The Qur’an Horizon - Episode 5, Part 2

Değerli seyircilerimiz tekrar beraberiz.

Hocam aradan önce İslami hareketlerde olması gereken hususiyetleri konuşuyordunuz.

En son tezkiye nasıl olmalı? Üzerinde durmuştuk. Oradan devam edelim.

Peygamberliğin üçüncü misyonu ve dinin de temelini oluşturan,

İslami hareketinde mutlaka temelini oluşturması gereken üçüncü misyon,

işte aynı ayette Kur'ân-ı Kerim.

وَيُعَلِّمُكُمُ الْكِتَابَ وَالْحُكْمَةَ وَيُعَلِّمُكُمْ مَا لَمْ تِكُونُوا تَعْلَمُونَ

Ve tamamen ilim yörüngeli. Size kitabı üretiyor.

Burada ayet-i nâye, Kur'ân'ın, kitabın ayetleri de dahilse,

burada da kitabe kelimesi ahkem manasına gelebilir.

Yani hayatta hangi gerçeklere, hangi hükümlere, hangi kaidelere uymanız gerektiğini,

hangi ölçüler çerçevesinde davranmanız gerektiğini size öğretiyor.

Bununla ilgili kaideleri, hükümleri öğretiyor.

وَالْحُكْمَةَ هِكْمَةًۜ

Hikmeti öğretiyor.

Evet bir hadis tarafında buyurulduğu gibi, hikmet müminin yetikmalıdır diyor Efendimiz.

Ve Kur'ân-ı Kerim'de de kime hikmet verilmişse bol hayır verilmiştir.

Bir mümin hikmet insanı olmalı.

Hikmetin kapsamlı manası sünnet demektir.

Yani Peygamber Efendimiz'in sünneti baştan sona hikmettir.

Şu manasıyla, çünkü sünnetin birinci misyonu, birinci manası, fonksiyonu,

Kur'ân'ı hayata tatbik etmektir.

Kur'ân'ın hayata tatbikidir sünnet.

Dolayısıyla bu noktada yani bu Kur'ân'ı anlamayı gerektirir.

Hangi şartlarda, neye göre, hangi durumda veya kime karşı,

Kur'ân ölçüsünde nasıl davranmak gerekir?

Bunu bilmezsek zaten Kur'ân'ı tatbik edemeyiz.

Demek ki bir İslami hareketin başındaki şahsında,

nasıl Peygamber hikmeti tam biliyorsa,

aynı şekilde Kur'ân'ı tam bilmesi ve bunu her şartta, her zamanda

nasıl uygulanabileceğini de bilmesi lazım.

Bu da işte hikmet kapsamına giriyor.

Hocam burada mevzuyu dağıtmış olacağım ama,

Kur'ân'ı anlamayı biraz da sünnetten ayırıp Kur'ân Müslümanlığı diyorlar.

Çok da ucube bir şey çıkıyor.

Hal üzerinde durmuştuk zannediyorum.

Sünnetin Kur'ân karşısında bir de ayrı bir teşriği var.

Sünnetin Kur'ân ile ilgili vazifeleri vardır.

Ana vazifesi, sünnetin veya fonksiyonu Kur'ân-ı Kerim'i tatbik etmektir.

Dolayısıyla Kur'ân-ı Kerim'i tatbik ederken,

tabii daha önce, geçen hafta zannediyorum, üzerinde durulmuştu.

Mesela ayetlerde hususiyet vardır, umumiyet vardır.

Mesela has, am derler.

Onun için bazı ayetler tahsis, bazı ayetler ise umumileştirilir.

Bazı ayetler mutlak eder yani.

Fakat bunların takviyide sınırlandırılması gerekir.

Tabii sünnet de bunları yapar.

Aynı zamanda sünnet Kur'ân'ı tefsir eder.

Fakat bütün bu vazifeler Kur'ân ile ilgili vazifelerdir.

Kur'ân'ın tatbike ilgili vazifelerdir.

Bir de bunun dışında sünnetin teşriği vardır.

Ayrı bir teşriği vardır ki,

mesela Kur'ân-ı Kerim namazı emreder, orucu emreder, haccı emreder ama

bunların nasıl kılınacağı, nasıl yapılacağı, nasıl tutulacağını bize sünnet anlatır.

Bunun dışında da sünnetin ayrıca bir teşriği vardır.

İnşâAllah belki mevzumuz ileriden gelirse üzerinde dururuz ki,

bu konuda Fethullah Efendi'nin sonsuz nurda son bölüm.

Son bölüm hemen hemen bir kitap çapında.

Bu yeterince orada bir malumat veriliyor, bilgi veriliyor.

Ve hikmetin bir diğer manası verilmiştir.

Eşyanın, hadiselerin kaderi boyutunu,

gerçek manasını bilme.

Gerçek manasını bilme.

Perde arkasını bilme, keşfetme.

Hikmetin bir manası da budur.

Bir bakıma Kehf suresinde,

Hz. Musa ve aleyhisselam, Hz. Hızır aleyhisselam kıssasında,

bu özet üzerinde inşâAllah dururuz.

Çünkü o kıssa tamamen hikmet boyutlu.

Ve eşyanın ve hadiselerin kaderi boyutuna bir yolculuktur.

Ayrıca Hz. Musa'nın adeta bir miracıdır.

Batındaki miracıdır.

İnşâAllah o zaman üzerinde dururuz.

Bir de

وَيُعْلِمُكُمْ مَا لَمْ تَكُونُوا تَعْلَمُونَ

Demek ki sadece ahkem ve hikmet dışında,

daha başka ilimlere de ihtiyacımız var bizim.

Bilmedikleriniz de üretiyor diyor.

Yani bilmeniz gereken,

fakat herkes için bir de bilmesi gereken şeyler vardır.

Bu ne adına?

Dünyada ve ahiret saadeti adına,

dünya ve ahiret hayatı adına,

bilmeyip de bilmeniz gereken her şeyi size üretiyor.

Demek ki bir dinin temeli bu üç şeye dayanıyor.

Bir peygamberin müslümanı bu üç şeye dayanıyor.

Ve aynı zamanda gerçek manada bir sünnet-i seniyye çizgisinde,

bir İslami harekette bu üç temele dayanması lazım.

Şimdi işte bunun,

İsra suresinde açılımını görüyoruz.

Açılımını görüyoruz.

Arz ettiğim gibi daha önceki bölümde,

Kehf suresinde bu açılımın bizzat takdikini görüyoruz.

Müşahhas halini görüyoruz.

Şimdi nasıl açıyor İsra suresinde bunu?

Şimdi çok önemlidir yine bunlar.

Mesela İsra suresinde,

şimdi zikredeceğim ayetler,

bu peygamberin misyonunda,

dini bir manada diyelim,

esaslarını oluşturan bazı emir ve nihiller vardır ki,

bunlar bütün peygamberlere de aynıdır.

Mesela bu İsra suresinde zikredeceğim ayetlerdeki emir ve nihiller,

Yahudilerde, Beni İsrail'de on emir olarak bilinir.

On emir olarak bilinir.

Önce müsaadenizle o eldeki on emiri okuyayım.

Tevrat'ta ki, Tevrat'ın çıkış,

Huruç, yani eskiden Huruç der,

Exodus, yabancı dilde diyorlar,

çıkışta bu on emir şöyle zikredilir.

Rabb benim, yani Allah birincisi,

Rabb benim, benden başka tanrı tanımayacaksın.

Yani ikinci bir ilah tanımayacaksın.

Tek ad bir tevhid yani,

bütün İslam'ın, dinin ana temeli olan,

mihveri olan tevhid.

İkincisi, gökyüzünde, yeryüzünde,

yerin altında, sularda,

burada ne kadar ne varsa ne olursa olsun,

bunlardan herhangi birini putlaştırmayacaksın.

Yani, her ne altında olursa olsun,

her ne şekilde ve surette olursa olsun,

katiyen puta tapmayacaksın.

Yani, Allah'a ibadet sadece kabul etmek,

tevhidin müspet tarafını temsil ederken,

putlara tapmamak menfil tarafını,

yani putlara tapmamak bir tesbih ifade ederken,

Allah'a ibadet hamd ifade ediyor.

Yani yine birbirini beraber tamamlıyor.

İkisi de son derece önemli.

Üçüncüsü,

Tanrı'nın diyor,

Rabb'in adını boş yere ağzına almayacaksın.

Yani yeminle bilhassa insanlar bunu çok fazla yapar ki,

Kur'an-ı Kerim'de men eder.

Yani yeminle lav denir.

Yani böyle varayı o yemin etmek gibi.

Veya Cenab-ı Allah hakkında konuşurken,

Velillâhu'l-mesele-l âlâ.

Yani Cenab-ı Allah'tan bahsederken,

O'nunla ilgili bazı mücerred hakikatleri,

kendi alemimizde müşahhas olarak bahsederken,

mecburen temsiller veririz.

Kur'an-ı Kerim bir yerde,

Allah gibi hiçbir şey değilse,

Hiçbir şey Allah gibi değildir.

Yani Allah'ın hiçbir benzeri, zıttı, nitti yoktur.

Bunları ifade ederken,

Fakat Cenab-ı Allah'ı kendi alemimizde bizim tanımamız adına,

Ve O'nunla ilgili hakikatleri tanımamız adına,

Bir takım temsillere müsaade edilmiştir.

Fakat Cenab-ı Allah bunu,

Velillâhu'l-mesele-l âlâ.

Üstad da her temsil zikrettiği yerde,

Bu ayeti de zikreder.

Yani bunlar çok yüce meseleler,

Yüce temsiller verilmeli.

Yoksa o,

Uluhiyet hakikatlerine uymayan bir takım diyelim,

Basit öyle temsiller verilmemeli.

O çok yüce temsillerle Cenab-ı Allah anlattırıp tanıtmalı.

Burada da kast edilen mevzu bu.

Sonra sebt günün haramlığına uyacaksın.

Bu Yahudilerde, İsrailoğullarına çok önemliydi.

Cumartesi günü,

Çalışmak yerine bunun ibadete hasredilmesi.

Bizde cuma böyledir ama,

Fakat bu cuma, İsrailoğullarındaki bir çalışma haram kırılmamış.

Kırılmamış.

Fakat cumadan önceki vaktin,

Belki ibadete hasredilmesi daha güzel görünmüş.

Çünkü cumada bir icabet saatinin duaları var olduğu yapıldığınız beyan buyuruyor.

Kur'an-ı Kerim,

Cuma yıkıldıktan sonra da,

Yeryüzüne dağılın, Allah'ın rızkını arayın diyor.

Emir değilse de,

Yani bu indi böyle yapacağız,

Cumadan sonra bir emir yoksa da.

Fakat İslam'da boş vakitte hiçbir zaman geçirilmemeli.

Dolayısıyla ama cuma günü tamamının,

Çalışılmayacağı bir şey yok.

Fakat Yahudilerde cumartesi günü çalışması yasaktı.

Bunun da tabii ayrı hikmetleri vardır.

Şu anda mevzumuz değil.

Dördüncüsü,

Beşincisi,

Anne babaya ihsanda bulunacaksın.

Altıncısı,

Adam öldürmeyeceksin.

İnsanı öldürmeyeceksin.

Yedincisi,

Zina etmeyeceksin.

Sekizincisi,

Çalmayacaksın.

Bunu Ahmet Huram Hakan,

Allah selamet versin,

Bir yaşında,

Bir siyasi demişti,

Yani ne oldu,

Size birden vahiy mi geldi de,

Böyle farklı davranınca.

Evet demişti,

Yani vahiy geldi,

3500 sene önce,

Hz. Musa'ya gelen vahiy.

Fakat tabii bu 3500 sene önce değil.

Bu aynı emirler,

Hz. Adem'de de vardır.

Bunlar değişmez.

Hiçbir zaman değişmemiştir.

Kur'an'a baktığımızda,

Bütün peygamberlerden,

Mesela Hz. Şuayb Aleyhisselam'ın,

Tebliğinin temelinde,

Ölçüde, tartıda hile yapmayın.

İnsanlara,

Bu şekilde,

Haksızlık yaparak,

Onlara zulmetmeyin.

Hz. Şuayb'ın anlatıldığı,

Hemen her yerde,

Öne çıkarılır bu.

Bütün peygamberlerde,

Vardır aynı şeyler.

Yani bu vahiy,

Hz. Adem'le geldi.

Sadece Hz. Musa'yla değil.

Fakat elimizdeki Tevrat,

Şu anda,

Bunlar zikrediliyor.

8. olarak çalmayacaksın.

9. yalan şahitliği yapmayacaksın.

10. komşunun evine,

Karısına, erkeğine, küresine,

Öküzüne, eşeğine,

Yani hayvanlarına,

Bütün varlığına,

Hiçbir şeyine göz dikmeyeceksin.

Yani kimsenin malına,

Yine göz dikmeyeceksin.

Çalmayacaksın.

Biraz daha sayın Açınmış'a geliyor.

Bu 10 emir denir.

İşte bunların hemen hemen,

Aynısı diyebileceğimiz şekilde,

İsra Suresinde gördünüz.

Bakın İsra Suresini arzu ettim.

Biraz da Ben-i İsrail Suresi.

Bu noktada Kur'an-ı Kerim açık bir şekilde,

Yani dinin temellerini.

Burada esas arzu etmek istediğim husus şu.

Bunları Kur'an-ı Kerim burada anlatırken,

Birer hukuk kaidesi olarak anlatmaz.

Bugün işte din adına,

İslami hareket adına,

Bunu çok önemli anlamamız gerekiyor.

Yani müsaade ederseniz,

Ayetleri tek tek okumayacağım.

Sadece o ayetlerden çıkaran,

İsra Suresindeki bu emirlikler de şöyledir.

Allah'ın yanı sıra başka bir ilah edinme.

Aynen 10 emirin birincisi gibi edinme.

Yalnız Allah'a ibadet et.

Ve anne babaya en güzel şekilde davran.

İhsan yani.

Anne babaya ihsanda bulun.

Akrabaya, yoksula ve yolda kalmışa hakkını ver.

İşte burada komşunun,

Bütün şeyden dokunmama gibi,

Hakkını ver.

Saçıp savurma.

Yani israf etme.

Harcamanda ne eli sıkı ol,

Ne de büsbütün açık.

Yani orta yolu tut.

Daima.

Yoksulluk korkusuyla çocuklarınızı öldürmeyin.

Zinaya yaklaşmayın.

Haklı bir sebep olmadıkça,

Sakın bir cana kıymayın.

Aynı bakın burada.

O adamı öldürme.

Öldürmeyeceksin, zina etmeyeceksin.

Kur'an-ı Kerim biraz daha açıyor.

Yani Efendimiz zamanında çocuklar diridir maalesef.

Öldürüldüğü için.

Ve Kur'an-ı Kerim kıyamete kadar da baki olmakla.

Demek ki bu devam edecek.

Yani kıyamete kadar insanlar çocuklarını öldürmeye devam edecek.

Belki toprağa gömüyecekler ama başka bir şekilde.

Kürtaj.

Çok affedersiniz.

Çocuğunu parçalıyor.

Doğan çocuğunu parçalıyor, çöpe atıyor.

Veya gidiyor bir tarafa terk ediyor, bırakıyor.

Yani bunlar çocuğu öldürmek.

Aynı zamanda buyurduğunuz gibi kürtaj son derece yaygın.

Belki o Cahiliye Araplarındaki dönemden çok daha fazla.

Bugün maalesef çocuklar öldürülüyor.

Kendisi hakkında en güzel tesarruf şekli dışında yetimin manına yaklaşmayın.

Ölçüde ve tartıda asla hile yapmayın.

Tam tartın, tam ölçün.

Bugünkü özellikle ticaret hayatımız adına bu çok önemli.

Çünkü aldatmayan çok az maalesef toplumumuzda.

Oysa Kur'an-ı Kerim,

başka bir surette,

o aldatanların, ölçüde tartıda hile yapanların

vay haline diyor Kur'an-ı Kerim.

Ve buradaki değilin bir manası bir cehennem çukurudur.

Böyle davrananları cehennemde bu çukura gitmekle tehdit ediyor.

Bilemiyorum yani Müslümanlık diye bir takım şeyleri kurtarır mı?

Çünkü insanlar onu affetmedikçe, helal etmedikçe yarın ahirette

o şeyler kalacaktır.

Yani o hileler, aldatmalar kalacaktır.

Efendimiz de aldatan bizden değildir buyuruyor.

Ve bugün bu son derece muamelatımız adına,

yaşantımız adına, dinimiz adına,

ülkemiz adına, insanlığımız adına çok önem verilmesi gereken

ve fakat maalesef hemen hemen pek az önem verilen bir mesele.

Yani bugün aldatabilmek sanki bir marifetmiş gibi.

Marifet gibi maalesef. Aldatmayan da çok az.

Aldatmayan da çok az.

Kesin bilgi sahibi olmadığın bir meseleyi öne sürme.

Onun peşinden gitme.

Onun üzerine bir netice bina etme.

Bugün toplumumuz, fakir çok yerde, ona razı ediyorum.

İki şeyde diyorum, herkes uzman.

Birisi din, birisi siyaset.

Yani her insan bana göre der, siyaset konusunda ahkem baz eder.

Bana göre der, din konusunda ahkem baz eder.

Oysa burada Allah'ın adını, Rabb'in adını boş yere ağzına almayacaksın.

Aynı bu Beni İsrail'de de var, bu Tevrat'ta da vardı.

Ve insanlığımız bu konuda son derece rahat.

Oysa din hakkında konuşmak, Allah böyle buyuruyor demektir.

Eğer öyle değilse, gerçekten yanlış konuşuyorsak,

bu defa Allah'ı kendi yananlarımıza, Allah'a isnat etmiş

ve haşa Cenab-ı Allah'ı kendi adımıza konuşturmuş oluruz ki,

Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem,

bırakın Allah adına, kim benim adıma yalan uydurursa,

cehennemdeki yerine hazırlansın buyuruyor.

Allah adına bir yalan uydurmanın da,

insanlar niye moral olacağı bu konuda üzerinde düşünülmesi gerekir.

Bu da çok önemli bir tehdittir Kur'an-ı Kerim'de.

Yeryüzünde kibirlenerek yürüme, çok önemli.

Allah'ın yanı sıra yine başka bir ilah edinme,

yine onunla başlar, onunla bitiyor.

Şimdi bakın, bunları buyururken Kur'an-ı Kerim,

hiçbirinde zinaya yaklaşmayın.

Mesela bir yerde der bunu,

Vesâ'e sebîle, geçtiği ayette,

Vesâ'e sebîle, ne kötü yoldur der zina, ne kötü bir yoldur.

Adam öldürmeyin, bir cana kıymayın dediği yerde,

kim bir haksız yere cana kıyarsa,

onun velisine bir yetki veririz der.

Fakat bu yetkiyi açıklamaz.

Ama bu ayetler, işte bu şeyler,

sure, bu kaideler, bu suredeki bu kaideler,

Medine'ye gelince aynı zamanda birer hukuk kaidesi olur.

Müeyyidenin birer hukuk kaidesi olur.

İşte niye Kur'an-ı Kerim,

Mekke'de bunları müeyyidenin bir hukuk kaidesi yapmadı da,

Medine'de bunları vaaz ederken,

ayrıca birer daha sonra müeyyide koydu?

Niye Mekke'de, insan öldürmeyin, öldürürseniz,

velisine yetki veririz, bu yetkiyi açıklamadı,

fakat bunun karşısında Medine'de kısas veya diyeti koydu?

Zina etmeyin, ne kötü yoldur dedi,

fakat bir ceza koymadı.

Ama Medine'de bunu men ederken,

bu aynı şeyi men ederken,

bu defa karşısında rejim veya cehde cezalarını koydu.

Şimdi, bundan son derece önemli.

Demek ki İslam,

bir defa hukuk ve hukukunun

tatbik edilebilmesi için,

özellikle ceza hukukunun,

bir Medine'nin olması lazım.

Bir Medine'nin olması lazım.

Medine'nin olması için,

bu hukuk kaidelerini kendi hayatında tatbik edecek

ve bunlarının tatbik edilebileceği,

tatbik edecek bir cemaatin

ve tatbik edilebileceği bir zemin oluşması lazım.

Çünkü suçta suçun şahsiyetiyle beraber,

suçun bütün şartlarının, unsurlarının tamamlaması çok önemlidir.

Mesela suçun işlendiğine dair bir şüphe varsa,

bu durumda İslam'daki ceza hatlar uygulanmaz.

Hat uygulanmaz.

Dolayısıyla bu İslami bir zemin oluşması lazım ki,

bu ceza hukuku devreye girebilsin.

Yani şüphe derken aslında mesela,

zinayla ilgili 3 şahit bile yeterli olmuyor.

4 işte değil, 4.

4 olmazsa cezayı uygulayamıyor.

Ceza uygulanmaz yani.

Suçun yani bütün unsurlarının tamamlanmış olması lazım.

İslami otorite olması lazım.

İşte İslam bunlar olmadan önce,

yani bunlardan önce,

önce bunları anlayacak, idrak edecek.

Yarın hukuk kaydısı olarak geldiğinde,

çok rahat tatbik edebilecek,

önce insanları yetiştiriyor.

İşte ayetlerle, ilimle, teskiyeyle,

okuduğum önceki ayet teskiyeyle,

insanların zihinlerini ona göre oluşturuyor, inşa ediyor.

Ona göre insanların kalbini inşa ediyor.

Ona göre insanların ruhunu inşa ediyor.

Sonra bu insanlar bir araya gelip de,

ben bir İslami otorite istiyorum diye bir araya gelirlerse,

ancak ondan sonra bunları ayrıca müeyyiden bir hukuk kaydısı haline getiriyor.

Aksi halde maalesef bugün bazen şeriat ilan,

bir darbeden sonra bazı yerlerde şeriat ilan ediyoruz diye

birkaç tane İslam ceza hukukunun,

bazı maddeni uygulamaya koyanların yaptığı gibi,

İslam adına biz insanları İslam'dan tamamen uzaklaştırmış,

ve münafıklar üretmiş oluruz.

İslam münafıklar üretmek için değil,

müminler üretmek için, Müslümanlar üretmek için,

yetiştirmek için vardır, bunları yetiştirmek için vardır.

Ve bir İslami hareketin de bu şeyden geçmesi lazım.

Yani bir İsra suresi yoksa,

İslami bir hareketin İsra suresi yoksa,

ondan sonra Kehf suresindeki onların tatbiki olmaz.

Bundan son derece önemli.

Bunlar hocam tabii Mekke dönemi, Medine dönemi bir dönemde yaşanmış,

yaşanmış bütün peygamberlerin hayatında.

Bütün peygamberlerin hayatında.

Kur'an-ı Kerim'de geçen çok peygamberler var ki,

mesela Hz. Nuh aleyhisselam, Hz. Hud aleyhisselam,

Hz. Şuayb aleyhisselam, Hz. Nuh aleyhisselam,

Hz. Salih aleyhisselam,

çok peygamberler var ki,

mesela bu peygamberlerin hayatlarına bakıyoruz,

bu İsra suresinde gelen emirler bunlara da gelmiş.

Nehide bunlara da gelmiş.

Fakat daha sonra bunlardan tatbik edebilecek hayatlarına,

ve bir cemaat yetişmemiş.

3-5 tane insan da sınırlı kalmış.

Cenab-ı Allah bu defa ne yapmış?

Onların müminleri, peygamberleri kurtarmış,

diğerleri de helak etmiş.

E bu insanların vazifesini yapmadı mı?

O peygamberlerin vazifesini yapmadı mı?

Elbette yaptı. Elbette yaptı.

Dolayısıyla yani bir İslami, gerçek bir İslam'ın,

Müslüman bir İslami hizmetin

nasıl bir çizgi takip etmesi gerektiği buradan anlaşılıyor.

İşte bugün günümüzde maalesef,

İslam'ın son 1-1,5 asrında,

Kur'an çerçevesinde yaklaşmaktan meselelerimize öte,

önce kafamızda bir takım sonuçlara varıp,

sonra da bu sonuçlara göre Kur'an'a maalesef baktığımız için,

yani Kur'an'a bakış açımız yanlış olduğu için,

bugün tartışmalar, işte bazı ve çok değişikliğinin birbirine zıt ekoller,

veya işte siyaseti temeli almalar,

bunun gibi şeyler olabiliyor.

Ve bunlar da tayyidin adına bizi herhangi bir neticeye,

İslam adına herhangi bir neticeye,

İslam'ın hizmet adına bir neticeye götürmüyor.

İşte bu İsra Suresi ile Kehf Suresi arasında,

bu şekilde son derece önemli bir münasebet var.

Ve bu münasebeti oradan gelmiştik.

Bu tip hareketler de kalıcı olmuyor hocam.

Birkaç sene belki gündemde kalıyorlar,

sonra gülüp kalıp gidiyorlar.

Bu da zarar veriyor.

Bakın nasıl şimdi bu surenin ilk ayetler arasında arz ettiğim bir tesbih ve hamd münasebeti varsa,

bakın İsra Suresinin son ayetiyle,

Kehf Suresinin ilk ayeti arasında çok önemli bir münasebet vardır.

İsra Suresinin son ayeti şöyle biter,

tamamen bütün hep yönüne şirkiret ve burada tevhidi ispat vardır.

Ve Elhamdülillah ile başlar, Elhamdülillah.

Ve Kehf Suresi de yine Elhamdülillah ile başlıyor.

Burada Efendimiz'e emredilir, veya bütün müminlere emredilir,

onun şahsında şöyle deyin diyor.

Bu sadece deyin, ağzınızda bunu söyleyin değil.

Bunu söylemek sadece dilin zikri olur.

Yani buna inanın, bunu kabullenin ve bunu yaşayın.

Elhamdülillahüllezilemmettehızü veleden.

Hamd o Allah'a ki hiçbir evlat edilmedi.

Aslında burada belki Sübhan gelmesi biraz önce arz ettim mesela.

Çünkü hamd gelen yerlerde daha çok Cenab-ı Allah kendi zati, subuhi sıfatlarıyla tanıtılır.

Mesela Elhamdülillahi Rabbil Alemin.

Errahmanirrahim.

Maliki Yevmiddin.

Bakın burada şirkiret değil, tevhidi ispat var hemen.

Cenab-ı Allah'ı tanıtma var.

Hamd Allah alemlerin Rabbi.

Errahmanirrahim.

Din gününün maliki.

Elhamdan sonra genellikle böyle gelir.

Fakat enteresandır.

Bu surede, yani İsra suresinde bu şekilde gelirken,

fakat tesbihten sonra böyle gelirken biraz,

burada sonunda hamdden sonra şirk reddediliyor.

Aynı şekilde Kehf suresinde yine benzerini göreceğiz.

Bakın burada Allah diyor, hiçbir evlat edinmemiştir.

Kehf suresinin hemen başında.

Bakın dördüncü ayetinde Allah bir evlat edindi.

Diyenleri de uyarsın diye diyor Allah bu kitabı gönderdi.

Zaten burada Cenab-ı Allah'ın evladı olmasını reddediyor.

Reddederek bitiyor Kehf suresi.

Mülkte yani hakimiyet, yeryüzünün ve bütün göklerin yani kainatın

ve ondaki her bir şeyin, insan dahil, insanlar dahil,

bunlar üzerindeki Cenab-ı Allah mülkiyetinde ve hakimiyetinde

onun diyor hiçbir ortağı yoktur.

Ortağı yoktur.

O diyor yani bu mülkiyetini, hakimiyetini icrada,

herhangi bir zillete ve herhangi bir zayıflığa düşmüş değildir ki diyor.

Bir de bunun da onun bir destekçisi olsun, onun bir sahibi olsun,

onun bir velisi olsun.

Bu da yoktur.

Yani şirkin bütün unsurlarını, her şeyini reddediyor.

Bir de Allah'ın sonunda Allah-u Ekber, Allah-u Ekber, onu tekbir et, onu diyor.

Her bakımda onu da.

Onun ne kadar büyük olduğunu, Allah'tan başka büyük yoktur zaten.

Yani olduğunu diyor, bunu da ilan et diyor.

Ve Kehf Suresi'de yine buradaki bu bütün şirkiret,

ama hamd ile başlayarak reddederken,

Kehf Suresi'de yine hamd ile başlıyor.

Yani İsra Suresi bununla biterken,

Kehf Suresi'de yine hamd ile başlıyor.

Ve bir yandan hamd ile Kur'an'ı ve Efendimiz'i sallallahu aleyhi ve sellem mezara verirken,

diğer taraftan şirkiret üzerinde hemen başlıyor.

Şimdi inşallah.

Önümüzdeki hafta inşallah hocam müsaade ederseniz.

Bugünlük süremiz doldu.

Kıymetli seyircilerimiz, önümüzdeki hafta Kehf Suresi'den devam etmek üzere.

Şimdilik hoşçakalın.