Emerald Hills of the Heart with Emine Eroğlu — Hope

Hepinizi muhabbetle selamlıyorum.

Bir Hz.

Pir okumaları dersinde daha beraberiz.

Çağlayan Dergisi'nin orta sayfa yazısını okuyacağız bu ayki Çağlayan Dergisi

'nin.

Konumuz Reca.

Biliyorsunuz orta sayfa yazıları Kalbin Zındırtepeleri başlığı altında

kitaplaşıyor.

Ve bu yazı da yeni yayınlanmış bir yazı değil.

Onu da tarihini tespit ederek yola devam edelim.

Hoca Efendi Sızıntı Dergisi baş yazısı olarak yazmış, kaleme getirmiş Reca

yazısını.

3 Ocak 2019 tarihinde.

Çok özür diliyorum, çok özür diliyorum.

1 Nisan 1993 tarihinde.

1 Nisan 1993 tarihle Sızıntı Dergisi'nin baş yazısı olarak yazılmış Reca

yazısı, Ümit yazısı.

Ve Kalbin Zımrütepeleri kitabının da ilk cildine girmiş.

Ve bana bu da anlamda ve önemli geliyor.

Buradaki makalelerin, buradaki kalbin zümrüt her ayrı zümrüt tepenin ismi

bunlar biliyorsunuz.

Tevbe ile başlıyor hoca efendi.

Sonra muhasebe, tefekkür, firar ve ihtisam diye devam ediyor.

Ve 10.

kavram Reca kavramı.

Kalbin zümrütepelerinde ilk altı kavram kalbe giriş kavramlarıdır.

Yani tevbe ile başlanır bir yolculuğa.

Ve kalbe geldiğimizde 7.

kavram olarak kalbe gelmiş oluyoruz.

Kalpten sonra hüzün makalesi var.

Sonra haf ve haşyet var.

Biz geçen ay bu makaleyi okumuştuk haf ve haşyeti.

Şimdi de haf ve haşyeti okuduktan sonra Reca'yı okumasak eksik kalırdı.

Çünkü ikisi birbirini tamamlayan kavramlar.

Biz haf ve Reca arasında yaşıyoruz.

Ve hoca efendi Reca'yı 10.

bahis olarak kalbin zümrütepelerinde bize anlatıyor.

Bereketli bir ders olmasını ümit ediyorum.

Euzubillahimineşşeytanirracim bismillahirrahmanirrahim.

Elhamdülillahi rabbil alemin.

Ve selatu ve selamu ala seyyidina Muhammedin ve ala alihi ve sahbihi

ve selim.

Değerli dostlarım, hoca efendi biliyorsunuz ümit konusunu, haf ve Reca konusunu

pek çok yerde anlatıyor.

Yani dönüp dönüp anlatıyor.

Çok önemli bir konu olduğu için.

Onlarca madde var hoca efendinin bu bahsi ele aldığı maddeler.

Fakat kalbin zümrütepelerinin ayrı bir yönü var biliyorsunuz.

Kalbin zümrütepeleri tasavvufi bir yolculuğun kavramlarını bize anlatıyor.

Yani biz kalbin zümrütepeleri okumaları yaparken aslında bir seyri sulukun

okumasını yapıyoruz.

Seyri suluk biliyorsunuz bir müridin, müridi bu arada irade eden demek.

Bir müridin Allah'a ulaşma yolculuğuna çıkışı demek seyri suluk.

Allah'a varma yolculuğuna çıkışı demek.

O yüzden bu başlığın içerisinde de geçecek bu yolculuğa biz o sulukun

mertebeleri içerisinde seyri ilallah diyoruz.

Yani Allah'a doğru bir yolculuk bu.

Seyri ilallah da Allah'a doğru seyir yapabilmek demek.

Ve bu seyri ilallahın kavramlarını hoca efendi bize bir bir derin derin

ince ince nakış nakış anlatıyor örgülüyor.

Ve gördüğünüz gibi 93'te yazılmış bu makale.

Hoca efendi hatırlayacaksınız bunu vurgulamıştım.

O dönem için bunlar çok kolay okunan çok anlaşılan metinler değil.

Hoca efendi 25 yıl sonra yani çeyrek asır sonra o makalelerin okunacağını

söylüyordu.

Farkındasınız zannediyorum o süre doldu.

Ve biz şu an kalbin zümrüt tepeleri yolculuğunda yani seyri ilallah

yolculuğunda bu kavramları ince ince derin derin hoca efendinin bize yazıp

anlattığı gibi nakış nakış anlamak ve hayata tatbik etmekle mükerref olduğumuz

bir yerde duruyoruz.

Allah bizi ona muhatap kılsın.

Allah bizi bu makalenin inceliklerine derinliklerine açsın İsmi Fettah sırrıyla

ve kalbimizi ümitle doldursun.

Yani bu kalbimizin zümrüt tepelerinde yolculuk edebileceğimize ilişkin reca ile

doldursun kalbimizi deyip öyle başlayalım.

İnşaallahu Teala.

Evet değerli dostlarım çok tatlı bir makale bu Haf-i Haşret makalesi

de çok güzel bir makaleydi.

Ama rahmetim gazabıma sepkat etmiştir hükümce.

Bizde hani recada kalbimizde Haf-i Haşret'e sepkat ediyor ve oradan

okuyalım bu makaleyi.

Kalbimizde reca duygularını dirilsin, reca ile bizi şahlandırsın diye okuyalım.

İyi bir şeyi bekleme ve elde edebilme ümidi.

Şimdi bu makalelerin temel özelliği hepsi bu meyanda cereyan ediyor.

Hoca efendi önce bize o kavramı tanımlıyor sonra sofiyece o kavram nasıl

tanımlanmış, asırlar boyunca nasıl anlaşılmış onda derinleştiriyor bizi.

İyi bir şeyi bekleme ve elde edebilme ümidi, Allah'ın lütuf ve

ihsanlarını umma hissi, gelecek adına emellerle doptolu olma ve arzu edilen

şeylerin elde edilebileceği mülahazasıyla yaşama manalarına gelen reca

sofilerce gönülden istenen bir şeyin tahakkuk etmesi inancıyla onun meydana

geleceğini ümit etme ve bekleme şeklinde tarif edilmiştir.

Bunu Kuşehri'nin Risalesi'nden naklediyor hoca efendi.

Gönülden istenen bir şeyin tahakkuk etmesi inancıyla onun meydana geleceğini

ümit etme ve bekleme şeklinde tarif edilmiştir.

Bu itibarla hasenat adına bir şeyi işleyip kabulünü beklemek, keza masiyetten

yani günahlardan tevbe edip hüsnü kabul göreceği mülahazasıyla ümitlenmek birer

recadır.

Şimdi bakın tanım şöyle, iyi bir şeyi bekleme ve elde edebilme ümidi,

yani geleceğe yönelik bir beklenti reca.

Bunu hoca efendi hatırlayacaksınız, Haşyet makalesinde de zikretmişti.

Haşyet, geleceğe half ve haşyet şöyleydi, oradan nakledeyim tekrar.

Half, ya bir insanın arzu etmediği şeylere maruz kalacağı endişesinden veya

isteyip dilediği şeyleri kaçıracağı düşüncesinden kaynaklanır ki, her iki

durumda da istikballe alakalıdır.

Yani gelecekle alakalıdır, gelecek zamanla alakalıdır.

Half öyle olduğu gibi, recada aynı surette gelecek zamanla, istikballe alakalı

aslında demişti hoca efendi bize, Kur'an-ı Kerim'de pek çok ayatı,

beyinatıyla amel ve davranışların ilerideki neticeleri nazara verilir Kur'an-ı

Kerim'de.

İstikbal bu utlu bir dünya kurmak hedeflenir.

İstikbal bu utlu bir dünya kurmak hedeflenir.

O'nun kurmak istediği, Kur'an'ın kurmak istediği dünyada, geleceği iyi

ve kötü semereleriyle bir ruh, bir mana, bir düşünce hatta bir aksesuar

olarak görmek her zaman mümkündür.

O müntesiplerinin gönlüne bütün bir hayat boyu akıbet endişe olmayı aşılar

demişti hoca efendi Half makalesinde.

Reca makalesine geldiğimizde onun da gelecek yani istikbal bu utlu olduğunu bu

cümlelerden anlıyoruz.

Çok iyi bir şey bekleme ve elde edebilme, ümidi Allah'ın lütuf

ve ihsanlarını umma hissi.

Yani hep lütuflara, ihsanlara muhatap olacağımız, Cenab-ı Hakk'ın bizi

rahmetiyle sarıp sarmalayacağı, bizi mağfiret edeceği ümidi, beklentisi.

Gelecek adına emellerle dolu olma ve arzu edilen şeylerin elde edebileceği

mülahazasıyla yaşama.

Hani biz hep bir emri bil maruf neh yani münkar gayreti içerisinde

yeni bir dünya kurabileceğimize inanıyoruz ya, dünyayı iyilikle yeniden inşa

edebileceğimize inanıyoruz ya, onun da bunun mümkün olduğuna inanma, dop dolu

olma, gelecek adına emellerle dop dolu olma, arzu edilen şeylerin elde

edebileceği mülahazasıyla yaşama.

Yani bunun mümkünatına, oluruna inanma.

Hani biz hep bahar neşidesi diyoruz, baharı solukluyoruz.

Hep yeni bir dünyanın, iyilik üzerine yeni bir dünyanın kurulabileceğine,

dünyayı cennet numun bir yer haline getirebileceğimize inanıyoruz ya, işte

bütün bunlara inanma, o mülahazalarla yaşama manasına gelen reca, sofiler bunu

nasıl anlamışlar ehli tasavvuf, tasavvufu yaşayan, biliyorsunuz tasavvuf derken

neyi kastediyoruz değerli dostlarım, bunu da tekrar hatırlatmakta fayda

mülahaza ediyorum, İslam'ın kalbi ve ruhi hayatı.

Genellikle biliyorsunuz tasavvufla tarikat birbirine karıştırılır.

Tasavvuf yolculuğu, bu yolculuk İslam'ın kalbi ve ruhi hayatını kastediyoruz.

Asırlar boyunca sistemleştirilmiş olarak o kalbi ve ruhi hayatı yaşayan

insanların tecrübelerinden istifade ediyoruz ve sofilece Kükkurşehri'nin

misalinde dediği gibi gönülden istenen bir şeyin tahakkuk etmesi inancıyla onun

meydana geleceğini ümit etme ve bekleme.

Böyle bir bekleyişin, böyle bir ümitli oluşun hali, reca hali bu şekilde

tarif edilmiştir.

Bu itibarla hasenat adına bir şeyi işleyip kabulünü beklemek, bu da bir

reca, hasenat adına, iyilikler, güzellikler adına eylem halinde olup da onların

neticelerini beklemek.

Bir öğrenci yetiştirip de onun faziletli olacağını beklemek, bir evlat sahibi

olup da onun ahlaka haseneyle mücehhez olacağını beklemek.

Bunun gibi, bunu çoğaltabilirseniz hasenat adına iyi şeyler yapıp bunların

neticelerini beklemek, ve keza bunun zıttı olarak da masiyetten, yani

günahlardan tevbe edip de hüsnü kabul göreceğiniz müdahazasıyla ümitlenmek.

Hüsnü kabul göreceğimiz, yani insani kemalat arşına çıkabileceğimiz,

günahlardan temizlenebileceğimiz, insan olacağımız, insanlık için faydalı işler

yapabileceğimiz, kardeşliği tesis edebileceğimiz ümitlerini beslemek bir

recadır.

Hata, günah ve seyyiatın şahsa yüklenmesi, hasenatın ise Allah'ın rahmetine

atfedilmesi esasına dayanan reca, salikin bir kısım yanlışlıklarının,

kötülüklerinin ve yakışıksız şeylerin ağına düşmemesi, iyilikler ve

güzelliklerle de şımarıp küstahlaşmaması için, istiğfar ve dua kanatlarıyla

sürekli seyri ilallah ufkunda seyahatle şerlerden kaçınıp hayırlara

sığınmasıdır.

Devam edecek cümle ama ben burada kalmak istiyorum.

Öncelikle bakın, hani biz bunların olacağına inanıyoruz, olacağına inanarak

beklemenin adı yar reca.

Hata, günah ve seyyiatın şahsa yüklenmesi, hasenatın ise Allah'ın rahmetine

atfedilmesi esasına dayanıyor reca.

Yani biz kendimizden ümitli değiliz, Allah'ın rahmetinden ümitliyiz.

Aradaki fark bu.

Bu bizi, hani optimizm, pesimizm kavramları var ya psikolojide, bu bizi bir

polyanlıcılıktan da kurtaran bir şey.

Çünkü benim beklentilerimin kaynağı benim yapabilirliklerim, benim

becerebilirliklerim, benim erde edebilirliklerim değil.

Beklentimin kaynağı Allah.

Allah'ın nihayetsiz rahmeti, nihayetsiz lütfu ve ihsanı.

Yani ona güveniyorum.

Orada sonsuzluk olduğu için beklentimin sonsuzluğunda da hüsrana uğramıyorum.

Hata, günah ve seyyiatlarda durum öyle değil biliyorsunuz.

Hata, günah ve seyyiatlarda onları şahsıma yükleniyorum.

Yani onların kaynağı benim.

Onların kaynağı benim.

Benden neşet ediyor hatalar, seyyieler, günahlar, şerler.

Oysa hasenat Allah'tan, yaratanı O.

O'nun kudretine bakıyor.

Dolayısıyla ümit etmek, reca doğrudan doğruya kaynağı Allah olan bir kavram

olarak karşımıza çıkıyor.

Allah'ın kudreti olan, Allah'ın rahmeti olan bir kavram.

Reca kavramı.

Eğer recanın kaynağı ben olsaydım ümitlerimde çokça inkisar yaşardım.

Oysa recanın kaynağı Allah olunca onda hiç inkisar yaşamıyorum.

Allah'ım sen beni hiç hayal kırıklığına uğratmadın diyorum.

Allah'ım ben sana duyduğum ümitte, sana duyduğum güvende hiç hüsran yaşamadım

diyorum.

Hata, günah ve seyyiatın şahsa yüklenmesi, hasenatın ise Allah'ın rahmetine

atfedilmesi esasına dayanan reca.

Biliyorsunuz, Yakup'a çok özür diliyorum.

Hazreti Zekeriya, Zekeriya Aleyhisselam, Kur'an-ı Kerim'de duası bize

bildiriliyor ve duasını şöyle yapıyor.

Diyor ki Zekeriya Aleyhisselam Allah'a yaşlanmış, karısı kısır.

O çok estetik ifadelerle, çok edebi ifadelerle Allah'a dua ederken diyor

ki Saçlarım beyaz alevler gibi tutuştu, kemiklerim de gevşedi diyor.

Fakat ona rağmen Allah'tan bir evlat istiyor.

O manevi mirasa varis olacak bir evlat istiyor ve diyor ki Allah

'ım ben sana ettiğim duada hiç hüsrana uğramadım diyor.

Hiç hayal kırıklığı yaşamadım sana ettiğim duada.

İşte recatan da böyle bir şey.

Yani kaynağı Allah'ın nihayetsiz rahmeti olan bir şey.

Salik'in bir kısım yanlışlıkların, kötülüklerin ve yakışıksız şeylerin ağına

düşmemesi, iyilikler ve güzelliklerle de şımarıp küstahlanmaması için istiğfar

ve dua kanatlarıyla sürekli seyri ile Allah ufkunda seyahatle şerlerden kaçınıp

hayırlara sığınması, inabe ve tazaru lisanıyla da devamlı seyri maallah

ikliminde hak kapısının tokmağına dokunmasından ibaret sayılmıştır.

Şimdi bu Hoca Efendi Kuşeyri'den başladık.

Çünkü Kuşeyri kavramları tanımlıyor Risalesinde.

Onları tasavvufi bir dille o kavramların bize terminolojik karşılıklarını

bildiriyor Kuşeyri.

Ama ondan ibaret değil.

Tasavvuf tarihi boyunca kavramlar bize bu güzel kavramlar, onlarla

güzelleştiğimiz kalbin zümrüt tepesinin kavramları asırlar boyunca tasavvufi

gelenek içerisinde nasıl yaşanmış, nasıl anlaşılmış.

Bu ikisi önemli çünkü bunlar nazari kavramlar değil.

Bunlar halin kavramları, kalbin kavramları.

O yüzden nasıl yaşanmış, nasıl anlaşılmışı daha da derinleştirebiliyoruz o

yolculuk içerisinde.

Asırlarca yaşanmış bir tecrübe olduğu için.

Ve diyor ki hoca efendi bize salik, salik biliyorsunuz yolda olan demek.

Müptedi yola çıkan demek, salik yolda olan demek bu kitabın temel kavramları

içerisinde.

Müntehide menzeline varan demek, müptedi yola çıkan, salik de yolda olan demek.

Allah bizi o sadiklerden, o sonsuz yolculukta olanlardan eylesin.

Avam biliyorsunuz yolculuğu olmayan demek avam, terakisi olmayan demek.

Bir seyri süluku olmayana avam denilir diyor Bediüzzaman Hazretleri Miraç

Risalesinde.

Salik o yolda olan nasıl anlıyor bakın bir kısım yanlışlıkların, kötülüklerin

ve yakışıksız şeylerin ağına düşmemek için, iyilikler ve güzelliklerle de

şımarık küstahlaşmamak için.

İkisi de bizim için tehlike bakın.

Bir taraftan yanlışlıklar, kötülükler, yakışıksız şeylerin ağına düşme

tehlikemiz var.

Çünkü bize verilmiş olan nefis var ve irademiz var.

Bir taraftan da iyilikler ve güzellikler yapıyoruz ama onlarda da yine bir

tehlike var.

Yaptığımız iyilikler ve güzelliklerle şımarıp küstahlaşma tehlikesi var.

Dolayısıyla istiğfar ve dua kanatlarıyla sürekli insanın seyri fillah ufkunda

olması gerekiyor.

Bakın şımarmamak için, kötü şeylerin ağına düşmemek için, küstahlaşmamak için,

yakışıksız davranışlar sergilememek için sürekli istiğfar ve dua ufkunda

olabilmemiz gerekiyor.

Biliyorsunuz Bediüzzaman Hazretleri'nin istiğfar ve duaya ilişkin çok önemli

bir cümlesi var bizim hayatımızda.

Rehberlik yapan bir cümlesi.

Üstadımız bize diyor ki sen elinde hayra ve şerre yönelik iki elin

var senin.

Yani hayra da uzatabiliyorsun elini, şerre de uzatabiliyorsun.

İki kuvvetin var.

Üstad bize diyordu ki hatırlayacaksınız, duayla hayra olan elini uzat,

istiğfarla da şerre olan elini kısalt.

Bu salikin o yolda kalabilmesi, o yolda yürüyebilmesi için çok önemli bir

esas.

İstiğfar ve duayla ne yapıyoruz?

Kanatlanıyoruz ve bu küstahlaşmama, iyilikleri kendimizden bilmeme,

yanlışlıkların ağına düşmeme, hatalar işlememe noktasında bir istikamet

kazanmış oluyoruz.

İnabe ve tazarunca da devamlı bir seyrim-i Allah ikliminde bulunuyoruz.

İnabe biliyorsunuz her an yeni bir dönüşle Allah'a dönebilmek demek.

İnabe, tövbenin biliyorsunuz tasavvufi teoloji içerisinde artık insanın tövbe

ede ede, tövbeyi hayatının esası kabul ede ede günaha girmeme kararlılığı

içerisinde en küçük bir hatayı bile Allah'a dönüş vesilesi olarak kabul

edilmesi hali.

Allah'a dönme hali.

Dolayısıyla inabe ufkunda durduğumuz sürece biz tazar ruh, tazar ruh Cenab-ı

Hakk'ı halimize arz edebilme, ıstırar kökünden geliyor biliyorsunuz bizim için

çok önemli bir kavramdır ıstırar kavramı.

ıstırar çaresizlik anlamına geliyor.

Tazar ruh kendi açmazlarımızı, kendi çaresizliklerimizi bir yakarışa dönüştürüp

Allah'a arz edebilme halimiz inabe ve tazar ruh lisanıyla devamlı seyrim

-i Allah ikliminde bulunmak.

inabe ve tazar ruh lisanıyla devamlı seyrim-i Allah ikliminde hatırlayacaksınız

seyri filah Allah'a doğru gidişin seyri idi.

Seyrim-i Allah ise Allah'la beraber oluşun seyri, seyrim-i Allah.

Seyrim-i Allah hani biz çokça okuruz ya sen çıkarsan aradan kalır

seni yaradan diye bir motto muz var ya işte kendimizi aradan çıkardığımız

hal yani ikiliğin aradan çıkması hali, ikiliğin aradan çıkması hali, kulun

Allah'a vasıl olması hali.

Ona seyrim-i Allah diyoruz.

Dikkat edin bakın istiğfarla ve dua ile seyri filah ufkunda yolculuk ediyoruz.

Sonra inabe ile ve ıstırarla da seyrim-i Allah ufkunda yolculuk ediyoruz.

Bu iklimde hak kapısının tokmağına dokunmasından ibaret sayılmıştır.

Yani ümit, ümit dediğimiz şey, reca dediğimiz şey aslında bu yolculuğun

tamamını kapsayan bir kavram olarak karşımıza çıkıyor.

Seyri filah ve özür dilerim seyri ilallah ve seyri maallah iklimi bizim

için reca iklimi.

Yani hem bir yolda oluş yoldayken hedefe varabileceğimizin düşüncesi ama hep

oraya dikkat edin hep ne ilave ediyor hocaefendi?

Hep istiğfar hep inabe yani bir küstahlığa düşmemek.

Eğer orada istiğfar olmasa yolda olma hali insan için bir ameline güvenme,

bir küstahlık vesilesi olabilir.

Bir istiğfar ona eşlik ediyor.

Dua, inabe ve değerli dostlarım ıstırar hali yani tazaruh hali.

Devamlı seyrim-i Allah ikliminde hak kapısının tokmağına dokunmasından ibaret

sayılmıştır.

Yani ümit öyle bir şey sürekli hak kapısının tokmağına dokunmak.

Açılacağına ilişkin beklentimizden asla vazgeçmemek.

Böyle bir denge kurulabildiği takdirde ne hafta inkıta ve yeis ne de

ricada gevşeklik ve şataat olur.

Bu denge neden önemli?

Çünkü biz Allah'tan korkalım korkalım derken yese düşebiliyoruz.

Yani yeis biliyorsunuz mani-i herkemal.

Havf ve rica birbirinin dengesiyken biliyorsunuz yeis ümidin zıttı, ricanın

zıttı.

Ve yeis bir kafir sıfatı.

Yeis mani-i herkemal yani her türlü yolculuğun önünü tıkayan bir kavram

yeis.

Yani orada bir seyirden ne seyri ile Allah'tan söz edebiliyoruz ne de

yola çıkmaktan söz edebiliyoruz yeiste.

Böyle olunca şunu sağlamak zorundayız.

Şu dengeyi kurmak zorundayız.

Biz havf yani Allah'tan korkma adına yeise düşmekten kendimizi muhafaza

edebilmemiz.

Allah'tan korkarken herhangi bir inkıtaa yani yolda duraklamaya düşmememiz

gerekiyor.

Ama ricanın da bizi gevşeklikle şata hata itmemesi gerekiyor.

Ricanın yani Allah'a beslediğiniz ümidin bizi Allah'tan, duadan alıkoymaması,

ibadetten alıkoymaması gerekiyor.

O emniyet duygusunu.

Reca cennete gireceğimizin emin oluşu değil bizim için.

Reca Allah'ın lütufları ve ihsanları başımızdan aşağıya yağacak emniyeti değil

bizim için.

Bunun için çalışmanın, bunun için sürekli yolda olmanın adı.

Yani zikrettiği gibi hoca efendinin o kapının tokmağına sürekli dokunmanın adı

bizim için reca.

Şata hatsa biliyorsunuz bir takım taşkınlıklara deniliyor tasavvufta değerli

dostlarım.

Haddi aşmaklara deniliyor şata hat.

Taşkınlıklara deniliyor.

Öyle cümleler kuruyorsunuz ki bu kulun edebiyle Allah'a olan saygıyla

örtüşmeyen cümleler oluyor.

İşte onlara şata hat diyoruz ki geniş bir edebiyat literatürü de vardır

şata hatlarda.

Bu dengeyi kurmamız gerekiyor.

Bu dengeyi de biz haf-reca dengesi olarak kuruyoruz biliyorsunuz.

Yani ne korkularımızı ya ise inkılap ettiriyoruz ne de ümitlerimiz bizi

gevşekliğe ve şata hata salıyor.

Bunun için neye ihtiyacımız var?

Hep yolda olmaya ihtiyacımız var.

Günahlardan kaçınıp Allah'tan inayet beklemek, yarışırcasına hayrat ve hasenat

yolunda koşup sonra da Allah'ın rahmetinin enginliği mülahazasıyla o kapıya

yönelmek sadık bir recadır ve sadıkların ümit ufkudur.

Dikkat edin hep eylem var yani ümit, reca bizim için pasif bir

bekleyiş değil.

O yüzden hocaefendi hani sabır kavramını biliyorsunuz biz eskittiğimiz için

olsa gerek aktif sabır ifadesini kullanıyor hocaefendi.

Yani sabırın ne kadar aktif bir eylem olduğunu bize hatırlatsın diye aktif

sabır ifadesini kullanıyor.

Ümit de boş bir temenni değil.

Bunun altını bu önümüzdeki iki paragrafta ısrarla çiziyor hocaefendi.

Günahlardan kaçınıp Allah'tan inayet beklemek, yarışırcasına hayrat ve hasenat

yolunda koşup sonra da Allah'ın rahmetinin enginliği mülahazasıyla o kapıya

yönelmek sadık bir recadır.

Reca ama bu sadık bir reca.

Günahlardan kaçınmayı gerektiriyor reca.

Allah'ın inayetini beklemeyi gerektiriyor.

Yarışırcasına hayırda koşmak, hasenatta koşmak sonra da Allah'ın rahmetinin

enginliği mülahazasıyla dönüp yine o kapının tokmağına dokunmak.

İşte bu sadık bir recadır ve sadıkların ümit ufkudur.

Sadıkların ümit ufku.

Aksine amelsiz hasenat beklemek veya ömrünü günah vadelerinde geçirdiği halde

Allah'ı kendi hesaplarıyla bir şeylere estağfirullah icbar ediyor gibi bühe-i

cennetten den vurmak yalancı bir reca.

Hz.

Rahman-ı Rahim'e karşı da saygısızlıktır.

Şimdi hocaefendi recayı ikiye ayırdı.

Dikkat edin sadıkların recası bir de yalancı reca diye.

Ve yalancı reca ne?

Amelsiz hasenat beklemek.

Amel yapmamak ama Allah beni cennetinin ortasına, bühe-i cennet demek cennetin

orta yeri demek.

Hem ameli olmamak, istiğfarı olmamak, akıbet endiş olmamak, cennete

gideceğinden emin, cennetin ortasına düşeceğinden emin bir hal içerisinde

amelsiz hasenat beklemek, ömrünü günah vadelerinde geçirmek ama Allah'ı kendi

hesaplarıyla bir şeylere icbar etmek.

Yani mecburmuş gibi Cenab-ı Hak öyle yaratmaya, rahmet etmeye mecburmuş gibi

davranmak, bühe-i cennetten dem vurmak yalancı bir recadır.

Ve Cenab-ı Hak'ka karşı da Hz.

Rahman-ı Rahim'e karşı da bir saygısızlıktır diyor hocaefendi.

Reca bir temenni değildir.

Bizim temennilerimiz var ya onlarla reca arasında bir fark var.

Temenni de bir beklenti fakat temenni herhangi bir tasavvur ve beklentinin

meydana gelmesi mevzunda katiyet bulunmayan, dolayısıyla da ümit vadetmeyen

kuru bir intizadır.

Temenni de ümit arasındaki fark, temenni de herhangi bir tasavvur ve

beklentinin meydana gelmesi mevzunda katiyet yok.

Dolayısıyla da ümit vadetmeyen kuru bir intizar, intizar da bekleyiş demek

biliyorsunuz.

Buna mukabil reca, matluba ulaştıracak bütün vesileleri değerlendirip, rahmeti

ihtizasa getirme yolunda peygamberane bir basiret ve şuurla bütün iltica

kapılarının zorlanmasının ad ve ünvanıdır.

Görüyor musunuz ne kadar aktif bir eylem reca.

Matluba ulaştıracak bütün vesileleri değerlendirmek, rahmeti ihtizasa getirmek

yolunda peygamberane bir basiret, peygamberane bir şuurla ilticar kapılarını

zorlamak.

İşte o yüzden esbaba en fazla riayet edenler peygamberler.

Bizim de o yüzden Sünnet-i Seniye'ye harfiyen ittiba çabamız, istişare

bir basiret ve şuursa eğer istişare etmek, esbaba riayet etmek, hicret etmek,

zulüm karşısında dik durmak, bütün bunlar, bunları hizmetin bütün kurumları,

müesseseleri ve hizmetin bütün prensipleriyle beraber düşünebilirsiniz.

Hepsi aslında burada ifade edilen bütün vesileleri değerlendirmek, rahmeti

ihtizasa getirme yolunda peygamberane bir basiret ve şuurla iltica kapılarını

zorlamak.

Bakın boş bir temenni değil ümit.

Arasındaki fark esbaba riayet farkı ama bu esbap değerli dostlarım sadece maddi

sebepler değil, bir şeyin tahakkuki için manevi sebepler de var biliyorsunuz.

Hoca Efendi önceki paragrafta duanın, inabenin, istiğfarın ve tazarunun önemi

üzerinde durdu ya ümit için.

Ümit edebilmek için manevi sebepler de var ve o manevi sebepler onlar.

Sürekli bir istiğfar, sürekli bir dua, Allah'a yeniden dönmek, yeniden dönmek

ve tazaruh hali içerisinde bulunmak, onlar da işin manevi sebepleri.

Kardeşliğin tesisi işin bir sebebi ise eğer ittifak Allah'ın rahmeti

ittifakadır, peygamberane bir şuurla o ittifakın tesisi için çalışmak, maddi ve

manevi bütün sebeplere riayet etmek, iltica kapılarını zorlamak, işte bunun ad

ve ünvanı ümit.

Bir diğer ifade ile reca, ilim, kudret ve irade sıfatları gibi, rahmet

ve affediciliğin de ihata ve şuurun şümülüne inanmak demektir.

Bu tarifi çok seviyorum değerli dostlarım, bir daha okuyorum bakın.

Normalde biliyorsunuz Allah'ın ilmi hep bunlara inanırız.

Allah'ın ilmi her şeyi kuşatmıştır deriz, kudret her şeyi kuşatmıştır deriz,

irade bunlar Allah'ın sıfatları her şeyi kuşatmıştır deriz.

Ama şunu diyebiliyor muyuz?

Allah'ın affediciliği ve rahmeti de her şeyi kuşatmıştır.

İşte bunu diyebilmenin adı ümit, bunu diyebilmenin adı reca.

Reca, ilim, kudret ve irade sıfatları gibi rahmet ve affediciliğin de ihata

ve şümülüne inanmak, her şeyi kuşatmıştıra inanmak, affediciliği ve rahmeti

Cenab-ı Hakk'ın, dolayısıyla da ehadiyet dalga boyunda bir kısım teveccühlere

masar olmak demektir.

Şimdi bakın üst üste ve muhteşem tanımlar geliyor.

Dikkat edin bu makalelerin ortak özelliği bu, kalbin ortak özelliği bu.

Bir kavramı manayla tanımlıyorsunuz, bir daha tanımlıyorsunuz, başka bir yerden

bir daha tanımlıyorsunuz.

Bu bir daha bir daha tanımlamalar onu mana ufkunda derinleştirdikçe

derinleştiriyor.

Reca, ilim, kudret ve irade sıfatları gibi rahmet ve affediciliğin ihata ve

şümülüne inanmak demek.

Reca, ehadiyet dalga boyunda bir kısım teveccühlere muntazır olmak demek.

Ehadiyet dalga boyu neydi?

Biliyorsunuz Cenab-ı Hakk'ın bir vahidiyet dalga boylu teveccühleri var, bir

de ehadiyet dalga boylu teveccühleri var.

İkisinin arasındaki fark şu, vahidiyet dalga boylu olanlar külli kanunlara

bakıyor, ehadiyet dalga boylu olanlar hususi ihsanlara bakıyor.

Ehadiyet dalga boylu olanlar biricik, hususi ihsanlar çünkü.

Külli kanunlar, şöyle düşünün, herhangi bir bela ve musibet geliyor, külli bir

kanun olarak geliyor.

Bu bir virüs olabilir, bir hastalık olabilir ya da efendim hapishane olabilir,

sürgün olabilir, hicret olabilir.

Külli bir kaide olarak geliyor ama o külli kaidenin içerisinde hep hususi

ihsanlarla Allah sizi rahatlatıyor, lütuflarıyla.

Hastalığınız ne kadar ağır bir hastalık olursa olsun o hastalığın içerisinde

Allah size yakınlığını hissettiriyor.

Sadece size, biricik olarak size hususi ihsanlarda bulunuyor.

Rüyalar gösteriyor, efendim nefes aldırıyor, kalbinize inşirahlar veriyor,

sevdiklerinizle etrafınızı kuşatıyor, davanızın hakikatini, hak oluşunu

kalbinizin en derinlerinde size duyuruyor.

Üstünüze sabır yağdırıyor Kur'an-ı Kerim'de yapılan dua gibi.

Üstünüze sabırlar yağdırıyor, ayaklarınızı sabiti kadem ediyor.

Asla bu keyfin duasında olduğu gibi kalbinizi kuvvetlendiriyor.

Yani size o külli kanunun içerisinde, o külli kanunun baskısı altında hususi

ihsanlarıyla sizi ferahlandırıyor Üstad'ın ifadesiyle.

Hususi ihsanlarıyla size yakınlığını hissettiriyor Cenab-ı Hak ve o biricik.

O ihsanlar sadece sizi ehadiyet tecallisi dalga boyu o biliyorsunuz.

Hususi, şu sesinizin hususiliği gibi hususi, parmak izinizin, simanızın

hususiliği gibi hususi bir kalbi ilişki bir rabıta kuruyorsunuz Cenab-ı Hak

'la.

Dolayısıyla bakın ümitte, ricada ehadiyet dalga boyunda bir kısım teveccühler

var.

İnanıyorsunuz siz ona, beklentilerinizin gerçekleşebileceğine inanıyorsunuz.

Allah'la kurduğunuz ilişki içerisinde o beklentilerin bir şekilde Cenab-ı Hakk

'ın hadiseleri evirip çevirip de size ona vahsam edebileceğine inanıyorsunuz.

Bunun bir örneği biliyorsunuz Hazreti Yunus Aleyhisselam örneğidir.

Ne diyordu orada Bediüzzaman Hazretleri?

Yunus Aleyhisselam'a yardım edebilecek olan zat ancak huda, balığa, denize ve

ceviz semaya hükmü geçen zat olabilir diyordu.

Ne oluyor?

Aleyhindeki bütün sebepler Hazreti Yunus Aleyhisselam'ın lehine dönüyor.

İşte ehadiyet sır-ı tevhid içinde nur-u ehadiyet inkişaf etti diyoruz

ya.

Bütün sebepler aleyhine olmasına rağmen duasıyla, duayla ümit arasındaki

ilişkiye bakın, istiğfarla ümit arasındaki ilişkiye bakın.

Yunus Aleyhisselam'ın duası aynı zamanda onun istiğfarıydı bunu hatırlatayım.

Hazreti Yunus Aleyhisselam kendi duası ve istiğfarıyla aleyhinde cereyan eden

her şey onun lehine dönmüştü ehadiyet dalga boyunda.

Aleyhinde ittifak eden bütün sebepler onun lehine dönmüşlerdi.

İşte Kur'an-ı Kerim'in rahmetin her şeyi aştığını bir kutsi

hadisin de ilahi rahmetin her zaman gazabın önünde bulunduğunu ifade etmesi

zannediyorum.

İşte bu gerçeği hatırlatmak içindir.

Kur'an-ı Kerim'de Cenab-ı Hak rahmetin her şeyi kuşattığını bize

söylüyor.

Kutsi hadis de rahmetin gazaba sebkat ettiğini söylüyor.

İşte bu gerçeği bize hatırlatıyor.

Başkaları için eğer ümidin kaynağı biz olsaydık sebeplerin tıkandığı yerde ümit

de tıkanırdı.

Sebeplerin aleyhimize ittifak ettiği yerde ümitten söz edemezdik.

O ümidin yerini artık yeis alırdı o balığın karnında ki biliyorsunuz biz

de balığın karnındayız pek çok durumumuz itibariyle.

Üstad nefsi de bir balık olarak bizi yutan bir balık olarak tanımlıyordu

hatırlayacaksınız.

Nefsin bir balık oluşu yani psikolojik bir yutulmuşluk içerisinde.

Yaşadığımız hadiselere bakın sosyolojik bir yutulmuşluk içerisinde.

Kevni hadiselere bakın kozmik bir yutulmuşluk içerisinde.

Ne yapıyoruz biz?

Hep ehadiyet dalga boyundaki tecellilerle ferahlandırılıyoruz.

İşte onlara muhatap olmak rahmetin her şeyi kuşattığını, rahmetin ve affın her

şeyi kuşattığını idrak ediyoruz.

Ehadiyet dalga boyundaki cilveleri hissediyoruz.

O cilvelere muhatap oluyoruz.

Ve bunu hissederken de Cenab-ı Hakk'ın işte bunlar bizim ümidimizi

hem ziyadeleştiriyor.

Ümitlere fer vermek diyoruz ya hem ümidimizi ziyadeleştiriyor.

Ümidimiz ziyadeleştikçe imanımız da ziyadeleşiyor değerli dostlarım.

Aksine şeytanların bile ümit ve beklentiye kapılacağı böyle engin bir rahmete

karşı lakayt kalmak.

Bu da bize taberani tarafından söyleniyor biliyorsunuz.

Şeytanların bile Allah'ın rahmetinin kuşatıcılığı karşısında ümide

kapılacakları söyleniyor.

Şeytanların da ümit ve beklentiye gireceği söyleniyor.

Böyle engin bir rahmete karşı lakayt kalmak hatta o rahmetin mevcudiyetini

inkar manasına gelen reca hissini yitirip yese kapılmak affedilmeyen bir

günahtır.

Görüyor musunuz yese düşmek, reca hissini yitirmek Allah'ın rahmetinin

kuşatıcılığını inkar manasına geliyor diyor Hoca Efendi.

O nihayetsiz rahmete karşı lakayt kalmak manasına geliyor hatta ondan daha da

öte o rahmetin mevcudiyetini inkar manasına geliyor yese düşmek.

Yese düşürmek de öyle.

Buradan bir yere çıkmaz, iflah olunmaz, efendim artık yapılabilecek bir şey

yok, ümitler tükendi gibi cümleler kurmak, yes cümleleri kurmak.

Bütün sebepler artık sükut etti, yapacak bir şey yok, biz buradan çıkmayacağız,

efendim bu karanlıktan aydınlığa çıkamayız, bu gecenin bir sabahı yok diye

düşünmek bir yes.

Ve o yes de Allah'ın rahmetini inkar manasına gelir diyor Hoca

Efendi.

Reca kerem kıl kesme sultanım keremin bin nevalardan, kerem kâne yakışır mı

kerem kesmek yedalardan.

Şimdi bu Avvar İmamı Lütfü Efendi'nin şiiri değerli dostlarım, bu şiirde

diyor ki kerem kıl kesme sultanım keremin bin nevalardan.

Şu bizim gibi acizlerden, fakirlerden, yoksullardan, zavallılardan keremini

kesme.

Kerem biliyorsunuz Cenab-ı Hakk'ın bizim niyakatimize bakmadan verişidir.

Kerem kıl kesme sultanım keremin bin nevalardan, kerem kâne yakışır mı kerem

kesmek yedalardan.

Bizim gibi yedalardan kerem kesmek, kerem kâne yani kerem etmek onun lazım

-ı muharıkı olan, kerem etmek onun adeti olan, sürekli kerem eden.

Zaten bizim gibi yedalardan bin nevalardan kerem kesmek yakışır mı diye soruyor

Avvar İmamı Lütfü Efendi.

Böyle deyip kalben Kerim-ü Vedud'un cömertliği etrafında pervaz ederek ona

sığınma yolları araştırmak.

İşte bir tanım daha, reca tanımı daha.

Böyle demek Avvar İmamı Lütfü Efendi gibi kerem kâne yakışır mı kerem

kesmek yedalardan.

Kerem kıl kesme sultanım keremin bin nevalardan deyip kalben Kerim-ü Vedud

'un cömertliği etrafında pervaz ederek ona sığınma yollarını araştırmak.

Kerim-ü Vedud, Vedud biliyorsunuz aşk, aşk esmai ilahiyesi ismi Vedud.

Aşka bakan, hüsnü kabule bakan, Allah'ın bizi seviyor oluşuna bakan esmai

ilahiye ismi Vedud.

Onun cömertliği etrafında pervaz edip durmak, ona sığınmak için yollar

araştırmak, Rabbin hususi mütalefesi sayılan böyle bir mazhariyeti elde etmiş

olanlar hiç tükenmeyen bir hazine bulmuş sayılırlar.

Bakın mülatefe ifadesi kullandı Hoca Efendi.

Mülatefe latifeleşmek demek, işleş bir fiil.

Mülatefe, Allah'ın lütfu demedi, mülatefesi dedi.

Çünkü bizim duamıza, bizim ilticamıza, bizim Cenab-ı Hakk'a istiğfarımıza,

yönelişimize, inabemize bakan bir mahiyeti de var ya Reca'nın.

Öyleyse esbaba riayet edişimize, onun kapısının tokmağını sürekli çalışımıza,

onun cömertliği etrafında pervaz edişimize bakan bir mahiyeti var.

Dolayısıyla da ona mülatefe dedi Hoca Efendi.

Böyle demeye devam edecek latifeleşmek.

Bir hazine bulmuş sayılırlar.

Hele insan sahip olduğu şeylerin bütününü kaybettiği veya ona karşı her türlü

musibetin sükun edip geldiği veyahut hayra muvaffak olamamanın, şerden

kurtulamamanın verdiği ızdıraf ve inkisarın vicdanında duyulduğu yani

sebeplerin bitevi sukut edip her yönden müsebbibül esbaba döndüğü hengamda Reca

bir berk olur, Burak olur, onun yollarını aydınlatır ve onun ulaşılması insan

gücünü çok çok aşan ulaşılmazlara ulaştırır.

İşte Reca'nın güzelliği bu insani normların aşılmasına vesile oluyor Reca.

İnsan gücünü çok çok aşan neticelere ulaştırıyor.

O yüzden Hoca Efendi diyor ki bizim dünyamızda yapılabilir olan şeyler yani

müminlerin Allah'a dayanarak yaptıkları şeyler başkaları için daima imkansız

olarak adlandırılmıştır.

Başkaları için insani normların aşılması olarak algılanmıştır.

Reca Allah'ın rahmetine ve kudretine iltica anlamına geldiği için o Bediüzzaman

Hazretleri'nin birinci sözde ipek gibi yumuşacık köklerin sert kaya ve taş

parçalarını delişinin sebepleri aşan mahiyet sırrı Reca'nın sırrıdır.

Allah'a ilticanın sırrıdır.

Ümitle Allah'a ilticanın sırrıdır.

Hele insan sahip olduğu şeylerin bütününü kaybettiği zaman.

Şimdi Reca öyle bir yer.

Reca sahip olduğumuz şeylerin bütününü kaybettiği veya ona karşı her türlü

musibetin sökün edip geldiği yani esbabın bir türlüye sukut ettiği yer dedik

ya bütün sebeplerin aleyhine döndüğü bela ve musibetlerin başımızdan aşağıya

yağdığı veyahut da bunun zıttı olarak hayra muvaffak olamamanın çok özür

dilerim bununla beraber hayra muvaffak olamamanın şerden kurtulamamanın yani

bir günahın içerisine girdik oradan çıkmaya çalışıyoruz ya da bir hayra

muvaffak olmaya çalışıyoruz ama bir türlü muvaffak olamıyoruz.

Bu tür durumlarda dahil olmak üzere inkisarlar yaşıyoruz, ızdıraplar yaşıyoruz

vicdanlarımızda.

Yani sebeplerin bir tebiye sukut ettiği her durumda, sebepler nerede sukut

etmişse orada müsebbibül esbaba döndüğümüzün, ona iltica ettiğimizin ve oradan

çıkabileceğimize inancımızın adı bizim için Reca.

Mümkün olduğuna inancımızın, hastalığımız ne kadar şiddetli olursa olsun

Hazreti Eyüp gibi o hastalıktan şifaya yol bulabileceğimizin, ne kadar yutulmuş

olursak olalım psikolojik olarak, sosyolojik olarak o bela ve musibetin

içerisinden sıyrılıp çıkabileceğimizin, günahımız hatamız ne olursa olsun

mağfirete erişebileceğimizin ümidi.

Yani o günahtan çıkabileceğimizin, o günahı affettirebileceğimizin, nefsin

baskılarından sıyrılıp çıkabileceğimizin, olmazları oldurabileceğimizin ümidi

bizim için Reca.

Ne olursa olsun bakın başımızdan aşağıya belalar yağsın, en ağır işkencelere

tabi tutulalım, en büyük hakaretlere maruz kalalım, her şey elinizden alınmış

olsun.

Ne olursa olsun hepsi sökün edip gelsin, Yahya Kemal'in dediği gibi

felek her türlü esbabı cefasını toplasın gelsin, belalar yağsın ama yine de

sebepler bir türlüye sukut etse de biz ümidimizi muhafaza edelim.

Müsebbibül Esvaba döndüğü hengamda Reca ne olur?

Bir berk olur.

Bir berk olur, burak olur.

Yani şimşek gibi bizi neticeye ulaştırır, berk gibi burak gibi bizi miraca

çıkarır, onun yollarını aydınlatır, onun ulaşılması insan gücünü çok aşan

ulaşılmazlara ulaştırır.

Ehadiyet sırrını hatırlayın, ulaşılması insan için mümkün olmayan neticelere

insanı ulaştırır.

Zaten değerli dostlarım hizmetin bu kadar kısa süre içerisinde dünyanın bu

kadar çok ülkesine yayılmış olması bu Reca'nın bir neticesi değil midir?

Bu Reca'nın bir neticesi değil midir?

Bu Reca'nın bir neticesi değil midir?

Şu belaların ve musibetlerin içerisinde hala kalplerimizin ümitle dolu oluşu,

hala bu karanlığın içerisinde hala aydınlık bir geleceğe inanıyor oluşumuz.

Hala aydınlık bir geleceğe inanabiliyor oluşumuz.

Bu Reca'nın bir neticesi değil midir?

Gazze'de son dakikalarını yaşayan İmam Şafi Hazretleri'nin Reca adına şu son

ve dolgun soluklarını kaydetmeden geçemeyeceğim.

İmam Şafi Hazretleri Gazze'de son dakikalarını yaşıyor, son nefesini verecek ve

orada işte Reca ile Cenab-ı Hakk'a yöneliyor ve o son

nefesini verirken kurduğu şu cümleler bizim için Reca'nın son nefese kadar

bize eşlik etmesi gereken ne kadar güçlü bir mana olduğunu indiyor.

Diyor ki kalbim kasvet bağlayıp yollarda sarpa sarınca ümidimi affına merdiven

yaptım.

Çok güzel ifadeler bunlar, şiir şeklinde zaten.

Hoca Efendi de çokça okur.

Kalbim kasvet bağlayıp yollarda sarpa sarınca ümidimi affına merdiven yaptım.

Bakın kendi amelim değil Allah'tan mağfiret bekleyişimin mesnidi, kendi amelim

değil.

Kalbim kasvet bağlayıp yollar sarpa sardı ama ümidimi affına merdiven yaptım.

Günahım gözümde büyüdükçe büyüdü, onu alıp affının yanına koyunca affını

tasavvurlar ötesi büyük buldum.

Günahım gözümde büyüdükçe büyüdü ama ne yaptım?

Günahım gözümde büyüdükçe büyüdüğü için yese düşmedim.

Günahım gözümde büyüdükçe büyüdüğü için o günahların altında kalıp ezilmedim.

Bana buradan çıkış yolu yok, benim yerim cehennem demedim.

Ne yaptım?

O büyüdükçe büyüyen günahları aldım götürüp senin affının yanına koydum.

Ve baktım ki o aff çok büyük o günahlara nispeten.

Anonim bir şiir vardır çokça okuruz biliyorsunuz.

Ger günahım kühü kaf olsa negam ya celil.

Benim günahım kaf dağı kadar büyük olsa negam ya celil.

Rahmetin bahrına nispeten ennehu şey'un kalil.

Senin rahmet denizine nispet edildiği zaman o çok küçüktür.

Ama bunu söyleyen bu cümleleri kuran bakın İmam Şafii Hazretleri.

Öyle bir hayat yaşamış, öyle bir hayat yaşamış ama yine haf ufkunda.

Dengeyi görüyor musunuz?

Haf ve Reca dengesini.

Yine haf ufkunda kalbin kasvet bağladı, yollar da sarpa sardı.

Ama ben ümidimi affına merdiven yaptım.

Günahım gözümde büyüdükçe büyüdü ama onu alıp affının yanına koyunca affını

tasavvurlar ötesi büyük buldum.

Allah korkusunun insanı günahlardan uzaklaştırıp ona yönelttiği, ona

yaklaştırdığı yerlerde sürekli haf soluklamak, yeis çukurlarına düşüldüğü veya

ölüm emarelerinin belirdiği zamanlarda da Reca'ya sarılmak, haf Reca dengesi

adına ölçü olacağı gibi ruhta hasıl olan emniyet duygusuna karşı korku

unsurlarına harekete geçirmek, ümitsizlik hazanlarının esip durduğu hengamda da

Reca seralarına sığınmak, haf Reca dengesi adına ayrı bir yorumdur.

Şimdi bu dengeye hepimizin ihtiyacı var.

Birisini düşünün, ümitsizlik batağına düşmüş.

Birisini düşünün, yeis batağına düşmüş.

Şimdi o insana haftan söz edemezsiniz.

Ona ümit vermeniz gerekiyor oradan çıkabileceğine ilişkin.

Bunun çok önemli bir örneğidir biliyorsunuz Peygamber Efendimiz Sallallahu

Aleyhi ve Sellem'in Hazreti Vahşi'ye gönderdiği mektup.

Hazreti Vahşi'ye mektup gönderiyor, onu Hakk'a davet ediyor.

Ama Hazreti Vahşi ümitsizlik batağında diyor ki, ben öyle sıradan günahlar

işlemedim, insan eti yedim, insan öldürdüm, peygamberin amcasını öldürdüm,

efendim zina ettim, çaldım, hayatım cürüm ve günah bataklığı içerisinde geçti,

ben nasıl affolabilirim ki diye soruyor.

İşte o zaman ümit ayeti nazil oluyor esbab-ı nüzul olarak biliyorsunuz.

Allah'ın rahmetinden ümit kesmeyiniz.

Ey benim nefislerimi israf eden kullarım, Allah'ın rahmetinden ümit kesmeyiniz.

Allah'ın affetmeyeceği günah yoktur diyor Cenab-ı Hak.

Çünkü o gafur ve rahimdir.

Öyleyse o dengeyi sağlayabilmek hepimiz için önemli.

Kendi adımıza da, muhataplarımızın adına da önemli.

Bakın bir insan diyor Hoca Efendi, ona yaklaştığı yerlerde sürekli hav

soluklamak.

Allah'a yaklaştı ya, orada şımarıklığa düşmesin diye, Allah'a yaklaştığı

yerlerde hav soluklamak, yeis çukuruna düştüğü veya ölüm emareleri delirdiği

zamanda da, recaya sarılmak.

Allah'a yaklaştıkça havfullah'ta derinleşmek.

Bir şımarıklığa düşmemek için, bir şatahata düşmemek için, havf'da derinleşmek.

Ama eğer düştüğümüz yer yeis bataklıysa, orada recaya sarılmaya ihtiyacımız

var.

Ölüm emareleri varsa biz de recaya sarılmaya ihtiyacımız var.

Bu havf-reca dengesi adına ölçü sayılabileceği gibi, ruhda hasıl olan emniyet

duygusuna karşı, ruhda bazen emniyet duygusu hasıl olabilir.

Cennet emniyeti, selamette olduğumuz emniyeti, işte bu cemaatin içerisinde

olduğumuz için biz kurtulduk emniyeti, bütün bunlara karşı korku unsurlarını

harekete geçirmek.

Kazanma koşulunda kaybetme korkusu, korkuların en büyüğü biliyorsunuz.

Korku duygusunu harekete geçirmek.

Ümitsizlik kazanları esiyorsa ruhumuzda, o hengamda da reca seralarına

sığınmak.

Sera koruyucudur biliyorsunuz dışarıdaki soğuktan ve fırtınadan korur insanı.

Reca serasına sığınmak, havf-reca dengesi adına ayrı bir yorum.

Bu itibarla bazen en mükemmel amelin yanında duman duman korku tütebilir, çok

güzel amel edersiniz, fakat çok güzel de amel ettim ucbuna düşmek yerine

duman duman havf tütebilir veya az bir amelin, çok az bir amelin

sağında solunda reca tüllenebilir.

Derecesine göre insanın.

Çok az bir ameldir ama onun etrafında reca tüllenebilir.

Hatırlayın bir kadın bir badiye bir köpeğe su çıkarıp veriyor kuyudan ve

onunla o amelle hayatını bir yerden bir yere taşıyor, o amelle kendi

mahiyetini dönüştürüyor, şerden hayra dönüştürüyor ve o dönüştürücülükle

cennete ulaşıyor.

Hadis-i şerif biliyorsunuz.

Bunun zıttı olan abid olmasına rağmen, çok ibadet ediyor olmasına rağmen bir

kediye hapsedip de ona kendisi rızık vermeyen, onu hapsettiği için bırakıp da

kendi rızkını aramasına engel olan o kadın cehenneme gittiğinin bilgisi var ya

hadis-i şerifte.

İşte iki örnek bakın.

Bazen az bir amelin etrafında reca tüllenebilir, bazen de mükemmel bir amelin

yanında duman duman korku tütebilir.

İşte bu da haf-reca dengesi.

Yahya bin Muaz'ın bu mülahaza için bir tazaruğunu kaydetmek istiyorum.

Bakın tazaruğu dedik ya en başta.

Tazaruğ ve inabe seyr-i maallah ufkuydu.

İstiğfar ve dua seyr-i ilallah ufkuydu.

Yahya bin Muaz'ın bu mülahaza için bir tazaruğunu kaydetmek istiyorum.

Tazaruğu nasıl Allah'a karşı zaar ediliyor, ıstırar lisanıyla, çaresizliğin

lisanıyla nasıl dua ediliyor bir bakın.

Bu bir tazaruğu örneği Yahya bin Muaz'ın.

Allah'ım çok defa günah ve hatalara bulaştığım zaman, ruhumda taşıdığım reca,

en mükemmel amellere ihtiran eden recadan daha güçlü görünüyor.

Muhteşem bir cümle bu.

Dikkat edin bakın çok mükemmel ameller yaptığımdaki recadan, çok daha büyük bir

recayı hata ve günahlara bulaştığımda hissediyorum diyor Yahya bin Muaz

hazretleri.

Biliyorsunuz hataların, günahların en büyük problemi insanı Allah'tan

uzaklaştırmasıdır, Allah'tan koparmasıdır.

Affedilmeyeceğim duygusunu şeytanın o insana üflemesidir.

Bir insan bir hata etsin, şeytan hemen o hatayı alır, onun başına

çalar ve der ki sen artık koptun, sen uzaklaştın, sen affedilmezsin, sen

muhalefet ettin, sen şöyle kötü bir insansın, sen şöyle karanlık bir insansın,

bu düştüğün kuyudan bir daha çıkamazsın, isini verir insana günahıyla beraber.

Günahını onun gözünde affolmayacak bir günaha dönüştürür şeytan ve oradan

yoluna, sen artık koptun buradan yoluna devam et der.

Sen artık uzaklaştın, hizmetten uzaklaştın, kardeşlerinden uzaklaştın, sana

orada artık yol yok, sen onlara layık değilsin der ve sizi başka

bir yerden yolunuza devam ettirmeye çalışır.

O yüzden Yahya bin Muaz Hazretleri ne diyor?

Diyor ki size kendinize diyakatsizlik, değersizlik duygusunu vermesine,

Allah'tan uzaklaşmışlık duygusu vermesine izin vermeyin diyor Yahya bin Muaz

Hazretleri günahlarınızın, hatalarınızın.

Diyor ki bakın Allah'ım çok defa günah ve hatalara bulaştığım zaman

ruhumda taşıdığım reca, en mükemmel amellere ihtiran eden recadan daha güçlü

görünüyor.

Zira ben arızalarla mağlul bir insanım, katiyen masum sayılmam, günahlara

bulaştığım zaman hiçbir iş ve amele değil, bilaka yuşar senin affına itimat

ederim.

Neye itimat edeceğim günahlara bulaşmışsam, hata etmişsem, neye dayanacağım?

Allah'tan yüzümü çevirmişsem neye istinad edeceğim?

Nasıl etmem ki sen cömertlikle mevsussun.

Yani o hatanın ve o günahın beni senden uzaklaştırmasına, senin rahmetinden

koparmasına izin vermeyeceğim.

Ümidimle bunu yapacağım, ümidimle.

O yüzden Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem diyor ya, günah işleyenlerin en

hayırlısı tevbe edendir.

Hemen tevbe etmeye çağırıyor Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem.

O mesafeyi açmamak için, o mesafeyi büyütmemek için.

Çok önemli bir yaklaşımı var Yahya bin Muassas hazretlerinin haf-ı reca

dengesi noktasında, bir insan düşmüşse oradan kalkmaya ihtiyacı vardır.

Bir insan değerli dostlarım günah işlemişse, Allah'ın rahmetinin kuşatıcılığına

ihtiyacı vardır ki oradan geriye dönebilsin.

Eğer günahının affolmayacağını düşünse, tevbesinin kabul olmayacağını düşünse,

oraya layık olmadığını düşünse, kendini batmış ve bitmiş olarak görse, tevbe

edip hakka ve hayra rücu edemez.

O yüzden Yahya bin Muassas hazretleri gibi demek lazım bizim de.

Allah'ım çok defa günah ve hatalara bulaştığım zaman ruhumda taşıdığım reca,

en mükemmel amellere ihtiran eden recadan daha güçlü görünüyor.

Zira ben arızalarla mağlul bir insanım, hatasız değilim.

Arızalarla mağlulüm, katiyen masum sayılmam.

Ben peygamberler gibi İsmet sıfatı taşımıyorum, masum sayılmam.

Günahlara bulaştığım zaman hiçbir iş ve amele değil.

Bila kaydu şart senin affına itimat ederim.

Nasıl etmem ki sen cömertlikle mevsutsun.

Senin vasfın cömertlik.

Zaten çoklarınca reca, zat-ı uluhiyet hakkında hüsnüzan beklemenin başka bir

buğdu sayılmıştır.

İşte recanın yeni bir tanımı, tarifi ve çok güzel bir tarifi, Reca

neymiş değerli dostlarım?

Allah hakkında, zat-ı uluhiyet hakkında hüsnüzan beklemesini.

Ve Cenab-ı Hak demiyor mu?

Ene inde zanne abdi bi.

Demiyor mu Cenab-ı Hak?

Ben kulumun zanlı üzereyim.

Ben kulumla maiyet ve muamelem.

Benim kulumla maiyet ve muamelem, onun benim hakkımdaki zanlına bağlıdır diyor

Cenab-ı Hak.

Yani siz Allah hakkında bir şeyinizi kaybettiğinizde bulamam diye

düşünüyorsanız, bir yola çıktığınızda varamam diye düşünüyorsanız, bir eyleme

niyet ettiğinizde yapamam, altından kalkamam, üstesinden gelemem diye

düşünüyorsanız, işte o zaman Allah da o zanna mukabele ediyor.

Ben kulumun zanlı üzereyim diyor Cenab-ı Hak.

O yüzden hep Allah hakkında hüsnüzanlı olmak gerekiyor ki ümitli bir insan

olasınız.

Yola çıktığınızda varırım diye çıkmak, Allah'ın inayetiyle üstesinden geliriz

diye bakabilmek, Allah'ın inayetiyle bu gece sabaha çıkacağına inanmak, bütün

bunlar Allah'a karşı hüsnüzanlı olmak.

Bana çok etkileyici gelir Allah'a karşı hüsnüzanlı olma noktasında.

Hz.

Yakup Aleyhisselam'ın Kur'an'da Yusuf suresinde bize anlatılan hikayesi değerli

dostlarım.

Daha önce de bahsetmişimdir.

Yakup Aleyhisselam'a geliyor oğulları ve Hz.

Yusuf'u istiyorlar hatırlayacaksınız.

Diyorlar ki hani onu bizimle gönder de eğlensin, piknik yapsın.

Hz.

Yakup Aleyhisselam şöyle bir cümle kuruyor.

Diyor ki korkarım onu kurt yer.

Cümle bu hatırlayacaksınız ayette.

Korkarım onu kurt yer.

Sonra korktuğu her şey başına geliyor biliyorsunuz.

Yani korkarım diye başlayan bir cümle kuruyor ve korktuğu her şey başına

geliyor.

Bu surenin başında cereyan ediyor.

Surenin sonunda her şeyini kaybediyor.

Hani Yusuf Aleyhisselam gidiyor ama 10 evladı o Yusuf Aleyhisselam'ı kuyuya

atan, babalarına yalan söyleyen, kardeşlerinin canına kast eden kayıp evlatlar

olarak görünüyor.

Ve o 10 evlat da kayıp.

Ve en sonunda Bünyamin de gidiyor o da gelmiyor.

Ağlamaktan gözleri kör oluyor Yakup Aleyhisselam'ın gözüne perde iniyor.

Ve o vaziyette yani her şeyini kaybetmiş bir vaziyette oğullarını etrafına

topluyor.

Ve onlara diyor ki oğullarım Allah'ın rahmetinden ümidinizi kesmeyiniz.

Allah'ın rahmetinden ancak kafirler ümidi keser diyor.

Ve ondan sonra da diyor ki ümit ederim Allah kaybettiğim her şeyi

bana geri döndürür diyor.

Ve Allah ona kaybettiği her şeyi geri döndürüyor.

Ümit ederim diye başlayan bir cümle kuruyor.

O her şeyini kaybetmiş olmasına rağmen ve ümit ettiği her şey ona

geri döndürülüyor.

O yüzden Allah hakkında hüsnü zanlı olmak çok önemlidir.

Bir şey daha bir ayrıntı daha vurgulamak istiyorum ayet-i kerimede.

Allah'ın revhinden ümidinizi kesmeyiniz diyor.

Revh-ü reyhan Kur'an-ı Kerim'de geçen kelimeler hoca efendi de

çokça kullanır.

Esintiler demek revh-ü reyhan.

Cennet esintileri.

Onlardan ümidinizi kesmeyin.

Yani sırrı tevhid içinde nur ehadiyetin inkişaf edeceğinden.

Esbab bir küreye sukut ettiğinde ehadiyet tecellileri, rahimiyet tecellileri

olacağından.

Allah'ın o tıkanık bütün o esbabı lehinize inkılap ettirebileceğinden.

Ümidinizi kesmeyin.

Revh-ü reyhan'dan ümidinizi kesmeyin.

O esintilerden ümidinizi kesmeyin.

İşte değerli dostlarım, Reca, Cenab-ı Hakk'a karşı, Zat-ı Uluhiyete

karşı hüsnü zan beslemenin başka bir buğdu.

Benim kulumla maiyet ve muamelem diyor Cenab-ı Hak, benim hakkımdaki zannına

bağlıdır.

Öyleyse hüsnü zanlı olmak lazım.

Bu meal ile verebileceğimiz Kudsi hadiste bu hususu mülatefenin ifadesidir.

Bakın yine mülatefe ifadesini kullandı.

Bu hususi mülatefenin ifadesidir.

Yani siz Allah'a karşı yine bakın karşılıklı mülatefe, lütuflaşma.

Siz Allah'a karşı hüsnü zanlı oluyorsunuz.

Cenab-ı Hak da sizi hüsnü zanlınızda yalancı çıkarmıyor.

Ebu Sehli rüyada tarifler üstü nimetler içinde yüzüyor olarak görüyorlar ve ona

soruyorlar.

Üstad bu yüksek pahalıyı nasıl elde ettiniz?

Ebu Sehli cevap veriyor Rabbim hakkında beslediğim hüsnü zan sayesinde diyor.

Bu itibarla denebilir ki eğer reca Cenab-ı Hakk'ın engin rahmetiyle

tecelli etmesi için bir vesile ise insan iyi kötü hiçbir halinde bu

vesileyi elden bırakmamalıdır.

Ne kadar kötü vaziyette olursa olsun bu vesileyi elden bırakmamalıdır.

Yani insanın iradesi biliyorsunuz günahlarla beraber zayıflar irade.

Olumsuzluklarla beraber üst üste musibetlerle beraber insan savrulabilir.

Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem'in buyurduğu gibi bir ekin gibi

eğilebilir.

Fakat ekin gibi eğilse de doğrulabileceğine inanmalı insan.

Küçücük adımlar, küçücük adımlar hani rahmetin tokmağına dokunmak gerekiyor ya.

Küçücük adımlarla bir namaza yönelerek, duaya yönelerek kalkıp bir eylem

içerisinde olarak yeniden reca hayır dairesini işler hale getirebilmemiz

gerekiyor ümitsiz olduğumuz durumlarda.

İyi kötü her bir halinde bu vesileyi insanın elden bırakmaması gerekiyor.

Biliyorsunuz Yunanistan'da bekleyen kardeşlerimiz var.

Hapiste bekleyen, dışarıda bekleyen kardeşlerimiz var.

Her türlü bela ve musibetin içerisinde bekleyen kardeşlerimiz var.

Biz de her türlü bela ve musibetin içerisinde bekliyoruz.

Bir sahili selamet bekliyoruz, bütün kardeşlerimiz için bekliyoruz.

Ama her durumda bu vesileyi ümitsiz elden bırakmamak lazım.

Her gün bekliyorum diyor hoca efendi, her gün haber bekliyorum diyor.

Evet insanın ameli, ihlası, hasbiliği, diğergamlı önemli birer güzellik buğdu

sayılsalar da insanla alakalı olmaları itibariyle Allah'a ait bulunan affın

yanında çok önemsiz kalırlar.

Şimdi dikkat edin bakın çok önemli şeyler bunlar saydığımız kavramlar.

Hasbilik, ihlas, amel, diğergamlık bunlar çok güzel şeyler ama hepsi bize

bakıyor.

Af ise Allah'a bakıyor.

Hepsi bize bakıyor.

Yani bizim kesbimize bakıyor ihlasımız, hasbiliğimiz, diğergamlığımız.

Oysa af Cenab-ı Hakk'a bakıyor.

O yüzden de bize bakan, bizim eylemimize bakan şeyler Allah'ın yaratmasına

bakan lehçesiyle, Allah'ın affına bakan lehçesiyle kıymetsiz ve önemsiz

kalıyorlar.

Zira öncekiler zahiri esvap açısından, sebepler açısından insanın işi ve

davranışları sayılmasına karşılık İkincisi doğrudan doğruya Cenab-ı Hakk'ın

rahmet buutlu şenihası ve mülatefesidir.

İkincisi Cenab-ı Hakk'ın rahmet buutlu yaratması, rahmet buutlu yakınlığını

hissettirmesidir.

Evet vakit ilerledi biz de makalenin sonuna geldik.

Haf ve rica insan gönlüne Allah'ın en büyük armağanıdır.

Tekrar ediyorum cümleyi.

Haf ve rica insan gönlüne Allah'ın en büyük armağanıdır.

Bundan daha büyük bir armağan varsa o da bu iki duygu arasındaki

muvazeneye riayet ederek onları Allah'a ulaşmada birer nurani kanat olarak

kullanmaktır.

Ve burada bitirdi Hoca Efendi.

Bakın haf ve rica insan gönlüne Allah'ın en büyük armağanıdır.

Allah bizi haf ve rica dengesiyle yaşatsın.

Haf ve rica gönlümüze Allah'ın en büyük armağanı.

Bundan daha büyük bir armağan varsa o da bu iki duygu arasındaki

muvazeneye riayet ederek onları Allah'a ulaşmada birer nurani kanat olarak

kullanmaktır.

Dedi ve nihayete erdirdi bahsi Hoca Efendi.

Şimdi biliyorsunuz Akif'in bir şiiri var.

Yeisi öyle bir bataktır ki düşersen boğulursun.

Azmine sarıl, sımsıkı bak ne olursun.

Yaşayanlar hep ümitle yaşar.

Meyuz olan ruhunu, vicdanını bağlar.

Akif'in dediği gibi aslında üstah da bunu çokça anlatır biliyorsunuz.

Yeis iradenin felç olması halidir.

Öyle bir batak ki düşersen boğulursun.

Öyleyse ümide sarılmamız gerekiyor o boğulmaklardan kendimizi sıyrılıp

çıkarabilmek için.

Hazreti Pir de Bediüzzaman Hazretleri de Yeis mani her kemaldir demiştir.

Eğer kemal peşinde bir olgunluk arayışı içerisindeyseniz ilk yapmanız gereken

şey Hoca Efendi Yeisi gömmek olmalıdır.

Hani seyri sülük dediğimiz şey Allah'a yolculuk bir kemal.

Eğer kemal arayışı içerisindeysek ilk yapmanız gereken şey.

O yüzden bu kalbin zümrüt tepelerinin en başında Hoca Efendi yer veriyor

ümit meselesini.

İlk yapmamız gereken şey Yeisi gömmek.

Yani ben kimim Evliyaullah kim, ben kimim seyri sülük kim, ben kimim

veli olmak kim dediğim yerde benim zaten yola çıkışımdan söz edilemez.

Hoca Efendi diyor ki bakın ilk yapmamız gereken şey Yeisi gömmek olmalıdır.

Çünkü Yeis ve Reca adeta bir tahtaravali gibidir ki ancak Yeisi gömmekle

Reca'yı olması gereken yere yükseltebilir çıkarabiliriz.

Hazreti Sahibi Zaman'ın ifadesiyle ki o Hazreti Sahibi Zaman'a Bediüzzaman

Hazretleri'ne ümit güneşi diyor Hoca Efendi.

Ümit güneşi Bediüzzaman Hazretleri.

Biliyorsunuz onun neşet ettiği dönem kapkaranlık bir dönem.

Herkesin gün be gün yevmi beter dediği dönem.

Akif'in bile şiirlerinden hani Yeis öyle bir bataktır ki düşersen boğulursun

diyen Akif'in bile o batağın içerisinden cümleler kurduğu bir dönem.

Oysa Bediüzzaman Hazretleri öyle ümitli cümleler kuruyor, öyle aydınlık bir

gelecekten bahsediyor ki Hazreti Sahibi Zaman'ın ifadesiyle Yeis mani-i

herkemaldir.

Bu itibarla olgunlaşma yolunda ve yükselme helezonunda bulunan insanlar bu

badireyi de atlatabilir miyim?

Tereddüdüne düşmemelidirler.

Şu içinde bulunduğumuz badireyi de atlatabilir miyiz?

Tereddüdüne düşmemelidirler.

Himmetler fevkalade âli, ruhlar gayet fatihane, azimler peygamberane tutulmalı

ve Allah bizimle beraberse aşamayacağımız engel yoktur duygu ve düşüncesi

içinde hareket etmelidirler.

Yine o ümit güneşi Bediüzzaman Hazretleri kaldığı Marmara Oteli'nin denize

nazır penceresinden parmağını ufka doğru uzatarak kardeşlerim diye seslenmişti

hatırlayın, yeise düşmeyiniz.

İlhadın bel kemiği kırılmıştır.

O ölüm hezeyanları içinde çırpınmaktadır diyerek çevresine hep ümit

aşılamıştır.

Bu söz bundan senelerce evvel söylenmiştir ve o zamanın dünyası ile günümüzün

dünyası kıyaslanacak olursa çok büyük farklar vardır.

Bugün dünyanın dört bir tarafında ümit tomurcukları boy atıp yaşarmektedir.

Yaşadığımız hadiseler bize dünyanın dört bir tarafında boy atıp gelişen ümit

tomurcuklarını görmemeye sebep olmasın.

Onları görmemize mani olmasın.

Burada bütün samimiyetimle ifade edebilirim ki diyor Hoca Efendi, Allah bir gün

Kur'an'ın elmas düsturlarını kendilerine rehber edinenlere mutlaka dünyaya

kendilerini ifade etme fırsat ve imkanı verecektir.

Bunda hiç kimsenin zerre kadar şüphesi olmasın.

Bugün dünyanın değişik yerlerinde öldürülen o masum ve savunmasız insanlar

bizim hesabımıza yeni yeni sürgünlerin meydana gelmesi için tıpkı baharda

ağaçların budanması gibi bir mana ifade etmektedirler.

Bu sebeple şimdilerde biz değişik yerlerde çiçeği başka, rengi başka, gülü ve

bülbülü başka bahar edalı yamaçlar görüyoruz.

İnşallah her yerde ayrı ayrı baharlar açacak ve bu bekleyiş bizim bekleyişimiz.

Ümit, reca kavramına başlarken zikrettiğimiz bekleyiş Cenab-ı Hakk'ın kışımızı

bahara tebdili ile neticelenecektir diyor Hoca Efendi değerli dostlarım.

Evet, bugünkü dersi de böylece bitirelim.

Hoca Efendi'nin, değerli dostlarım, ümitle alakalı Hoca Efendi'nin son dönemde

yazdığı yazılar var biliyorsunuz.

Halle Hallenenler yazıları.

Onlardan bir tanesinde ümidi konu ediniyor ve ümit duası yapıyor.

O duayla bitirelim dersimizi.

Hep kendi cinsimden dua ediyoruz ya.

Ey kulları kendisine yöneldiğinde hemen teveccühü rahmette bulunan, hiçbir

zaman onların ümitlerini karşılıksız bırakmayan, onları kendine yaklaştıran

ekstra yol ve disiplinlerle cüda düşme hicranından kurtaran, günah ve mesabiyle

kirlenmiş olanların ayıplarını setreden, yüceler yücesi Rabbim, ümitle kapına

yönelip eşiğine baş koyanları hiçbir zaman boş çevirmediğin gibi, bizi de melul

ve mahzun yüzüstü bırakma diye dua ediyor Hoca Efendi.

Biz de ona amin, amin, amin diyelim.

Reca makalesi olduğu gibi bir dua makalesi, Reca'nın kendisi de dua.

Cenab-ı Hak söküp attırsın içimizden yeğisi ve Reca'yla kanatlandırsın, Reca

'yla şahlandırsın cümlemizi değerli dostlarım.

Belalar, musibetler başımızdan aşağıya yağarken, esbap bir külliye aleyhimizde

sukut etmişken, dahi yani rahmetin içerisinde ümit beslemek zannediyorum biraz

daha kolay, ama belaların ve musibetlerin içerisinde onun rahmetiyle bizi

sahile selamete çıkaracağına, bu kadar kusurlarımızı mahviretiyle

temizleyeceğine olan ümidimizi Cenab-ı Hak kavi bir ümit haline getirsin.

Bizi Hoca Efendi'nin anlattığı gibi, irademizin hakkını verenlerden, onun

rahmetinin tokmağına dokunanlardan, her türlü vesileyle, peygamberane bir azim

ve iradeyle şahlananlardan, rahmetin tokmağına dokunanlardan, mahviret

olacağımıza, sahile selamete çıkacağımıza, şu seyr-i sülûku rûhânîde kendi

miracımıza erişebileceğimize ilişkin ümidimizi Cenab-ı Hak şahlandırsın.

Bizi taptaze ümitlerle kanatlandırsın Rabbimiz.

Bizi yeis bataklığına düşmekten muhafaza buyurduğu gibi, aynı zamanda dinde

levvâlileşmekten, şatahata düşmekten, küstahlaşmaktan da muhafaza buyursun,

emniyet duygusuna düşmekten de muhafaza buyursun.

Havf ve Reca arasındaki o dengeyi yakalayabilmeyi nasip etsin Cenab-ı Hak

bize.

Bizi ümitle, bizi ümitle, bizi ümitle şahlandırsın Rabbimiz.

Baştan aşağıya, baştan aşağıya okuduğumuz şu makale bizim için bir dua olsun.

Cenab-ı Hak ümidi, ümidin bütün bu sırlarıyla bizim mahiyetimizde bizi

biriltici bir nefes olarak yaratsın.

Evet değerli dostlarım, bugünkü dersimizin de sonuna geldik.

Reca'ya hepimizin, ümidi hepimizin çok ihtiyacı var.

Özellikle kendi hakkımızda.

Siz de öyle misiniz bilmiyorum.

Hani kendi düşe kalka yürümelerim, bocalamalarım, ufuk bu kadar genişken,

kendime ufku bu kadar dar edişlerim karşısındaki ümitsizliklerimi Cenab-ı Hak

sizin de amin deyişlerinizle ümitlere inkılap ettirsin.

Şu ufkumuzun karanlığını, dünyanın karanlığını Cenab-ı Hak aydınlıklara inkılap

ettirsin.

Bizi de o yolda istihdam etsin Cenab-ı Hak.

Yeni bir dünyanın, yeni bir dünya kurmanın mümkün olduğuna ilişkin ümidimizi

şahlandırsın Cenab-ı Hak.

Evet, sizin dualarınıza da amin diyorum.

Değerli dostlarım, gönderdiğiniz çiçekleri, muhabbetleri kalbimin en müntena

köşesine koyuyorum.

Allah'a emanet olasınız.

Haftaya, haftaya değil, çarşamba gününe Mesnevi Nuriye dersinde görüşmeyi ümit

ediyorum sizinle.

Allah'a emanet olun.