Tarihi Prizma

Emperyalist

Emperyalist, istismar eden, sömüren demektir. İşgal ettikleri toprakları, bu toprakların yer altı ve yer üstü zenginliklerini ve insan gücünü sömürerek, müreffeh bir hayat yaşayan; kendileri saraylarda safa sürerken, halkı perişan bir halde sokaklara terkedenler, evet bunların hepsi emperyalisttir. Şu kadar ki bu, düne ait, geçmiş dönemlere ait bir emperyalizm anlayışıydı. Günümüzde aynı neticeyi, askerî işgale başvurma gereği duymadan, siyasî entrikalarla, kültürel yollarla teknik ve teknolojik imkânlardan faydalanarak ekonomik oyunlarla elde ediyorlar. Gayelerine ulaşmak için de hiçbir engel tanımıyorlar. Meselâ, bir neticeye ulaşmak için insanların kobay olarak kullanılması gerekiyorsa, bunu gözlerini kırpmadan yapıyorlar. Bunlara ne gerek var, işte Hiroşima ve Nagazaki: 80.000 anında ölü ve hâlâ devam edegelen radyoaktif tesirler...

Osmanlı’ya gelince; Osmanlı, 6 asırlık ömrünün en küçük bir zaman diliminde bile sömürgecelik yapmamıştır. Kendileri zevk ü sefa içinde iken, milleti -velev ki yabancı bile olsalar- perişan ve derbeder etmemiştir. Siyasî entrikalara, ekonomik oyunlara kat’iyen başvurmamış, milletlerin tarih, örf, âdet, din ve dilleri ile oynayarak, hiçbir asimilasyona gitmemiştir. Rica ederim, 250 milyon Osmanlı teb’ası içinde safkan Türk adedi 11-12 milyon idi. Bu kadarcık insanın, 240 milyonu istismarından söz edilebilir mi?

Osmanlı, Allah’ın adının her yerde yükselmesi ve devletler arası muvazene için, O’nun emri gereği cihad etmişti. Bu cihad ile ülkeler fethetmiş, fakat hiçbir ülkeyi işgal etmemişti. Cihad neticesinde elde edilen ganimet malları, cihada katılanların halis hakkı olmasına rağmen, tarih boyunca ganimetten zengin olan bir insan gösterilebilir mi? Bütün bunlara rağmen, Osmanlı’ya emperyalist deme, ya tarih bilmemenin bir ürünü, ya da hıyanet ve denaet içinde bulunmanın bir ifadesidir.

Mute, Bir Halid (ra) Günüydü

Bizanslılar, Mute’de müslümanların karşısına 100.000 hatta bazı rivayetlere göre, 200.000 silahlı kişi ile çıkmışlardı. O gün, bir mü’mine 66 kişi düşüyordu. Çünkü mü’minler 3.000 kişi idi. Zeyd b. Harise, Abdullah b. Revaha ve Cafer b. Ebi Talib şehid olunca, Allah’ın kılıçlarından bir kılıç olan Hz. Halid, kılıcı eline aldı ve daha önce Uhud’da mü’minlere yaptıklarına keffaret olacak şekilde, Mute’de kâfirleri darmadağın etti. O gün Halid bin Velid mü’minleri 50’şer kişilik gruplara ayırdı ve her sabah ön safta ayrı bir grubu yerleştirerek geriden sürekli yeni ve taze kuvvet geliyormuş havasını uyardı. Düşman, karşısında her sabah yeni yeni simalar gördükçe şaşırıyordu. Sonunda, düşman ordusu geri çekilmek zorunda kaldı. Efendimiz (sav) bu savaşı Medine’deki ashabına safha safha haber verip anlatmıştı.

Kaderin Bir Cilvesi

İbn Teymiyye, Şia akidesine ait çok şeylerin Yahudi kaynaklı olduğunu söyleyerek, adeta Şia’ya karşı savaş açar. Kaderin bir cilvesi olarak, bugün Şia akidesini benimsemiş olan İran’la, İbn-i Teymiyye kaynaklı Vehhabiliği sistem haline getirmiş bulunan Körfez ülkeleri, birbirleriyle hiç mi hiç geçinememekte. Dünya dengesinde güçlü bir devlet araya girinceye kadar bu çekişme -zannediyorum- daha bir süre devam edip gidecektir.

Bi’setten Önce İbadet

Efendimiz (sav) kendisine peygamberlik verilmezden önce de ibadet ediyordu. Hadîslerde bu “tehannüs” kelimesiyle izah ediliyor. Fakat ne şekilde ibadet ettiğine dair bir rivayet yok. İhtimal, Üstad Bediüzzaman’ın dediği gibi, İbrahim (as)’in bakiye-i diniyesi ile amel ediyordu.

Bekleme Dönemi

Efendimiz (sav), kendisine, Mekke’nin reisliği teklif edildiği halde, toplumdan tecrid içinde, çile ve işkenceler altında tam 13 sene bekledi. Döğene el kaldırmadı, tükürük atana, taşlayana mukabele etmedi. Hatta bu dönemde fıtraten heyecanlı olan Ebu Zerr’i Mekke’den oymağına gönderdi. Zira şartlar onun yaptıklarını yapmaya müsait değildi. Nihayet, hicretten sonra müslümanlar Bedir’e çıktı ve müşrikleri perişan etti. Arkadan herkes emniyet ve güven ortamını elde etti. Bu sebeple, günümüzde İbn-i Erkam evlerinde yetişmeden, sabırla pişip olgunlaşmadan, çıkış adına yapılacak her şey tam bir hayaldir.

Osmanlı ve İslâm

Yeryüzünde tam 6 asır hüküm sürmüş olan Osmanlı Devleti’nin en bâriz özelliği, onun devlet ve millet çapında İslâm’a gösterdiği saygıdır. Bunun en açık örneklerinden biri olarak şu hâdiseyi zikredebiliriz: II. Abdülhamid zamanında Fransızlar, Volter’in, Efendimiz (sav) aleyhindeki bir piyesini oynatmaya kalkışırlar. İşte elli bin gâilenin olduğu dönemde, Osmanlı’nın başında, Batılıların “Le Sultan Rouge”, yani “kızıl sultan” dedikleri Abdülhamid vardır. Fransızlar’a kükrer: “Eğer bu piyesi oynatırsanız, halife ünvanıyla bütün alem-i İslâm’ı, bu hareketi tel’ine çağırırım” der. Bunun ifade ettiği ma’nâyı çok iyi bilen Fransa, piyesi oynatamaz. İngilizler aynı piyesi oynatmak istediklerinde yaralı aslan bir defa daha kükrer ve onlar da vazgeçmek zorunda kalırlar. İşte “hasta adam” denilen Osmanlı, hastalığı zamanında bile, O’nun (sav) sakalına konacak bir toz mesabesindeki küçük birşey karşısında bile böyle kükreyebiliyordu..

Sihirbazların Ölümü

Tarih boyunca binbir hâdise ile sabittir ki, sihirbazların ölümleri çok zor olmuştur. Çünkü onlar: 1-Esma-i İlâhiyeyi yanlış kullanıyorlar. 2- Gayba ait haber veriyor gözüküyorlar. Halbuki gaybı Allah’tan başka kimse bilmez. 3- Sihri, karı ile kocanın arasını ayırma dahil bir sürü kötü ve yanlış şeylere alet ediyorlar. 4- Sihri meslek haline getirip, başkalarına öğreterek, bunu gelecek nesillere taşıyorlar. Böylece “sebep olan yapan gibidir” kâidesince günah defterleri -ölseler bile- hiç kapanmıyor. Yaptıkları, tek günah olmaktan çıkıp, bir okul veya fabrika gibi işleyerek, devamlı günah üretiyor.

İşte, yaptıkları sihirlerle böyle büyük cürümler işleyen insanların ölümlerinin arkada kalanlara ibret olması için çok zor olması gayet normaldir. Tabii ibret alanlara...

Yahudiler ve Zillet

Yahudiler, Kur’ân’ın beyanına göre kıyamete kadar zillet ve meskenet içinde olacaklardır, şu kadar ki, ilgili ayetin devamında belirtildiği gibi, bu zillet ve meskenet, insanların veya Allah’ın himayesinde olmamalarına bağlıdır. Bugün, başta ABD olmak üzere dünya devletlerinden pek çoğu Yahudileri himaye etmekte, kollayıp gözetmektedirler. Ayrıca, Üstad Hazretleri’nin yaklaşımı içinde Yahudiler bugün, muharref dinlerine sahip çıkmada, Müslümanların İslâm’a sahip çıkmalarına nisbetle daha samimidirler. Bu durumda Allah da onları himaye ediyor demektir. Filistin mes’elesine bu gözle bakabiliriz. Yani, Yahudiler Filistin’e maddî çıkarları uğruna değil de, Beni İsrail’e ait peygamberlerin eserlerine sahip çıkma adına girdikleri için çok çabuk tokat yemeyebilir, zillet ve meskenete ma’ruz kalmayabilirler ki, Bediüzzaman Hazretleri de Kudüs’ün Yahudilerin elinde olmasına bu zaviyeden bir açıklık getirmişlerdir.

Tarih Yapmak ve Yazmak

Efendimiz (sav) ve ashabı, insanlık tarihinin en aydınlık dönemlerini yaşamışlar, ama bunları yazıya dökmeden çekip gitmişlerdir. Allah Rasûlü ve şanlı sahabisinin hayatı, O’nun vefatından tam 150 yıl sonra başkaları tarafından kaleme alınmıştır.

Hangisi önemli derseniz, elbette “tarih yapmak” derim. Efendimiz’in yaptığı, Harun Reşid, Alparslan, Melikşah, Fatih, Yavuz ve Kanunîler gibi, tarih yapmak yazmaktan daha önemlidir. Şu kadar ki, yazmak da ihmal edilmemelidir. Meselâ bugün, içinde yaşadığı çağı aydınlatmış o şanlı cedlerimizin tarihini öğrenmek için, Hammer’in kitabına müracaat ediyor, ya da etmek zorunda kalıyorsak, bu bizim için züldür. Yakın çağ tarihimiz hakkında, olayların kahramanları daha aramızda ve hayatta iken, “yalan söyleyen tarih” isimli kitaplar yazma zorunda kalıyorsak bu tarihi yazma mes’elesinin de ne kadar önemli olduğunu göstermektedir. Kaldı ki, yazılı tarihin vereceği “tarih şuurunun” neslimize kazandıracağı hususlar da her türlü izahtan vârestedir. O halde, vak’anüvislik bazında da olsa tarih yazma, yapma ile birlikte mütalâa edilmelidir.

Yeniçeri ve Merhum N. Fazıl

Merhum N. Fazıl, yazdığı Yeniçeri adlı kitapta Osmanlı askerî tarihini hep kaynayan kazan şeklinde gösterdi. Ve hassaten Yeniçeri’yi yerin dibine batırdı. Halbuki bu tip tarih değerlendirmelerinde insafı elden bırakmamak lâzım. Son dönemlerinde olmuş -keşke olmasaydı- birkaç ciğer-sûz hâdiseyi nazara vererek, koskoca bir tarihi karalamaya gitmemeli. Rica ederim. 600 yıllık o tarih içinde kaç tane kazan kaldırma olayı gösterebilirsiniz? Osmanlı’yı ve Yeniçeri’yi bu açıdan eleştirenler, kendi tarihlerine baksınlar. 50-60 yıl içinde 600 senede meydana gelen isyanların, başkaldırmaların birkaç katını müşahede edeceklerdir.

Ayrıca, ihtisas da bu konuda gözardı edilmemelidir. Herkesin herşeyi bilmesi mümkün olmadığına göre -aslında böyle birşey iddia eden de yok- herkes ilgi alanı, çalışma sahasına giren konularda konuşmalı, değerlendirmeler yapmalı. Ve bir şey daha ilave edeyim: Mülâhaza dairesini daima açık bırakıp, iddialı olmamalı.

Mâzi ve Âti

Mazi, zihnimizden çıkmamalı!. Oysaki o bugün unutulmaya terkedilmiştir. Mazisiz ati olmaz. Yahya Kemal bile, “Ben kökü mazide olan atiyim” der. Tarihimizle neden ilgilenmeyelim. Mazimizi neden öğrenmeyelim? Öyle bir geçmişimiz olmasa, geleceğimiz de olmaz. Maziye düşmanlık, onu unutma ve unutturmaya çalışma bana çok ızdırap veriyor. Hele yalnızlık zamanlarımda düşündükçe çok üzülüyor ve kederlere gark oluyorum.

Evlenmeyenler

Peygamberlerden evlenmeyenler vardır. Meselâ, bizim bildiğimiz Hz. Mesih ve Hz. Yahya. Seleften de evlenmeyenler çok. En başta İmam-ı Nevevi. Evlenenler de ev ile çok meşgul olmamış. Her halde Ebu Hanife’nin bir oğlu var, Hammad. Başka yok.

Farâbî ve İbn-i Sina

Farabî’nin durumu İbn-i Sina’ya nazaran daha kötüdür. Zira o, vahyi salt aklın tahayyülü olarak ele almaktadır. Yani, Farabî’ye göre insan düşüncede derinleştikçe aklı tasaffî eder ve bu tasaffî ile tahayyüle başlar. Sonra, ilmî vücudu olan şeyler haricî vücud kazanır.. derken o tahayyül “Cibril”, haricî vücud kazanan şey de “vahy” olur. Ayrıca, Peygamberlik mevhibe (Allah vergisi), fikir adamlarının bilgileri ise maksûbe (bizzat kazanılmış) olduğundan, peygamberlik, ilim adamlığından daha geridedir.

İbn-i Sina, Farabi’ye göre biraz daha müstakimdir. Şöyle der o:

“Akıl insanı Allah’a ulaştıracak bir vasıtadır, ama kördür. Elinden bir yardımcı tutarsa, maksuda ulaşır. O yardımcı ise, hakikat-ı Muhammediye (sav)’dir.”

Akıbet Korkusu

İbrahim Nehâî, Esved bin Yezid en-Nehâî, Alkame, Ebu Hanife gibi şahıslar akıbetlerinden endişe ediyorlardı. Sabahlara kadar damın üstünde ibadet eden Esved vefat edince, onu rüyada görüyor ve soruyorlar: “Allah sana nasıl muamele yaptı?” Cevap veriyor: “Neredeyse peygamberlerle beraber haşredecekti.” Buna rağmen, bu zatlar hayatları boyunca kabre imansız gitmekten korkmuşlardı.

İnsana şans bir defa verilmiştir. O, okunu bir defa atacak, 12’den vuracak ve kurtulacaktır. Yoksa vay haline!..

Ashab-ı Bedr

Soru: Ashab-ı Bedr’in hususiyetleri nelerdir?

Cevap:

1. Ashab-ı Bedr, harbin hiç bilinmediği bir devirde harb etmişlerdir.

2. Bu hususta ana-baba engelini dinlememişler, hatta aşmışlardır.

3. Bedr’e harb için değil, Suriye’den gelmekte olan Kureyş kervanını takip için gitmişlerdi. Karşılarına harp çıkınca, bundan çekinmemişlerdi.

4. Ölüme seve seve koşmuş neticede öyle bir makam kazanmışlardı ki, bu onları kıymetler üstü kıymete ulaştırmıştı. Allah da, sonraları, onlara hep bu noktadan bakmış ve nazara vermişti.

Ama mes’eleyi harbin çetinliği açısından alacak olursak, Yermuk, Hendek vak’aları daha çetindir.

Din ve Devlet

Dört Halife döneminde hilafet ve imâmet bir bütündü. Abbasîlerde durum değişmiş, din ve devlet ayrı mütalâa edilir hale gelmişti.

Şimdi İran’da da dinî yönü ağırlıklı bir devlet var. Anlatılanlara göre Başbakan ve Cumhurbaşkanı’nın yanında her an devlete müdahale etme yetkisi olan bir dinî lider bulunuyor. Bu durum, ABD’yi ve batılı yandaşlarını rahatsız ediyor. Bu sebeple diğer müslüman ülkeler, “devlet ağırlıklı din” politikasını tercih ediyorlar. Bu, onların nazarında “Din ağırlıklı devlet” sistemine göre ehven-i şerdir. ABD’nin Pakistan'ı desteklemesindeki sebeplerden birisi de budur. Yani, din ağırlıklı bir devlet modelinin oluşturulmasını engellemektedir.

Sihir

Bazı müfessirler, Musa (as) zamanındaki sihirleri izah ederken, iplerin veya sopaların içinde civa olduğunu ve ısınınca hareket ettiklerini söylerler. Halbuki, sihrin de kendi has hakikatı vardır. En güvenilir hadis kitaplarında Efendimiz (sav)’e sihir yapıldığı anlatılıyor. Sihir yoktur demek veya fizikî şeylerle onu izaha kalkışmak, zorlamadan başka birşey değildir.

Medreseler ve Bir Hakikat

Medreseler kapatılmaktan ziyade ıslah yoluna gidilmeliydi. Çünkü hakikaten son devir medreselerinde birşeyler okutulup ezberletiliyordu ama, bunların, o zamanın insanına vereceği şeyler düşünülmüyor ve talebelerin idrak ve anlayışları çağı geriden ta’kip ediyordu.

İşte Bediüzzaman Hazretleri böyle bir dönemde Kızıl İ’caz isimli mantık kitabını yazmış. (Bu kitap, Süllem’e yazılmış bir şerhdir.) Ve mantıkta yeni bir ufuk teklif etmiştir.

Medreseler, Nizamü’l-Mülk devrinde kurulmuştu. 1.5 asır önce de yıkıldı. Bunun ma’nâsı: Bu müesseseler tam 7 asır millete hizmet etti demektir. Bu ise, eğitim açısından dikkate değer bir hâdisedir. Günümüz eğitim sistemi hazırlanırken, mutlaka bundan da istifade edilmeliydi. Muallim Naci’nin bu konudaki mukayesesi oldukça değerlidir.

Günümüzde açılan okullar ise, daha ellinci yılını doldurmadan dejenere olmuştur. Yıllarca fakültede belli bir ilmi tahsil eden insanlar, neticede bakıyorsunuz, bomboş yetişmişler. Eğer husûsî meşgul olanları istisna edecek olursanız, ilâhiyatlar dahil, mevcut sistemin ciddi ilim adamı yetiştirmediği bir gerçektir.

Tufan Hâdisesi Üzerine

1. Hz. Nuh’un gemisi bir tek miydi, yoksa bir filo muydu, bunu bilemiyoruz. Zira Kur’ân-ı Kerim bir yerde “Eshab-ı Sefine” tabirini kullanırken, diğer yerlerde “Fülk” tabirini kullanıyor ki, bu bir gemi ma’nâsına gelebileceği gibi, bir okunuşa göre filo ma’nâsına da gelebilir.

2. Cûdi dağı, tek bir dağ olmayıp, bir sıradağ olabilir. Cûdi isminde Musul ve Filistin’de de bir dağ vardır. Bu da Cudi’nin Toroslar gibi bir sıradağ olduğunu gösteriyor.

3. O zamanın en büyük dağı Ağrı Dağı da o silsilenin değişik bir ucu olabilir.

4. Ayrıca, tufanın bütün yeryüzünde mi, yoksa yeryüzünün belirli bir kesiminde mi cereyan ettiği de belli değildir.

Hicrî Tarih

Hicretin, müslümanlarca tarih başlangıcı olarak kabul edilmesi Hz. Ömer (ra) devrindeki bir içtihad ve bu içtihad neticesinde meydana gelen icmaya dayanır. Fakat tarih başlangıcı olarak kabul edilme ile, hicretin ma’nâ ve muhtevası farklı şeylerdir. İcma ile kabul edilen böyle bir hükme karşı çıkmak da doğru değildir.

Osmanlı Padişahlarının Lüksü

Osmanlı padişahlarının aşırı lüks içinde yaşadıkları her zaman söylenir ve bu mevzuda sürekli tenkid edilirler. Oysa, gerçeği görmek için sadece Topkapı Sarayı ile Fransa kraliyet sarayını gezmek ve mukayese yapmak yeterli olacaktır sanırım. Abdülhamid devrindeki paşaların yaşadığı hayat, padişahdan daha lüksdü; tabii bugünkülerinki de o günkülerinden...

Abbasi Döneminin Mütercimleri

Abbasi saraylarında birçoğu yabancı olan mütercimler vardı. Bunlar yaptıkları tercümelere kendi düşüncelerini de katmış olabilirler. Katmamış olsalar bile, yine de Eflâtun ve Aristo’nun düşünceleri İslâm ilâhiyat düşüncesi içine girip bulaşmış olabilir. Bu açıdan denebilir ki; belli bir dönem itibariyle sadece tercümeler değil, telif eserler de bir hayli bulanmıştır.

Maziye Kader Açısından Bakılmalı

Soru: Seyyid Kutub’un “Beni Niçin İdam Ettiler?” adlı kitabında anlatılanlara göre, İhvan arasındaki teşkilatlanma için “biraz zayıfmış” denebilir mi?

Cevap: Maziye ait hâdiseler hakkında söylenecek her söz kadere itiraz mahiyetindedir. Bu sebeple, geçmiş hâdiseler hakkında konuşurken daha dikkatli olunmalıdır. Bizim ölçümüz, maziye kader, istikbale irade açısından bakmaktır.

Ayrıca onlar, hata ve sevaplarıyla gidecekleri yere gitmişlerdir. Artık bundan sonra onların hep sevaplarını konuşmalı ve hatalarından da ders alınmalıdır.

Bir Tarih Değerlendirmesi

Şanlı geçmişimiz hakkında hem yalan söylemeyen bir tarihe, hem de ifrat ve tefritten uzak değerlendirmelere ihtiyacımız var. Meselâ, Sokullu Mehmet Paşa’ya bazıları Ôcüce’ derken, bazıları da onu göklere çıkarıyor. Cüce diyenler, kendisinde makam hırsı bulunduğuna dikkat çekiyorlar. Rica ederim, dünyanın tek süper gücünün başvekilliğine, krallara, imparatorlara, “Gel buraya!” emrini verip, onları ayağına celbeden bir makama karşı hırsı olmayan gelsin beri! Onun yabancılarla evlenmesine gelince: Bu hususta da Sokullu’ya kimse bir şey diyemez. Efendimiz (sav)’de Mısırlı bir kıptî olan Hz. Mâriye ile ve ayrıca, Hayber yahudilerinden mevkî sahibi birinin kızı olan Hz. Safiye ile evlenmişti. Orhan Gazi, İkinci Murat, Yıldırım Bayezit, Kanunî, Sarı Selim, Üçüncü Murat ve daha niceleri de aynı şeyi yapmamış mıydı?

Elhâsıl, bizim daha çok doğru bir tarihe ve sağlam ölçülere dayanan değerlendirmelere ihtiyacımız var...

Yahudiler

Yahudiler, yıllarca, hattâ asırlarca vatansız, şurada-burada sürüm sürüm yaşadıkları ve âdetâ göçebe bir hayat sürdükleri halde, ırkî özelliklerini hemen hemen hiç kaybetmeden koruyabilmişlerdir. Ayrıca, Yahudi kavmi çok zekîdir. Bu zekî kavmin, tarih boyunca ilim ve düşünce adına ortaya koyduğu çok şey olmuştur. Ama bunu hep zehirli bal halinde takdim edip, dünyaya öyle sunmuşlardır. Meselâ, Karl Marks bir yahudidir; ortaya attığı komünizm, kapitalizm karşısında ilk bakışta iyi bir alternatif gibidir ama, esâsen o, balın içine karıştırılmış öldürücü bir zehirdir.

İbn Teymiye, “Bir kısım batınîlerin akîdelerinde Yahudiliğin büyük tesiri vardır” der ve bu konuda pek çok delil serdeder. Yahudilik, İslâm âlemi içinde Efendimiz döneminde Medine ve çevresindeki Yahudilerle, Hulefâ-i Raşidîn döneminde İbn Sebe’ ile bugün ise çeşitli devletlerle temsil edilmektedir. “Böyle bir kavmin yaratılış sebebi, insanlığın terakkîsine zemberek olmak içindir” dense mübalağa edilmiş olmaz. Nasıl Allah atmacayı serçenin üzerine salmakla, serçenin uçma kabiliyetini inkişaf ettiriyor, öyle de, yahudilerle de, insanları uyanık ve gerilim içinde tutuyor. Bir diğer açıdan yahudilere, insanlığın nefs-i emmâresi nazarıyla bakılabilir.

Yahudiler, kıyâmete kadar varlıklarını koruyacaklardır. Kıyâmetin kopmasına yakın zamanda ise, insanlığın terakkîsi için zemberek olma vazifeleri sona erecek ve kendi elleriyle kendi sonlarını hazırlayacaklar.

Bırakın İslâm’a ve Müslümanlara karşı onulmaz düşmanlıklarını, kendi peygamberlerini bile istihfaf eden ve birçoğunu katleden bu kavim, neticede birgün Naziler’in düştüğü duruma düşecek ve dünyanın dört bir yanında gizlenecek yer arayacaklardır. Ne var ki şu anda, bu konuyla alâkalı gerçek sebep ve saikler üzerinde durmak hem hakikat mesleğine muhalif, hem de gereksiz heyecana vesile olacağından şimdilik onu geçiyoruz. Evet, İslâm istenilen ölçüde temsil edilinceye kadar, daha bir süre ikbâl Yahudilerin olacağa benzer.

Tahrifin Boyutu

İçki, kumar ve zina, semâvî dinlerin hiçbirinde helâl değildir. Fakat günümüzdeki Tevrat ve İncil nüshalarında meselâ içki ve kumarın haramlığına dair bir ayet bulmak imkânsızdır. Halbûki, sahih bir hadis-i şerifte anlatıldığına göre, yahudiler, bir zina hâdisesinde, Efendimiz’i (sav) hakem tayin etmişlerdi, Allah Rasûlü (sav), kendilerine zinanın Tevrat’taki hükmünü sorunca, Ôtoplumdan uzaklaştırma’ ma’nâsına Ôtecrid’ diye cevap vererek, asıl cezâ olan recm’i gizlemişlerdi. Fakat Abdullah bin Selam’ın iş’arıyle Efendimiz (sav), Tevrat’tan recm âyetini kendilerine gösterince, recmi kabûl etmek mecbûriyetinde kalmışlardı. Bugün eldeki Tevrat nüshalarında recm cezasını bulmak mümkün değildir. Yine, muharref Tevrat’a göre faiz de her çeşidiyle mubahtır.

Bunlar, füruata ait mes’eleler. Yahudiler de, Hristiyanlar da, dinin aslı, temeli olan esasları bile değiştirmişlerdir. Meselâ, mevcut Hristiyanlık’ta Ahiret akidesini görmek çok zordur. Halbûki, bir dinde, hele hele İlâhî olma iddiasındaki bir dinde Ahiret inancı yoksa, o dinin mühim bir rüknü yıkılmış demektir. Böyle bir dinin ayakta kalması ve bütün insanlığı, problemleriyle kucaklaması mümkün değildir.

Japonya İstikbal Vaad Etmez

Amerikan düşmanlığı, milliyetçilik duygusu ve ezilmişlik hissinin esas alınarak gerçekleştirilen Japon hamlesi, kat’iyen uzun ömürlü olamaz. Çünkü, ister siyasî, ister ekonomik, isterse kültürel olsun, her türlü kalkınmanın uzun ömürlü olması, sağlam temeller üzerine kurulmasına bağlıdır. Halbûki, Japon kalkınmasında kalıcı esaslar değil, reaksiyoner çıkışlar hakimdir.

Nitekim, Batı bugün Japonya’ya fuhuştan tutun da, içki ve kumara kadar her türlü mel’anet ve sefaheti sokmuş durumda. Daha başka ülkeler gibi, Batı’nın bu oyununa düşmüş ve mozayiği delik-deşik olmuş bulunan Japon saltanatının uzun ömürlü olması herhalde düşünülemez.

Batı’nın Çöküşü

Devletlerin çöküş süreci, ömürleri ile doğru orantılıdır. Yani, nasıl 70 yıllık ömrü olan bir insan 45-50 yaşından sonra çöküş sürecine girer ve bu süreç 20-25 yılda tamamlanır, aynen öyle de, 600-700 yıl ömür sürmüş ve hep zirvelerde dolaşmış devletlerle, ömrü 150-200 seneden ibaret devletlerin çöküş süreci bir olmaz. Osmanlı Devlet-i Âliyesi’nin çöküş süreci Kanûnî’den sonra 1600’lü yıllarda başlamış ve yaklaşık 300 yıl devam etmiştir.

Bugün, Amerika ve Avrupa tarafından temsil edilen Batı zihniyeti ve Batı hükümranlığının başlangıcı Rönesans'a kadar gidiyorsa, yıkılışı da yılları alabilir demektir. Yıkılma emarelerine gelince, onlar çoktan ortaya çıkmış sayılır...

Yıkılış Dönemimizden Bir Kesit

93 Harbi, Balkan ve Birinci Cihan Harpleri, toprak istirdadı düşüncesiyle yapılmış macera harpleridir. Çünkü, o zaman:

1. Düyûn-u umûmiye -her ne kadar bir müessese olarak 1882’de kurulmuş olsa da- Abdülaziz döneminde almaya başladığımız dış borçlar belimizi bükmüş durumdaydı.

2. Asker ve techizat açısından düşmanlarla aynı seviyede değildik.

Şurası da bir gerçek ki, Osmanlı Devlet-i Âliyesi’nin yıkılışı önlenemez, belki geciktirilebilirdi. Bu gecikmeyi cennetmekân Sultan II. Abdülhamid Han sağlamıştı ama, buna karşılık İttihad ve Terakkî idaresi de bu yıkılışı çabuklaştırmıştı.

İran

İran, tarihi boyunca İslâm için hep hastalıklı bir uzuv olarak kalmıştır. O kadar ki, Farslar bazı dönemlerde Sünnîler’den daha çok, Allah, Peygamber tanımaz Nusayrîlere yakın olmuşlar ve bütün mücadelelerini, dıştan ziyâde, İslâm dünyası içinde Sünnîler’e karşı yöneltmişlerdir.

Bugünkü İran yönetimi, Şah dönemine nisbetle Sünnî dünyaya daha ılımlı bir yaklaşım içinde midir, değil midir Allah bilir.. Ancak, birtakım İslâmî alâmet ve şeaire nisbeten yer verdikleri için, Şah dönemini aşmış gibi bir görünüm sergilemekteler.

Öte yandan, şurası unutulmamalıdır ki, İran ihtilâli bütün dünyada müslümanları zor durumda bırakmıştır. Oysaki İran, hiç bir İslâm ülkesi tarafından öncü kabûl edilmemiştir. İkinci olarak, hiçbir Sünnî İslâm ülkesi, onları taklit etmez. Üçüncü olarak, Farslar tarihte sürekli Sünnîliğe karşı bir tavır aldıklarından İran’ın, sahabi anlayışı yerine farklı bir düşünceyi ön plâna çıkarması kaçınılmaz olmuştur. Batı, İran ihtilâlini bu yönleriyle istismar ettiği gibi, çıkarttığı karışıklıklarla, bu ihtilâli belli bir mecrâya çekmiş ve onun şahsında İslâm’ı bir şiddet dini gibi gösterme yoluna girmiştir. Ayrıca, İran’ın ihtilâl ihracı arzusundan faydalanarak, bölge devletlerini korkutmuş ve İslâm dünyasındaki bütün İslâmî hareketleri ciddî şekilde kontrol altına almıştır.

Mes’eleye bu yönleriyle bakıldığında, İran ihtilâlinin Batı’nın bilgisi haricinde yapıldığını kabûl etmek zor olsa gerek.