Qur’an Horizon - Episode 1, Part 2

Kıymetli seyircilerimiz tekrar beraberiz.

Hocam en son Kur'an-ı Kerim'in hidayet vesilesi olduğunu konuşuyorduk.

İçi muhtevası baştan sona hidayet, üzerinde iman nurları, meyveleri,

onunla yetişen yüz binlerce asfiya, evliya ve muhakkik alimlerdir.

Onunla kurulan muhteşem İslâm bedeniyeti, muhteşem ondan çıkan İslâm ve ilimlerdir, diyor.

Yani Kur'an-ı Kerim'in meyveleri.

Sadece burada çok keder arz ettiğim için bir şeyi müsaadenizle arz etmek istiyorum.

Biz farkında değiliz.

Mesela George Sartre'nin bir batılı ilimler tarihinde yazarı,

onun ilimler tarihine girişte güzel bir çalışması var.

Bu fizik, kimya, biyoloji gibi ilimler sahasında

sekiz yüzde bin yüz elli arasında, üç yüz elli sene,

bu ilimler tarihinde elli yıllık periyotları ayırır, dönemleri ayırır

ve her bir döneme o dönemdeki en meşhur ilim adamının ismini verir.

Sekiz yüzde bin yüz elli arasında geçen üç yüz elli yıldaki yedi tane elli yılın

her birisine bir Müslüman ilim adamının adını verir.

Mesela işte Biruni dönemidir, İbn-i Sina dönemidir,

Ömer Hayyam, biz Ömer Hayyam'ı biraz farklı tanırız.

Ömer Hayyam büyük bir matematikçidir dönemidir.

Mesudi dönemidir. Mesela Mesudi'yi sadece tarihiyle biliriz ama

aynı zamanda büyük bir coğrafyacıdır.

Bunun gibi Zehravi dönemidir ki Zehravi bir zamanlar

kendisi hakkında bin yıl yaşayan insan diye bir yazı çıkmıştı.

Kendi döneminde ameliyat yapıyor.

Yaptığı ameliyatlarda dikmek için dikiş iğnesi, iplik kullanmıyor.

Karınca başı kullanıyor. Karınca başıyla tutturuyor.

Organik karınca başlıyor. Çabuk kaynıyor.

Ve 1995'te Manchester'da bunu denediler.

Bir arkadaşımız Fountain dergisinde yazmıştı onu.

Orada çalışan bir arkadaşı Manchester'da doktora yapan.

Manchester'da bunu denediler. Muvaffak olamadılar.

Muvaffak olamadılar.

Ve bunun dışında bu yedi dönemde ayrıca yüzlerce daha her sahada

Müslüman ilim adamlarının ismini verir.

Gerek bu sahalarda, gerek dini sahalarda, dini İslami üniversite sahalarında

yüzbinlerce alimler, büyük evliyalar, büyük asfiyalar yetişmiş.

Bunlar da Kuran-ı Kerim'in birer meyvesidir.

Hocam Bediüzzaman'ın bu tarifinden sonra biraz da Kuran-ı Kerim'in hususiyetleri üzerinde durabilir miyiz?

Şimdi Kuran-ı Kerim, İsmail Safa'nın, Peygamber Safa'nın babası bir beyti var.

Tam olarak aklıma gelecek mi bilmiyorum.

Bikri, fikri kainatın çak çak olduğu.

Fakat perdeyi, setir perdesi altında beyan-ı Kuran diyor.

Belki tam setir yanlış da şey yapmış olabilirim.

Yani her şey incelendi, her şey eratıldı ama Kuran-ı Kerim üzerine binlerce tefsir yazıldı.

Ki bunların bazısı mesela Fahr-ı Razi gibi yedi tuğla sahibi çok büyük bir alimin yazdığı

Mefat-ı Hür-i Gayb'tır ki otuz yıldır.

Yani hatta Hazreti Üstad yetmiş yılda varan diyor, onu ben bilmiyorum yazarı kimdir.

Yetmiş yılda varan diyor tefsirler yapılmıştır Kuran-ı Kerim'e.

Ve fakat bütün bunlara rağmen, o kadar tefsir yapılmasına rağmen, her tefsirde çok güzellikler olmasına rağmen

fakat Kuran-ı Kerim henüz daha, yani diyor belki kapağı daha açılmadı.

Daha hiç açılmadı.

Yani Kuran-ı Kerim'den belki verilebilen işte deryada birkaç damla kadar.

İsmail Safa'nın şeyi, henüz daha diyor perde arkasında Kuran-ı Kerim.

Yani üzerindeki perde dahi diyor kaldırılamadı.

Çünkü bir Allah kelamı, yani bunu düşünmek lazım.

Yani bir hadis-i şerifte Kuran-ı Kerim'in diyor diğer sözleri onun üstünlüğü,

Allah'ın kullarının onun üstünlüğü gibidir.

Şimdi burada mukayese olmaz.

Haşa ve kella, mesela Cenab-ı Allah'la herhangi bir yaratık arasında mukayese olmaz.

Öyleyse Kuran-ı Kerim'de diğer sözler arasında mukayese olmaz.

Bunu nasıl böyle bir, yani her yönden tamamıyla mücevherler dolu,

ayrıca sonsuzca mücevherler dolu bir hazine olduğunu kabul etmemiz lazım, bilmemiz lazım.

Bunu bilmez de Kuran'a böyle yaklaşmazsak bu defa kaybederiz.

Hani bizde bir söz, güzel bir şey anlatırlar.

İşte bir tane hani çobanlar, kusura bakmasın yani misafir olarak verildiği için,

yani yoksa benim söylemem bir şey değil.

Bir tane çoban hayatında hiç deniz görmemiş, gariban bir çoban.

Böyle bir denizin, nihayet yolu şehre düşüyor.

Bir deniz görünce veya deniz kenarına uzaktan bakmış demiş ki,

burası demiş ne güzel koyun otlatılır burada.

Çünkü o nasıl görüyor denizi?

Yani sadece bir otlardan mübarek, sadece üst tarafıyla görüyor.

Halbuki denize girdiği zaman artık ne kadar derinliği varsa.

Kuran-ı Kerim böyledir.

Yani zahirden bakıldığında insanları aldatabilir.

Ne kadar kolay söylemiş denebilir.

Kendisi de Kuran böyle buyuruyor.

Allah'a hitap ediyor.

Büyük çoğunluğuyla.

Büyük çoğunluğuyla hitap ediyor.

Hatta Kamal Suresinde dört defa geçer aynı ayet.

اَسْتَغْفِرُوا اللّٰهِ وَلَا قَدْ يَسْتَرْنَا الْقُرْاٰنَةِ

لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُفْتَكِرِ

Yani biz yuhid almak için, anlamak için,

üzerinde durmak, çalışmak için, Cenab-ı Allah'ı tanımak için

veya biz diyor Kuran'ı insanlar için,

onların dirinde indirmekle kolaylaştırdık diyor.

O bakımdan Kuran-ı Kerim'de

تَنَزُّلَاتِ اِلٰهِ اِلَىٰ اَقْلِبَشَرِ

Yani beşer aklına Cenab-ı Allah'ın

tenezzülatı, tenezzülleri olarak denir.

Ve ders alacak, ibret alacak, çalışacak

yok mudur diyor Kuran-ı Kerim.

Dört defa bir suresinde, kısa bir suresinde maalesef

dört defa böyle buyuruyor.

Ve yarın ahirette de Peygamber Efendimizin

kavminden şikayet edeceği

Allah'ım kavmim Kuran'ı mehcur et.

Yani arkasına attı. Buradaki mehcur önemlidir.

Hicret hecere kökünden gelir.

Bir insan günahlardan hicret eder.

Yani hicret günahlardan yapılır.

Çünkü bir hadis-i şerifte

gerçek muhacir günahlardan hicret edendir buyuruyor.

İkincisi, İslam'ın yaşanamadığı bir diyardan

yaşanabileceği bir diyara hicret edilir.

Demek ki insanlar Kuran-ı Kerim'e

kendisinden kaçırması gereken

yani adiyata bir günah bataklığı haşa ve haşa

ve kendisinden uzaklaştırılması gereken

ve dine göre yaşanamayacak bir

zemin muamelesi maalesef.

Bunu irade mi yapacak?

İrade tabii.

İrade olarak, farkında olmadan yapılan şeylerden

şikayet edilmez.

Efendimiz bu şekilde şikayette bulunacak.

Yani kavminden.

İnşallah biz o şikayete maruz kalmayız.

Yani Kuran-ı Kerim'i mutlaka

madem ki Allah bir kelamı olarak

onu sadece Efendimiz'e indirmedi.

Efendimiz vasıtasıyla her birimize indirdi.

Zaten Kuran-ı Kerim'e yaklaşırken

onu bize inmiş bir kitap.

Bizim her anımıza, her davranışımıza,

her tavrımıza, her yönelişimize yön verecek

her birimize inmiş bir kitap olarak

ve her anımızda Kuran-ı Kerim'e bakamazsak

ondan çok fazla şey alamayız.

Yani Kuran-ı Kerim konusunda yapılan

yanlışların en büyük değerinden birisi

maalesef onu bir akademik malzeme yapmaktır.

Yani bundan kaçınmak lazım.

Kuran-ı Kerim incelenmesi gereken

bir akademik eser değildir.

İkinci bir hata,

Kuran-ı Kerim'i 14 asır önce inmiş,

sadece o dönemde,

yani tatbik edilmiş, uygulanmış,

o döneme hitap eden bir kitap gibi görmektir.

Oysa Kuran-ı Kerim'in inzaliyle beraber

tenzilinin, bir manasıyla

Kuran-ı Kerim'in her ana, her zamana, her şarta,

her şahsa inişi vardır.

Bugün hala inmeye devam ediyor.

Kıyamete kadar ve her anımızda.

O bakımdan belki her anımızın,

her sorumuzun, her meselemizin çözümünü,

manasını Kuran-ı Kerim'den bulabiliriz.

Hadiselerin, eşyanın bütün manasını

Kuran-ı Kerim'den bulabiliriz.

Onu sürekli inen,

daima canlı, sürekli canlı,

hatta gittikçe daha da gençleşen,

yani zaman ihtiyarladıkça üzerinde bunun inşallah ayrıca

durmamız gerekecek.

Bir kitap olarak, Allah-u Teala olarak ona bakmaz,

öyle muamele etmez, buna inanmazsa

Kuran bize bir şey vermez.

Hatta bir ayet-i kerime de buyurduğu gibi,

Kuran-ı Kerim zalimlerin ancak hasaretini artırır, diyor.

Ancak onların kaybını artırır.

İnsan Kuran'la beraber dalalete gider.

Yani okudukları halde dalalete...

Dalalete gider.

İnsan Kuran'la cehenneme gider Allah muhafaza.

Çünkü burada önemli olan adaletli olmak,

O'na yaklaşmasını bilmektir, çok önemlidir.

O'na bakış çok önemlidir,

O'nu değerlendirmek çok önemlidir.

Öyle bakıldığı zaman Kuran-ı Kerim kendisini açar.

Bir şey ne kadar kıymetliyse,

O bizden o kadar kendisine yönelmemizi ister.

Hz. Mevlana'nın bu konuda bir benzetmesi vardır.

Diyor ki, Kuran bir gelin gibidir, diyor.

Bir gelin gibidir.

Nazlanır, diyor.

Yani nazlanır.

Çünkü çok kıymetlidir, çok değerlidir.

O değer ve kıymet kendisine verilmezse,

verilmesi gereken değer,

bir insan çok Arapça dahi bilse,

Kuran-ı Kerim'e zahiren çok iyi çalışsa da,

çok iyi bilse,

Kuran-ı Kerim'den istifade etmesi gereken şekilde istifade edemez.

Kuran-ı Kerim onun için bir hidayet olamaz.

O bakımdan Kuran-ı Kerim'e önce nasıl bakmamız gerektiği çok önemlidir.

Kuran-ı Kerim bizim için her daim canlı,

her anımıza, her meselemize,

her düşüncemize,

her tavırımıza, davranışımıza bir rehberdir.

Öyle bakarsak, hayatımızın içinden,

hadiselerin içinden Kuran-ı Kerim'e bakarsak,

onun nasıl önümüzde, her sahada ışık tuttuğunu

çok açık bir şekilde görebiliriz.

Çünkü kendisi bizzat öyle buyuruyor,

وَلَا يَرَدْ بِنِ وَلَا يَعْبَسِنِ

إِنَّا فِي كِتَابٍ مِبِينٍ

Yani, yaş ve kuru.

Yani her şey,

madem Cenab-ı Allah her şeyi biz çift yarattık, diyor.

Yani bu çiftler eşyayı tanıma adına,

bu çiftlerden birisi de yaş ve kuru olmasıdır.

Yani her şey, diyor.

Yani ne varsa her şey Kuran-ı Kerim'de vardır.

Bu çok soruluyor. Gerçekten her şey var mı Kuran-ı Kerim'de?

Her şey vardır.

Burada fakat bu her şeyi Hazreti Hüsvedi Hüsevman,

herkes göremez, diyor.

Herkes göremez.

Bazı şeyler çok açık olarak vardır.

Bazı şeyler kapalı olarak vardır.

Derecesine göre ve değerine göre.

Bazı şeyler imanen vardır.

Bazı şeyler temliden vardır.

Bazı şeyler sanatların, edebli sanatların altında verilir.

Bazı şeyler işareten vardır.

Fakat her şey mutlaka Kuran-ı Kerim'de vardır.

Bakın ben size şunu arz edeyim.

Birtakım alimler,

mesela Muhyiddin İbn-i Arabi Hazretleri'nin

Şeceret-i Numaniye'yi şerh eden zatlardan birisi.

Tam şu anda ismini hatırlayamayacağım.

Diyor ki, Zümer Suresi'nin son sayfasındaki ayetlerden birisidir.

Zümer Suresi'nin.

Evet, Estağfirullah.

وَنُفِقَ فِي السُّورِ فَسَيِغَ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَمَنْ فِي الْعَرْضِ اِلَّا مَنْ شَاءَ اللّٰهِ

Sura üfürüldüğü zaman göklerde ve yerde olanların hepsi cansız yere düşer.

Allah'ın diledikleri müstesna.

Devam ediyor.

ثُمَّ نُفِقَ اِفِي اُخْرَى فَاِذَا هُمْ قِيَامٌ يَنْزُرُونَ

Sura sonra tekrar üfürülür.

Ve o zaman diyor bütün insanlar ayağa kalkmış bakılmaktadırlar.

Mezarlarından çıkmış bakılmaktadırlar.

Sadece burada

ثُمَّ نُفِقَ اِفِي اُخْرَى فَاِذَا هُمْ قِيَامٌ يَنْزُرُونَ

Sekiz tane kelime var.

Bu sekiz kelime de Hz. Adem'den sonra, kıyamete kadar bütün insanların hayatı vardır diyor.

Şimdi bunu nasıl buluyorlar?

Bunu şerheden söylüyor değil mi?

Evet, şerheden. İbn Arabi o şeyini şerheden söylüyor.

Bunu nereden buluyorlar, nasıl buluyorlar bunları da bilemiyorum.

Harflerinden dahi çıkardıkları manalarla,

yani öyle söylüyor.

Ve ben tabi varlık iddia edemem.

O zata da itimat ederim.

Yani herhalde görmese böyle bir şey diyelim, söylemez.

O bakımdan Kur'ân-ı Kerim'de her şey vardır ama

herkes göremez.

Herkes göremez.

Herkes ona ihtiyacı, lakup göre, kapasitesine göre,

bunun da ötesinde Kur'ân'la münasebetine göre Kur'ân'dan alabileceğini alır.

Buna ilham da denebilir mi hocam?

İlhama mazhar olmadığını bilmek için.

Mazhar değil bence yani.

Yani ilham sadece o ilmi edinmenin diyelim sebeplerindendir ki

evliyaya gelen ilham, peygamberlere gelen vahiy kesinliğinde değildir.

Bazen tabir ister.

Bazen tabir ister.

Ondan da öte, Kur'ân-ı Kerim'e tam iman ve itimatla

insanın bütün latifelerini aşması gerekir.

Bütün latifelerini aşması gerekir.

Bu çerçevede yaklaşması gerekir Kur'ân-ı Kerim'e.

Kanaat tazelenince daha önemlidir bu.

Bazı üç boyutlu resimler var hocam.

İlk bakışta bir şey göremiyorsunuz.

Kur'ân-ı Kerim üç boyutlu değil artık.

Boyut ötesi boyutlu.

Kur'ân-ı Kerim'de yani

mebde ve me'at derler.

Yaratılışın başlangıcından sonuna kadar.

Hatta bunda ötesinde baştan sona Kur'ân-ı Kerim bir marifet ilahidir.

Yani sadece yaratılmış aleme değil.

Ahiret alemlerine değil.

Kur'ân-ı Kerim bize birinci derecede,

yani hiç yanıtmayan bir Allah marifeti verir.

Allah marifet de Kur'ân-ı Kerim verir.

Dolayısıyla o şekilde Kur'ân-ı Kerim'e yaklaşmak lazım.

Bunun tabii ben sadece...

Bu gençleşme hocam unutmadan.

Kur'ân-ı Kerim'in gençleşmesi kıyametle sona erecek bir şey mi?

Yoksa ahirete taşıcak?

Hayır.

Bu duamızda Hz. Üstad'ın yaptığı bir dua var.

Yani Kur'ân-ı Kerim'le ilgili.

Allahümme bihakkil Kur'ân ve bihakkime'l-münsale'l-Kur'ân.

Nebbi'l-kulübena bi'n-nuru'l-Kur'ân.

Vec'alü Kur'âne şifânena min kulli dâin.

Ve mûrisen lena fî hayatina ve bâd-i müvâtinâ.

Vec'alü lehu fî d-dünyâ karînâ.

Ve fî-l-gabri'l-mûrisâ.

Ve alâ sıratı nûrâ.

Ve minel nâli sıtrân ve hücâbe.

Ve fî-l-cenneti refîgâ.

Demek ki beş yerde bakın.

Kur'ân-ı Kerim bir.

Her şeyde bir defa şâfi.

Onu bize diyor dünyada arkadaş eyle.

Daima rehber ve arkadaş eyle.

Sıratta bizim için nûr eyle diyor.

Nûr eyle.

Cehennem ve perde eyle.

Cehennem ve perde eyle.

Ve cennetle de rafik eyle, arkadaş eyle.

Demek ki Kur'ân-ı Kerim'in bizimle olan yoldaşlığı, beraberliği, kıyâmet işi ebedlere kadar devam edecek.

Ebedlere kadar devam edecek.

Belki cennette de en büyük, en önemli bizim için yoldaşımız, arkadaşımız orada da Kur'ân olacak.

Çünkü bu Hz. Üstad'ın Kur'ân bir yerde, Büyük Cevşen dediğimiz o Cevşen'de aldığı, Kur'ân yerinde aldığı çok önemli bir duadır yani.

O devam edecek.

Yani belki biz Kur'ân-ı Kerim'deki gerçekler, hakikatlerin biz dünyadaki yansımalarını biliyoruz.

Çünkü yaratılış, alem-i kevn sadece bu dünya şehadet aleminde ibaret değil.

Bunun ötesinde bir berzahi alem var, misal alem var.

Sonra manevi alemler geliyor bu.

Fethullah Güneş Hoca Efendi'nin Kalb-i Zulmettefe'de, zannediyorum üçüncü yılında, ulvi alemler bahsi vardır.

Yani orada çok genişçe, arizamik açıklanır.

Sonra melekut alemi var, ceberut alemi var, rahamut alemi var ve lahut alemi var.

Ve de ahiret alemleri var.

Şimdi Kur'ân-ı Kerim'in bütün bu alemlere bir inzal-i tenzili, yani Kur'ân-ı Kerim hakikatlerinin,

Kur'ân-ı Kerim'in muhtevi bulunduğu hakikatleri bütün alemlerde bu alemlere göre bir tecellisi vardır.

Elbette ahirette de bunun bir tecellisi olacaktır, ahiret alemlerinde.

Dolayısıyla biz esas Kur'ân hakikatlerinin hakka lakin gerçek manada ne olduğunu zaten ahirette müşahede edeceğiz.

Dünyada bu alemimizde sadece o hakikatlerin bu alemdeki tecelli ve yansımalarını görüyoruz.

Mesela yine Hazreti Üstad'ın verdiği bir misal yani rüyalarda da önemlidir.

Gündüz bir Elhamdülillah dersin, gece rüyanda diyor elma yersin.

Şimdi demek ki belki bizim buradaki Elhamdülillahlarımız cennette cennet elması ama nasıl olacak?

Elma da cennete göre elma.

Ama dünyadaki elma gibi düşünüyorsak yanılırız.

Ama vardığımız zaman bu elma diyeceğiz cennette.

Yani onu hangi sözümüze ait olduğunu bilebilir miyiz?

Bileceğiz işte. Orada bileceğiz.

Yani hangi amelimiz, hangi sözümüz veya Kur'ân'daki hangi harf, hangi kelime

bu ahiret aleminde mesela mahşerde, sıratta, cennette, cehennemde nasıl tecelli ediyor?

Onları da orada göreceğiz.

Yani o zikri söylemeyen insan o meyveyi hiç yiyemeyecek.

Orada yiyemezler.

Dünyada mahrum kalan ahirette de mahrum kalacak.

Dünyada kör olan ahirette de kör olacak.

Kör olarak karşılaşacak, görmez olarak karşılaşacak.

Dolayısıyla yani Kur'ân-ı Kerim'in gençleşmesi daima devam edecek.

O hiçbir zaman ihtiyarlamayacak.

Ben burada tabii herkes anlayabileceği kitaplarda verilmiş bazı misalleri

Kur'ân'ı anlama hususiyeti adına aktarmak istiyorum.

Mesela genellikle fakihler yani fıkıh alimlerimiz

ayetlerin bazılarını çoğu olarak da yani ahkem ayetleri derler.

600 küsur ayet için ahkem ayetleri derler.

Hüküm çıkarılan ayetleri.

Yani hükümler o ayetlere dayandığında.

Fakat ben alizane haşa onlara,

''Hazreti Üstadın sen kimsin ki?'' diyebilirsiniz bana diyor.

Eflatun gibi, Sokrat gibi, İbn-i Sinaf-ı Arabi gibi

bu felsefenin dahilerine böyle uçmaya yeteniyorsun.

Onlara birer çok büyük birer üvey karta sen bir serçe sorabilirsiniz diyor.

Yani fakir onların yanında bir serçe bile kalmayız ayrı konu ama

fakat baktığımız zaman yani serçe olmayan,

gerçekten o sahanın diyelim,

üveyliklerine, yazlıklarına baktığımız zaman

Kur'ân-ı Kerim'in sadece yani her ayetinin değil,

her kelimesinden de hüküm çıkarılabilir.

Fakih hüküm çıkarılabilir.

Sadece bir misal, Hazreti Üstadın verdiği bir misal bakın.

Daha Bakara suresinin başında, müminleri överken Cenab-ı Allah

''Ve minme razegnâhum yunfigûn''

4 kelimeden oluşuyor.

''Ve minme razegnâhum yunfigûn''

''Ve minme razegnâhum yunfigûn'' 3 kelimeden oluşuyor.

Oradaki ''hüm'' zamir ''yunfigûn''

Yani kendilerine rızık olarak verdiklerimizden infak ederler.

Şimdi bazıları maaliyete ediyor.

Kur'ân-ı Kerim'in anlamı adına bunlar cehli mürekkeble ecel tipler.

Cehli mürekkeble ecel, mukab cahil.

Cahil, cahaletin küpü derdi.

Bunlar için ziyagü kalp.

Şimdi yani bu yazı böyle diyor.

Fakat burada sadece şu verdiğimiz maalde,

Hazreti Üstadın çıkardığı o kadar kaideler var ki,

infak kaideleri bakın yani.

Bunu tamamıyla lafzından çıkarıyor.

''Ve minme''deki diyor, mesela ''minme'' ''minme''dır.

Oradaki başta ''min'' ''den'' ''den'' baziyet ifade eder.

Yani bunlar Allah'ın kendisine verdiği rızkın tamamını infak etmezler.

Ondan bir kısmını infak ederler.

Yani infak ederken kendilerini muhtaç bırakmazlar.

Muhtaç bırakacak şekilde onları infak etmezler.

Kendilerini infak etmezler.

Belki ihtiyaçtan arta kalanını,

yani en diyelim şey gönüllü olan, geniş gönüllü olan,

ihtiyaçtan arta kalanını infak eder.

Fakat kendisi muhtaç olup direnecek şekilde infak etmez.

''Min'' bunu gösteriyor.

Bakın burada bize bir kaide veriyor.

Bir kaide veriyor.

''Ma'' şey demektir Arapçada, şey.

Demek ki bunlar yani infak ederken bunlar,

yani sadece maldan infak etmezler.

Kur'an-ı Kerim ''minme alihim'' demiyor,

''min emme alihim'' demiyor.

Ve onlara göre maldan neye sahiplerse,

yani neye sahiplerse bu zeka olur,

kuvvet olur, ilim olur,

insanda mal olur.

Yani neye sahipse bir insan,

ondan başkalarına muhtaçları faydalandırmaka mükelleftir.

Mükelleftir.

''Razaknâhum''

''Razak'' kelimesi kullanıyor.

Muhteze ile,

ehli sünnet arasında bir anlaşmazlık mevzusu.

Muhteze der ki,

''Helal olmayan rızık değildir.'' der.

Ehli sünnet der ki,

''Helal olmayan da rızıktır.'' der.

Rızıktır.

İşte burada ''ma''den sonra ''razaknâhum''

yani ''ma'' ve ''razaknâhum'' beraber kullanılması,

''razaknâhum'' şeyle beraber kullanılması,

bu Hoca Efendi'nin kitabında da geçiyor bu anlatım mevzusu,

kullanılması,

sadece helal değil,

insanın istifade ettiği her şeyin rızık olduğunu ortaya koyar.

Yani yenilen şeyler değil, kullanılan eşyalar değil.

Neyse bu helal haram da olabilir.

Helal haram da olabilir yani.

Bir şeyin diyelim haram veya helal olması,

onun rızk olup olmamasına mani değildir.

Mani değildir.

Demek ki Muhtezelere aklına güvenmeyip,

Kur'ân-ı Kerim'e bakabilseydi,

oradaki ''ma''dan bu kaideyi çıkarabilirdi.

Bakın bir ''ma'' ile Kur'ân-ı Kerim,

Muhtezelere ehli sünnet arasında akidevi olup denebilecek bir meseleyi çözüveriyor.

Ama bakanın gözünde.

Bakanın gözünde.

Bir Bediüzzaman bakışı lazım, bir Hoca Efendi bakışı lazım.

Ehli sünnetin bakışı lazım.

''Ve humme razaknâhum.''

Orada ''na'' diyor, ''na'' denmesi,

yani rızkı veren biziz.

Verdiğiniz infaktan insanlara hiçbir zaman sana iyilik minnet edemezsiniz.'' diyor.

Çünkü ikinci olarak kendi malınızdan,

yani burada diyor vermiyorsunuz,

benim size verdiğim maldan veriyorsunuz.

Burada Kur'ân-ı Kerim'de hasat zamanı diyor,

yani hasat ettiğiniz ürünlerin hakkını verindir.

Bir yerde fakirin hakkını verindir,

muhtaçların hakkını verindir.

Yani infak etmemiz gereken miktar,

asgari zekat, bunun asgarisi zekattır.

Aslında zenginin malında,

Cenab-ı Allah'ın yarattığı fakirin malıdır.

Yani Cenab-ı Allah'ın emrettiği infak miktarı bize ait değildir.

Bir defa mal Allah'ın malıdır, veren O'dur.

Veren O ise, burada da bir de Allah hikmeti emni hikmetin,

toplum hayatı adına,

insanlara sevap kazandırma adına,

toplum hayatında bir kantara, bir köprü,

sınıflar arası bir köprü olması adına,

hatta bir sınıfları ortadan kaldırıp,

insanların bir köprü üzerinde buluşabilmesi adına,

Kur'ân-ı Kerim zekatı emretmiş.

Bunun için de fakirlerin, bazı muhtaçların mallarını,

zenginlerin mallarında var etmiş.

Bu şekilde zenginleri de hem mal sahibisinden temizliyor,

hem mallarını temizliyor.

Dolayısıyla Allah, biz veriyoruz, minnet etmeyin diyor.

Ve verdiğiniz o alan insanların hakkıdır.

Demek ki üzerine düşen, en azından zekatı vermeyen insan bir gasıptır.

Abaçık bir gasıptır.

Ha diğerinin malını çalmış,

ha Allah'ın direkt kendisine onu çalmadan verdiği malı,

ona iade etmemiş,

ha sahibinin hakkına vermemiş.

Çünkü Kur'ân-ı Kerim hakkı diyor başka ayetlerde,

onun hakkıdır diyor.

Razaknâh'daki nâda da bunu görüyoruz bakın.

Nasıl ayetler birbirinde tefsir ediyor.

Alabiliriz de, verdik o rızkı, senden alıp başkasına veriyoruz.

Allah veriyor.

Sonra Razaknâh-ı Yunfûgûn.

Yunfûgûn'da diyor, burada çok manalar var.

Bir, Razaknâh'ın ismi fiil-i mâzî gelmesi.

Fiil-i mâzî geçmiş zaman demek.

Yani fıkıhta bir kaide vardır zekatta malum.

Temellik dışında insan elindeki malın zekatını verir.

Yani kendi mülkiyetine geçmiş malın zekatını verir.

Kendi mülkiyetine geçmemiş malın zekatı olmaz.

Burada Razaknâh'ın fiil-i mâzî kullanılması,

bakın bu kaideyi de çok güzel,

demek ki fıkıh halimleri çok güzel görmüş.

Mesela Razaknâh'da bu manada var.

Verdiğimiz yani, mülkiyetinize geçmiş size.

Mülkiyetinize geçmiş mallardan diyor,

bunlardan veya neyse, onlardan verin.

Burada fiil-i mâzî kullanılırken,

Yunfûgûn'da ise fiil-i muzâli kullanıyor.

Onlar verirler.

Yani ne demek?

Bunları bir defa vermekle kalmaz.

Onlar ellerinde oldukça,

yani verebilecekleri bir rızık oldukça,

Allah'ın kendilerine rızkı vermeye devam ederler.

Çünkü fiil-i muzâli ticaretçilik ifade eder.

Bakın kaçıncı bir kaide.

Sonra Yunfûgûn'da nefaka kelimesi kullanıyor.

Bakın nefaka kelimesi kullanıyor.

Nefaka, nafaka da aynı kökten gelir.

Yani sefihlere, mallarını nasıl harcayacağını bilmeyen müsriflere vermezler.

Kime verirler?

Onun nafakalarında kullanılabilecekleri verirler.

Bu sefihlerin ise onların vasilerine verirler.

Hamilelerine verirler.

Onlara verilmez.

Ve alan da onun nafakasına kullanmalı.

Çarçur etmemeli.

Burada çok önemli bir mana daha var.

Bunlardan geçmeyen.

Nefakla, nifak aynı kökten gelen kelime.

Biliyorsunuz nifak.

İnfak da bunun dördüncü,

yani iffâl babından gelir Arapçada.

Arapçada iffâl babının manalarından birisi izâledir.

Dolayısıyla infak, nifakı izâle eden bir ameldir.

Ve en fazla çünkü münafıklar, makam, mevki, işte ilim ve mal sahipleri içinden çıkar.

En fazla münafıklar zenginler içinden çıkar.

Varlık insanları içinden çıkar.

İster ilim var, ilmi varlığı olsun.

İster zeki olsun.

İster mevki ise olsun.

Ne varsa yani rızk olarak üzerinde en fazla insanların niye çok sahipse,

bunların içinde münafıklığın en önemli sebebi bunlardır.

İster infak, Kur'an-ı Kerim buyurduğu infak,

nifakı da izâleden çok önemli bir ameldir.

Yunfikûf kelimesinde bunu da görmek lazım.

Bunları da görmek lazım.

Biraz da hocam, malından infak etmekte zorlananlar bu nifaka düşüyorlar.

Yani çok imtihan meselesi, kayma noktası.

Çok âlimler de düşüyor belki yani.

70 bin tayyare sandı diyor Hadeş-i Şerif'te.

Yani 70 bin âlim diyor, ilahiyatçı.

Ne derseniz artık bunlar,

hocam çok az vaktimiz kaldı.

Deccara hizmet edecek diyor.

70 bin bakın çok uktan kinaya.

Düşünün yani ayrı zamanda.

Deccara hizmet edecek.

Yani ilim de, Üstad'ın buyurduğu gibi,

insanı en fazla gurura sevk eden, enayete sevk eden birisi de ilimdir.

Biliyorum.

Hocam vaktimiz doldu.

Önümüzdeki hafta kaldığımız yerden devam ederiz inşâAllah.

Kıymetli seyircilerimiz, bugünlük bize ayrılan sürenin sonuna geldik.

Önümüzdeki hafta görüşmek üzere.

Hoşçakalın.