nazarında semere vermiyor . İşte bu kaide-i Şer'iyeye binaen ikibinsekizyüz (2800) defa الله .. الله .. الله Kur'an kelimatı olmak cihetiyle söyleyen ve zikr eden insan ne kadar feyizli sevaba mazhar olacağı kıyas edilsin.

Evet insan bir virdi olsa Kur'an'dan almalı. Bir zikr etse Kur'an'ın tayin ettiği adedi ile ders almalı. Mesela: سُبْحَانَ الله dediği vakit, Kur'an'ın kelamı olarak dese; hem sevab-ı Kur'an'ı, hem fazilet-i zikriyi alır. لاَۤ إِلٰهَ إِلاَّ اللهُ Kur'an'ın ayeti cihetiyle dese; hem kıraattir, hem zikirdir. Gaflet gelse zarar vermez. O niyet olmazsa zarar vardır.

Saniyen: Lafzullâh'ın çok mühim esrar-ı i'câziyesinden yalnız bize bir vasıta-i teşvik olarak ihsan edilen tevâfuk kaidesiyle münasebetdar üç lem'a-i tevâfukâtı beyan edilecek. Şöyle ki: Lafza-i Celâl i'câz-ı Kur'aniyenin kırk vechinden göz ile görünecek bir vechinin, on cüz'ünden üç cüz'ü, Lafz-ı Allah ve Lafz-ı Rab tevâfukâtıyla tecelli ediyor.

Birinci Cüz:Yeni yazdığımız ve inşaallah yakında tab' edeceğimiz Kur'an-ı Azimüşşan'da bütün Lafza-i Celâl ve Lafz-ı Rab gayet istisna ile manidar tevâfukla muntazaman sıra ile bir birlerine bakmalarıdır. Hatta müteaddit yerlerde ehl-i kalb ve ehl-i hakikat demişler: Bu tarz yazı Levh-i Mahfuz'un yazısına benzer. Ve ona yakındır, diye hüküm etmişler. Yalnız her şeyin bidayeti acemilik cihetiyle mükemmel olmuyor. Bu ise birden yazdırıldı. Elbette tam tekellüfsüz mükemmel bir sûret verdirilmedi. Hal ve zaman müsaadesiz, sür'at ve acemilik dolayisiyle, fıtri o sırr-ı tevâfuk tam gösterilemedi. İnşaallah sonra tekmil ettirilecektir.

İkinci Lafza-i Celâl'in Sırr-ı tevâfuku Şudur ki: Yirmisekizinci Mektubun Dördüncü Kısmında ve ayrı ayrı bir listede isbat ve beyan edildiği gibi, Lafz-ı Celâl ve kısmen Lafz-ı Rab ile beraber sûrelerin âyetleriyle gayet latif bir münasebet-i adediye ile bir nev'i tevâfuku var. Ezcümle: sûre-i El Bakara'nın ayetiyle Lafz-ı Celâl'in adedi tevâfuk ediyor. sûre-i Al-i İmran hâkezâ. Sonra acib bir nisbet-i adediye ile ta nihayete kadar nısf-ı nısfa ve yarının yarısının yarısına ve hâkezâ.. Bir münasebetle gidiyor.

Üçüncü Sırr-ı tevâfuk: Şimdi yazdığımız listede tezahür eder, inşaallah. Ben Mu'cizat-ı Ahmediyeyi (A.S.M) yazdığım zamanda Ramazan-ı Şerifte okuduğum nüsha-i Kur'an'ıma dikkat ettim. Sahifelerdeki Lafz-ı Celâl başka sahifelerde münasebeti nazar-ı dikkatimi celb etti. O zaman kısmen işaretler vaz ettim. Lafz-ı Rab bazı yerde Lafz-ı Celâl ile beraber tevâfuka medar olduğunu o zaman bilmemiştim. Şimdiki yazdığımız Kur'an'da Lafz-ı Rab, Lafzullâh ile beraber kırmızı yazıldı. Noksan kalan sırr-ı tevâfuku tekmil etti. Zaten Suver-i Mekkiyede Lafz-ı Rab dahi Lafzullâh yerindedir. Bazı sûrelerde ikisi beraber hükmederler.

Salisen: Ben yeniden cüz'-be-cüz' tetkik ettim. Her cüz'ün içindeki o iki kelime-i mübarekenin münasebat-ı adediyesi ehl-i insafa kanaat verir ki: Bunların bu vaziyet-i adediyesi, bu nevi tevâfukâtı tesadüfi değildir. Bir irâde-i gaybiye tahtında vaziyet almışlar. Madem ümmetin elindeki en ziyade münteşir Ayet-i Berkenar denilen Mushaf-ı Şerifin satırların mikyası en kısa sûre olan sûre-i Kevser ve sûre-i İhlas olduğu gibi, sahifelerin mikyası dahi uzun âyet olan Ayet-i Mudayene olduğundan şimdi sahaif-i Kur'aniyede tezahür eden lemeat-ı i'câziye ve esrar-ı tevâfukiye doğrudan doğruya Kur'an'a aittir. Beşere ait olamaz..

Rabian: Şu listede o münteşir Berkenar Kur'an'ın sahifelerinin numunelerini de yazıp altında Lafz-ı Celâl'ın tekerrür adedini yazarak ta her sahifenin mukabilinde veya mukabilinin arkasında veya arkasının mukabilindeki sırr-ı tevâfuku anlaşılsın. Eğer lafz-ı Rab beraber ise bir [ ر ] işareti konulacak.

Hamisen: İşarat-ül İ'caz ve Onuncu Söz ve Yirmisekizinci Mektub ve Yirmidokuzuncu Söz risalelerinde Lafzullâh'a işaret eden Elif hurufunun gösterdiği sırlar Kur'an-ı Azimüşşan'da Lafzullâh'ın tevâfuk sırlarından tereşşüh ettiğini ve ondan geldiğini ve ona işaret ettiğini ve onun anlaşılmasına basamak olduğuna şimdi kat'i kanatimiz gelmiştir.

Sadisen: Kur'an-i Hakim'in satırlar başı her katib ve her matbaa için serbest kalmak hususunda ve ümmet her tarzda Kur'an yazmaya mezun olmak cihetiyle sırlara medar edilmemiş. Onun için İşarat-ül İ'caz'da ve Onuncu Söz'de satırlar başındaki Elifler tevâfukâtı Kur'an'daki Lafzullâh'a bakar. Kur'an'ın satırlarının başlarına bakmıyor. Çünkü: Kur'an'ın satırlarının başlan sırra medar olsaydı tahdid edilirdi. Ümmet yazı hususunda serbest kalamazdı.

Sabian: İsm-i Celâl ve İsm-i Rab ekseriyet-i mutlaka ile ve şüphe bırakmıyacak bir tarzda mühim bir tevâfuk göstermeleriyle beraber tam tamına tevâfuk etmesi birkaç sebebten ileri gelmiştir.

Birinci Sebeb: Bazen sahifenin âyetlerine bakar. Bazen sahifenin rakamına ve kısmen cüz'ün adedlerine bakar. Mesela: Birinci Cüz'de birinci sahifede bir İsm-i Celâl, sekizinci cüz'de sekiz aded İsm-i Celâl, onuncu cüzün başında on aded İsm-i Celâl, onbirinci cüzün başında dahi onbir aded İsm-i Celâl var.

İkinci Sebeb: İsm-i Celâl'in tevâfukât-ı zahiriden başka sırları vardır ki: O sırlara binaen bazen münasebet-i nısfıye ile tevâfuk ediyor. Bazen de bir sahifede bir yaprağa makabil oluyor. Bazen birer fark ile muntazaman iner. Veya terakki eder. Mesela: Onsekizinci cüzde on, dokuz, sekiz sonra on, onbir, oniki geliyor. Bu zahiren tevâfuku noksandır. Fakat birer fark ile başka bir letafeti katmakla o noksanı telafi eder. Hem bazen İsm-i Celâl, İsm-i Rab ile beraber sırr-ı tevâfuka bakıyorlar. Bazen tevâfukları ayrı ayrıdır.