Masum duygularımızın korkulu rüyası, Her baskınında zulmü bir başka kan kırmızı. Kaba kuvvetin mazlum vicdanlara cezası; Hür düşünme ile savaşmada bütün hızı.
Her zaman aynı “yâ leyl” tekmil mırıltıları, Rûhu da ufkuna benzeyen sisle örtülü Ve arenalardakine denk gürültüleri. O âlemde her yer bir mezar, her rûh da ölü.
Zincirler içinde her zaman duygular, düşler, Kurulmuş her köşe başında bir kanlı pusu. Mazlum tabiatlarda sürekli ürperişler Ve herkesin ense kökünde korkunun korkusu…
Zulmün en sağlam bir sütunu gibidir yobaz, Ona göre “yaşam” bir başka yıldızda hayat. Onun ikliminde esen hummalı bir poyraz. Ve ona benzemiyorsa bir kafa, kaldır at!
Ya ona her işinde çengilik yapan zümre! Düşünceleri ve doğruları tek mevsimlik. Bitirdiler milli ruhu kemire kemire; Ufukları karanlık, fikirleri gündelik.
Ey zalim hiç durma mahmuzla atını ve sür! Kim bilir ezip geçeceğin daha kimler var? Senin ettiklerin küfürden öte küfür, Sende kinler, nefretler, cinnetler, hafakanlar…
GURBET
Beynim tıpkı bir sorular harmanı, Hislerim ölgün, cevaplarım sisli; Gezer dururum yorgun ve avare.
Sarmış bir buğulu hüzün dört bir yanı, Kalbim annemin kalbi gibi hisli; Her hâlim garibliğime emâre…
Kulaklarımda hep bir gurbet şiiri, Her nağmemde bir poyraz serinliği… Düşüncem “veda” diyor bu yerlere,
Ülkemden ayrıldığım günden beri, Gömdüm sineme sevinci, neş’eyi; Hasretim şimdi o mavi günlere…
Gurbet yağıyor ufkuma muttasıl, Bu semada hiçbir şimşek çakmıyor; Aysbergler gibi sopsoğuk sokaklara.
İnsan, eşya ve varlık fasıl fasıl, Irmaklar bize doğru akmıyor. İhtilâç içinde kalabalıklar.
Bu yerde kalbe ilhamlar inmiyor, Kapalı kapıları gökler–yerler. Ve madde katılığında her biri…
Burda rûha güzellikler sinmiyor, Tüter gözümde o bizim bahçeler; Nerde o yemyeşil bahar günleri?
Doğ ey ışık doğ gönlümün içinden! Tasayla dolaştığım bu ellerde; Bana rûhumun sırlarını duyur!
Bir ses sun o eski bestelerinden, Şu hüzünlü şafakta perde perde. Açlıkla kıvranan rûhumu doyur!