AMERİKA DÜNYANIN DÜMENİNDE
“Amerika eski Babil gibi. Eğer burada Amerikalılar’ın anladığı, tesis ettikleri, kutsadıkları manâda bir demokrasi olmasa, zaten buradaki bu birlik korunamaz. O demokrasinin yumuşak havası herkesi barındırıyor”.
***
“Amerika daha uzun zaman dünyanın kaderinde çok önemli bir rol oynayacaktır.”
***
“Eğer Amerika’nın yerine dünya dengesinde ille de bir başka devlet düşünülüyorsa, buna hayal de diyebilirsiniz ama, bu neden Türkiye olmasın?”
***
Dış Politikada Dünyanın Büyükleri
Amerikan düşmanlığı sol ideolojinin en büyük sloganı olduğu kadar fundemental İslami akımlar için de hep birinci slogandır.
Amerika’nın yok olmasını “Kahrolsun Amerika” sloganıyla bayraklaştıran ideolojik kalıplar yüzünden, ilişkiyi rasyonel bir temele oturtmak üçüncü dünya ülkelerinde imkânsız hale gelmiştir.
Bugün bir cemaatin ruhani lideri olduğu kadar teorisyeni olan Hocaefendi Amerika’yı akılla değerlendiriyor, kalıplarla değil.
Amerika’yı anlamaya, dünyadaki yerini anlatmaya çalışıyor. Bu açıdan yaptığı Japonya yorumu da ilginç; “Amerikan düşmanlığı, milliyetçilik duygusu ve ezilmişlik hissinin esas alınarak gerçekleştirilen Japon hamlesi, katiyen uzun ömürlü olamaz. Çünkü, ister siyasi, ister ekonomik, isterse kültürel olsun, her türlü kalkınmanın uzun ömürlü olması, sağlam temeller üzerine kurulmasına bağlıdır. Halbuki, Japon kalkınmasında kalıcı esaslar değil, reaksiyoner çıkışlar hâkimdir.”*
Hocaefendi’nin söylediğine bir zamanların Sovyetler’i de örnek gösterilebilir. Reaksiyoner çıkışlarla bir ülkeyi yönetmek, yönlendirmek sadece yıkılışı hızlandıran etmenlerdir. Hocaefendi akılcı yöntemlere itibar ediyor, ucuz söylemlere değil. Yavan, politize yargılar insanları belki kamçılar, ama ülkeyi kamplara bölerken, zihinsel olarak da dumura uğratır. Hocaefendi, insanda daimi bir değişime inanıyor ve farklılığın yaşamın ateşleyici motoru olduğunu biliyor.
Başta Amerika olmak üzere Almanya, Fransa, İngiltere ve Japonya’nın ekonomik ve siyasi açıdan hâkimiyeti ellerinde bulundurmak için birbirleriyle olan yarışlarında, Hocaefendi Türkiye’nin de bir yeri olabilmesini arzuluyor. Çin–Amerika ilişkisini de şöyle ortaya koyuyor: “Zaten Amerika 20 yıl önce Çin’e girmiş, onlara Latin alfabesini kabul ettirmiş; derken İngilizce, okullarında ders olmuş... Amerikan kültürünü yansıtan filmler sinemalarda, televizyonlarda oynamaya başlamış, McDonalds’lar çarşı pazarda köşe başlarını tutmuşlardı.”*
Çin’in olduğundan fazla gösterilmeye çalışılmasını da Amerika’nın bir mastır planı olarak değerlendiren Hocaefendi, Amerika’nın bunu Türki Cumhuriyetlerin Rusya’dan uzaklaşmasını engellemek için yaptığını düşünüyor.
Ama Amerika’da demokrasinin yerleştiğini de kabul ediyor. Zencilerin ise ırkçı bir anlayışı İslam’la bütünleştirdiklerinin tespitini yapıyor.
Hocaefendi, dünya devletleriyle dost olarak çıkarların korunacağını düşünüyor.